Pochodna funkcji jednej zmiennej - 25 sty
Strona: | WIKAMP Port |
Przedmiot: | Rachunek różniczkowy funkcji jednej zmiennej |
Książka: | Pochodna funkcji jednej zmiennej - 25 sty |
Wydrukowane przez użytkownika: | Gość |
Data: | piątek, 4 kwietnia 2025, 16:28 |
Spis treści
- 1. Wprowadzenie
- 1.1 Pochodna funkcji w punkcie
- Teoria
- Przykłady
- Ćwiczenia interaktywne
- 1.2 Reguły różniczkowania
- Teoria
- Przykłady
- Ćwiczenia interaktywne
- 1.3 Interpretacja geometryczna pochodnej w punkcie
- Teoria
- Przykłady
- Ćwiczenia interaktywne
- 1.4 Interpretacja fizyczna pochodnej w punkcie
- 1.5 Interpretacja ekonomiczna pochodnej w punkcie
- 1.6 Zadania
- 2. Twierdzenia o wartości średniej i wnioski z nich
- 3. Reguła de l'Hospitala
- 4. Monotoniczność funkcji, ekstrema lokalne i ekstrema globalne
- 5. Wypukłość, wklęsłość funkcji, punkty przegięcia
- 6. Badanie przebiegu zmienności funkcji
- 7. Pochodna w zastosowaniach praktycznych
1. Wprowadzenie
W tym rozdziale poznamy:
- definicję pochodnej funkcji w punkcie
- definicję pochodnej jako funkcji
- reguły różniczkowania funkcji
- interpretację geometryczną, fizyczną i ekonomiczną pochodnej funkcji w punkcie.
Nauczymy się jak:
- badać istnienie pochodnej funkcji w punkcie korzystając z definicji
- obliczać pochodną funkcji korzystając ze wzorów na pochodną sumy, iloczynu, ilorazu funkcji, pochodną funkcji złożonej oraz pochodną funkcji odwrotnej
- wyznaczać równanie stycznej do wykresu funkcji w punkcie
1.1 Pochodna funkcji w punkcie
...
Teoria
Załóżmy, że funkcja jest określona na pewnym otoczeniu
punktu
. Niech
będzie różnym od zera przyrostem zmiennej
takim, że
należy do tego otoczenia. Niech
będzie przyrostem wartości funkcji odpowiadającym przyrostowi
. Ilorazem różnicowym funkcji
w punkcie
dla przyrostu
nazywamy wyrażenie
Jeżeli istnieje i jest skończona granica
to nazywamy ją pochodną funkcji w punkcie
i oznaczamy
lub
. Zatem
(o ile granica ta istnieje i jest skończona).
FILM
Funkcję jednej zmiennej, która ma pochodną w punkcie nazywamy funkcją różniczkowalną w tym punkcie.
Załóżmy, że funkcja jest określona na pewnym prawostronnym otoczeniu
. Niech
będzie różnym od zera przyrostem zmiennej
takim, że
należy do tego otoczenia. Niech
będzie przyrostem funkcji odpowiadającym przyrostowi
. Jeżeli istnieje i jest skończona granica
to nazywamy ją pochodną prawostronną funkcji w punkcie
i oznaczamy
lub
. Zatem
Załóżmy, że funkcja jest określona na pewnym lewostronnym otoczeniu
. Niech
będzie różnym od zera przyrostem zmiennej
takim, że
należy do tego otoczenia. Niech
będzie przyrostem funkcji odpowiadającym przyrostowi
. Jeżeli istnieje i jest skończona granica
to nazywamy ją pochodną lewostronną funkcji w punkcie
i oznaczamy
. Zatem
Przykłady
Ćwiczenia interaktywne
...
1.2 Reguły różniczkowania
...
Teoria
Przykłady
Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych obliczymy pochodne funkcji:
Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oraz twierdzenia o pochodnej funkcji złożonej obliczymy pochodne funkcji:
Ćwiczenia interaktywne
...
1.3 Interpretacja geometryczna pochodnej w punkcie
...
Teoria
Iloraz różnicowy równy jest tangensowi kąta
nachylenia prostej (siecznej) przechodzącej przez punkty
i
:
Jeżeli granica istnieje i jest skończona, to jej wartość równa jest tangensowi kąta
nachylenia stycznej do wykresu funkcji
poprowadzonej w punkcie
, zatem
Pochodna jest równa współczynnikowi kierunkowemu stycznej do wykresu funkcji
poprowadzonej w punkcie
.
Przykłady
Ćwiczenia interaktywne
...
1.4 Interpretacja fizyczna pochodnej w punkcie
Dokładniejszą charakterystykę szybkości zmian funkcji otrzymamy wtedy, gdy w powyższym ilorazie przejdziemy do granicy. Konieczna jest jednak znajomość analitycznego wzoru rozważanej funkcji.
Potrzebę wprowadzenia pochodnej objaśnimy na przykładzie fizycznych wielkości:
Rozpatrzmy ruch po linii prostej, aby nie trzeba się było posługiwać wektorami.
Wyobraźmy sobie punkt materialny poruszający się ze zmienną prędkością po osi liczbowej
w taki sposób, że jego pozycja w chwili
określona jest jako funkcja czasu i wynosi
. W chwili
współrzędna (pozycja) tego punktu jest równa
. Przesunięcie w czasie
jest równe
. Zatem prędkość średnia jest równa
zaś prędkość chwilowa w chwili jest równa
W czasie punkt materialny
przyspieszy od chwili
do chwili
średnio o
Granicę właściwą tego ilorazu różnicowego, gdy nazywamy przyspieszeniem punktu
w chwili
Prąd elektryczny to uporządkowany ruch ładunków elektrycznych wzdłuż przewodnika. Niech oznacza ładunek przepływający przez ustalony przekrój przewodnika w czasie
. Wówczas wielkość
nazywa się średnim natężeniem prądu. Chwilowym natężeniem prądu jest wielkość nazywa się średnim natężeniem prądu. Chwilowym natężeniem prądu jest wielkość
Załóżmy, że mamy pręt o długości taki, że masa części tego pręta liczona od początku do punktu
dana jest funkcją
. Wtedy masa zawarta w przedziale
wynosi:
Średnia gęstość masy na tym przedziale jest równa:
---------------------------------------------
Definicja
Niech . Wielkością przeciętną (względną, średnią) funkcji
czyli iloraz przyrostu funkcji do przyrostu argumentu (iloraz różnicowy funkcji). Dokładniejszą charakterystykę szybkości zmian funkcji otrzymamy wtedy, gdy w powyższym ilorazie przejdziemy do granicy. Konieczna jest jednak znajomość analitycznego wzoru rozważanej funkcji.
Potrzebę wprowadzenia pochodnej objaśnimy na przykładzie fizycznych wielkości:
Rozpatrzmy ruch po linii prostej, aby nie trzeba się było posługiwać wektorami.
Wyobraźmy sobie punkt materialny poruszający się ze zmienną prędkością po osi liczbowej
w taki sposób, że jego pozycja w chwili
określona jest jako funkcja czasu i wynosi
.
W chwili współrzędna (pozycja) tego punktu jest równa
,
Przesunięcie w czasie $\Deltat$ jest równe . Zatem prędkość średnia jest równa
zaś prędkość chwilowa w chwili jest równa
W czasie punkt materialny
przyspieszy od chwili
do chwili
średnio o
.
Granicę właściwą tego ilorazu różnicowego, gdy nazywamy przyspieszeniem punktu
w chwili
Prąd elektryczny to uporządkowany ruch ładunków elektrycznych wzdłuż przewodnika. Niech oznacza ładunek przepływający przez ustalony przekrój przewodnika w czasie
. Wówczas wielkość
nazywa się średnim natężeniem prądu. Chwilowym natężeniem prądu jest wielkość nazywa się średnim natężeniem prądu. Chwilowym natężeniem prądu jest wielkość
Załóżmy, że mamy pręt o długości taki, że masa części tego pręta liczona od początku do punktu
dana jest funkcją
. Wtedy masa zawarta w przedziale
wynosi:
Średnia gęstość masy na tym przedziale jest równa:
W granicy otrzymuje się gęstość masy w punkcie
1.5 Interpretacja ekonomiczna pochodnej w punkcie
Wielkość przeciętna określa, w jakim stopniu funkcja jest czuła na przyrost zmiennej
. Jednakże ocena reakcji funkcji na podstawie wzoru (1) daje pogląd jedynie na przeciętną prędkość zmiany wartości tej funkcji w przedziale
. Zmiany te nie muszą zachodzić tak równomiernie, jak wskazuje wartość średnia. Dokładniejszą charakterystykę szybkości zmian funkcji otrzymamy wtedy, gdy w ilorazie (1) przejdziemy do granicy. Konieczna jest jednak znajomość analitycznego wzoru rozważanej funkcji.
Zauważmy, że dla funkcji jednej zmiennej , dla małych przyrostów
mamy:
Niech , czyli argument zwiększa się o jednostkę w stosunku do poziomu wyjściowego. Wtedy powyższa zależność ma postać:
czyli zwiększenie argumentu o jednostkę powoduje wzrost funkcji o . Zatem wielkość krańcowa funkcji jest w przybliżeniu równa przyrostowi funkcji przy wzroście argumentu funkcji o jednostkę. Wielkość krańcowa jest miarą szybkości zmian wartości funkcji w punkcie
.
Przykłady
1. Funkcja kosztu
Koszt wytworzenia dowolnej wielkości produkcji zależy od wielkości nakładów poszczególnych czynników produkcji oraz ich cen. Jest on więc funkcją kilku zmiennych. Jeżeli jednak nasze rozważania ograniczymy do krótkiego okresu, a więc czasu, w którym przynajmniej jeden czynnik produkcji jest stały i koszt możemy przedstawić jako funkcję jednej zmiennej: wielkości produkcji.
Koszty całkowite są sumą kosztów stałych i kosztów zmiennych.
Niech będzie funkcją kosztu całkowitego zależną od wielkości produkcji
, gdzie
. Wtedy funkcję
nazywamy funkcją kosztów przeciętnych, a jej wartość kosztem przeciętnym (jednostkowym) wytworzenia jednostki produktu przy poziomie produkcji
.
Przy podejmowaniu decyzji dotyczących wielkości produkcji (i jej wpływu na koszty) bardzo ważną wskazówką jest kształtowanie się kosztów jednostkowych przy różnych rozmiarach produkcji. W tego typu analizach przydatne jest wykorzystanie kosztów krańcowych.
Koszt krańcowy to koszt wytworzenia dodatkowej jednostki produktu (przy założeniu, że produkcja zmienia się skokowo), czyli przyrost kosztów spowodowany zwiększeniem produkcji o jednostkę. Tak więc koszty krańcowe informują o tym, jak wzrosną koszty całkowite przy wzroście produkcji o jedną jednostkę Często jednak zakładamy ciągłą, a nie skokową zmianę wielkości produkcji.
Przy założeniu, że funkcja jest różniczkowalna oraz
,
,
, gdzie
jest dodatnim przyrostem argumentu funkcji (przyrostem produkcji), można zbudować iloraz różnicowy (przyrost przeciętny) tej funkcji:
Wyraża on przeciętny koszt wytworzenia dodatkowych jednostek produktu poczynając od poziomu
. Granicą tego ilorazu jest pochodna funkcji
w punkcie
Stąd
Natomiast funkcja jest funkcją kosztu krańcowego.
2. Funkcja produkcji
Funkcja produkcji określa relacje między wielkością produkcji a liczbą zaangażowanych czynników produkcji. Funkcja produkcji określa, jaką maksymalną wielkość produkcji może osiągnąć przedsiębiorstwo w wyniku użycia posiadanych zasobów, przy danej technice wytwarzania.
Funkcja produkcji
gdzie: ‒ całkowita wielkość produkcji (
);
‒ ilość użytych jednostek kapitału;
‒ ilość użytych jednostek pracy.
Jak widać (po uproszczeniu) produkcja zależy od zaangażowanych w nią kapitału i pracy. Krótki okres (SR) to taki czas (stan), w którym ilość jednego lub więcej czynników produkcji jest stała (przynajmniej jeden czynnik produkcji jest stały, pozostałe mogą być zmienne).
- Produkt całkowity T(total) P(product) to łączna wielkość produkcji przedsiębiorstwa wytwarzana przy zatrudnianiu kolejnych jednostek zmiennego czynnika wytwórczego.
-
Produkt przeciętny A(average)P(product) to średnia wielkość produkcji całkowitej
przypadająca na jednostkę zmiennego czynnika wytwórczego
lub
.
- Produkt marginalny M(marginal) P(product) Dodatkowa wielkość produktu całkowitego
wywołana zwiększeniem zatrudnienia zmiennego czynnika wytwórczego o jednostkę
,
.
- Produkt marginalny (krańcowy) to przyrost produkcji (
) wynikający z zatrudnienia dodatkowego pracownika (dodatkowej jednostki zmiennego czynnika produkcji).
Prawo malejących dochodów głosi, że jeżeli następuje wzrost nakładów jednego czynnika produkcji (przy założeniu stałości pozostałych czynników), to począwszy od pewnego poziomu, przyrosty produkcji zaczynają maleć. Formuła liczenia:
3. Funkcja konsumpcji
Dochody gospodarstw domowych mają być przeznaczone na wydatki konsumpcyjne lub na oszczędności . Przy danym poziomie dochodów im większe wydatki konsumpcyjne, tym mniejsze oszczędności i odwrotnie, im większe oszczędności, tym mniejsze wydatki konsumpcyjne. Wynika z tego, że decyzje gospodarstw domowych w sprawie wydatków konsumpcyjnych są zarazem decyzjami w sprawie oszczędzania. Funkcja konsumpcji pokazuje poziom zamierzonych łącznych wydatków konsumpcyjnych przy różnych poziomach dochodu. Zależności między wydatkami konsumpcyjnymi a dochodem charakteryzują się kilkoma cechami:
- Przeciętna skłonność do konsumpcji to stosunek wydatków konsumpcyjnych do dochodu. Wielkość ta informuje, jaka części dochodu przeznaczona jest na konsumpcję:
.
- Krańcowa skłonność do konsumpcji to stosunek przyrostu wydatków konsumpcyjnych do przyrostu dochodu. Wielkość ta informuje jaka część przyrostu dochodu przeznaczona jest na wydatki konsumpcyjne:
W polityce gospodarczej znajomość krańcowej skłonności do konsumpcji ma duże znaczenie. Pozwala bowiem odpowiedzieć, z dużą dozą prawdopodobieństwa, na co ludzie przeznaczą dodatkowe dochody i w jakiej proporcji wydadzą je na dobra konsumpcyjne, a ile zaoszczędzą.
4. Funkcja użyteczności
Funkcja użyteczności to funkcja, której wartościami są wartości użyteczności (satysfakcji, komfortu psychicznego). Można mówić o użyteczności różnych zjawisk (koszyków towarów). Użyteczność pieniądza (bogactwa) jest np. funkcją, która wartości pieniężnej przyporządkowuje użyteczność dla otrzymującego tę wartość. Funkcja użyteczności jest pojęciem psychologicznym, co oznacza, że każdy ma swoją funkcję użyteczności. Jednak pewne ogólne własności są wspólne. Mianowicie, ponieważ każdy woli posiadać więcej niż mniej, więc funkcja użyteczności jest rosnąca. Ponadto krańcowa użyteczność jest malejąca, tzn. każdy dodatkowy procent wzrostu bogactwa powoduje coraz mniejszy przyrost użyteczności. Przykładowo, ktoś kto nic nie ma, podejmie wysiłek w celu zarobienia zł., bo ta kwota zapewni mu np. posiłek. Dla osoby bogatej ta kwota będzie prawie bez znaczenia.
Funkcja użyteczności jest funkcją spełniającą warunki:
‒ postulat niedosytu oznacza, że wzrost ilości towaru w koszyku zwiększa użyteczności koszyka,
‒ krańcowa użyteczność każdego towaru maleje, w miarę jak wzrasta jego spożycie.

--------------------------------------------
Definicja
Niech . Wielkością przeciętną (względną, średnią) funkcji
, nazywamy
czyli iloraz przyrostu funkcji do przyrostu argumentu (iloraz różnicowy funkcji).
Funkcję nazywamy funkcją przeciętną, średnią.
Uwaga
Wielkość przeciętna określa, w jakim stopniu funkcja jest czuła na przyrost zmiennej
. Jednakże ocena reakcji funkcji na podstawie wzoru
daje pogląd jedynie na przeciętną prędkość zmiany wartości tej funkcji w przedziale
. Zmiany te nie muszą zachodzić tak równomiernie, jak wskazuje wartość średnia. Dokładniejszą charakterystykę szybkości zmian funkcji otrzymamy wtedy, gdy w ilorazie
przejdziemy do granicy. Konieczna jest jednak znajomość analitycznego wzoru rozważanej funkcji.
Definicja Wielkością krańcową funkcji w punkcie
, nazywamy granicę właściwą (o ile istnieje):
czyli pochodną pierwszego rzędu funkcji w punkcie
. Funkcję
określoną na
nazywamy funkcją krańcową.
Zauważmy, że dla funkcji jednej zmiennej , dla małych przyrostów
mamy:
Niech , czyli argument zwiększa się o jednostkę w stosunku do poziomu wyjściowego. Wtedy powyższa zależność ma postać:
czyli zwiększenie argumentu o jednostkę powoduje wzrost funkcji o . Zatem wielkość krańcowa funkcji jest w przybliżeniu równa przyrostowi funkcji przy wzroście argumentu funkcji o jednostkę. Wielkość krańcowa jest miarą szybkości zmian wartości funkcji w punkcie x₀.
Przykłady
1.Funkcja kosztu
Koszt wytworzenia dowolnej wielkości produkcji zależy od wielkości nakładów poszczególnych czynników produkcji oraz ich cen. Jest on więc funkcją kilku zmiennych. Jeżeli jednak nasze rozważania ograniczymy do krótkiego okresu, a więc czasu, w którym przynajmniej jeden czynnik produkcji jest stały i koszt możemy przedstawić jako funkcję jednej zmiennej: wielkości produkcji.
Koszty całkowite są sumą kosztów stałych i kosztów zmiennych.
Niech będzie funkcją kosztu całkowitego zależną od wielkości produkcji
, gdzie
.
Wtedy funkcję
nazywamy funkcją kosztów przeciętnych, a jej wartość kosztem przeciętnym (jednostkowym) wytworzenia jednostki produktu przy poziomie produkcji x₀.
Przy podejmowaniu decyzji dotyczących wielkości produkcji (i jej wpływu na koszty) bardzo ważną wskazówką jest kształtowanie się kosztów jednostkowych przy różnych rozmiarach produkcji. W tego typu analizach przydatne jest wykorzystanie kosztów krańcowych.
Definicja
Koszt krańcowy to koszt wytworzenia dodatkowej jednostki produktu (przy założeniu, że produkcja zmienia się skokowo), czyli przyrost kosztów spowodowany zwiększeniem produkcji o jednostkę. Tak więc koszty krańcowe informują o tym, jak wzrosną koszty całkowite przy wzroście produkcji o jedną jednostkę
Często jednak zakładamy ciągłą, a nie skokową zmianę wielkości produkcji.
Przy założeniu, że funkcja jest różniczkowalna oraz
,
,
, gdzie
jest dodatnim przyrostem argumentu funkcji (przyrostem produkcji), można zbudować iloraz różnicowy (przyrost przeciętny) tej funkcji:
Wyraża on przeciętny koszt wytworzenia dodatkowych jednostek produktu poczynając od poziomu
. Granicą tego ilorazu jest pochodna funkcji
w punkcie
Stąd
.
Natomiast funkcja jest funkcją kosztu krańcowego.
2. Funkcja produkcji
Funkcja produkcji określa relacje między wielkością produkcji a liczbą zaangażowanych czynników produkcji. Funkcja produkcji określa, jaką maksymalną wielkość produkcji może osiągnąć przedsiębiorstwo w wyniku użycia posiadanych zasobów, przy danej technice wytwarzania.
Funkcja produkcji
gdzie: --całkowita wielkość produkcji (
);
-- ilość użytych jednostek kapitału;
-- ilość użytych jednostek pracy.
Jak widać (po uproszczeniu) produkcja zależy od zaangażowanych w nią kapitału i pracy.
Krótki okres (SR) to taki czas (stan), w którym ilość jednego lub więcej czynników produkcji jest stała (przynajmniej jeden czynnik produkcji jest stały, pozostałe mogą być zmienne).
Definicje:
Produkt całkowity T(total) P(product) to łączna wielkość produkcji przedsiębiorstwa wytwarzana przy zatrudnianiu kolejnych jednostek zmiennego czynnika wytwórczego.
Produkt przeciętny A(average)P(product ) to średnia wielkość produkcji całkowitej przypadająca na jednostkę zmiennego czynnika wytwórczego
lub
.
Produkt marginalny M(marginal) P(product) Dodatkowa wielkość produktu całkowitego wywołana zwiększeniem zatrudnienia zmiennego czynnika wytwórczego o jednostkę
,
.
Produkt marginalny (krańcowy) to przyrost produkcji () wynikający z zatrudnienia dodatkowego pracownika (dodatkowej jednostki zmiennego czynnika produkcji).
,
.
Prawo malejących dochodów głosi, że jeżeli następuje wzrost nakładów jednego czynnika produkcji (przy założeniu stałości pozostałych czynników), to począwszy od pewnego poziomu, przyrosty produkcji zaczynają maleć. Formuła liczenia:
.
3. Funkcja konsumpcji
Dochody gospodarstw domowych mają być przeznaczone na wydatki konsumpcyjne lub na oszczędności . Przy danym poziomie dochodów im większe wydatki konsumpcyjne, tym mniejsze oszczędności i odwrotnie, im większe oszczędności, tym mniejsze wydatki konsumpcyjne. Wynika z tego, że decyzje gospodarstw domowych w sprawie wydatków konsumpcyjnych są zarazem decyzjami w sprawie oszczędzania. Funkcja konsumpcji pokazuje poziom zamierzonych łącznych wydatków konsumpcyjnych przy różnych poziomach dochodu. Zależności między wydatkami konsumpcyjnymi a dochodem charakteryzują się kilkoma cechami:
Przeciętna skłonność do konsumpcji to stosunek wydatków konsumpcyjnych do dochodu. Wielkość ta informuje, jaka części dochodu przeznaczona jest na konsumpcję: .
Krańcowa skłonność do konsumpcji to stosunek przyrostu wydatków konsumpcyjnych do przyrostu dochodu. Wielkość ta informuje jaka część przyrostu dochodu przeznaczona jest na wydatki konsumpcyjne:
.
W polityce gospodarczej znajomość krańcowej skłonności do konsumpcji ma duże znaczenie. Pozwala bowiem odpowiedzieć, z dużą dozą prawdopodobieństwa, na co ludzie przeznaczą dodatkowe dochody i w jakiej proporcji wydadzą je na dobra konsumpcyjne, a ile zaoszczędzą.
4.Funkcja użyteczności
Funkcja użyteczności to funkcja, której wartościami są wartości użyteczności (satysfakcji, komfortu psychicznego). Można mówić o użyteczności różnych zjawisk (koszyków towarów). Użyteczność pieniądza (bogactwa) jest np. funkcją, która wartości pieniężnej przyporządkowuje użyteczność dla otrzymującego tę wartość. Funkcja użyteczności jest pojęciem psychologicznym, co oznacza, że każdy ma swoją funkcję użyteczności. Jednak pewne ogólne własności są wspólne. Mianowicie, ponieważ każdy woli posiadać więcej niż mniej, więc funkcja użyteczności jest rosnąca. Ponadto krańcowa użyteczność jest malejąca, tzn. każdy dodatkowy procent wzrostu bogactwa powoduje coraz mniejszy przyrost użyteczności. Przykładowo, ktoś kto nic nie ma, podejmie wysiłek w celu zarobienia zł., bo ta kwota zapewni mu np. posiłek. Dla osoby bogatej ta kwota będzie prawie bez znaczenia.
Definicja: Ustalmy koszyk towarów . Pochodną
nazywamy krańcową użytecznością towaru w koszyku
.
Funkcja użyteczności jest funkcją spełniającą warunki:
-- postulat niedosytu oznacza, że wzrost ilości towaru w koszyku zwiększa użyteczności koszyka,
-- krańcowa użyteczność każdego towaru maleje, w miarę jak wzrasta jego spożycie.
Określa ona użyteczność posiadania przez osobę/instytucję wartości (pieniężnej) .
1.6 Zadania
Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oraz twierdzenia o pochodnej funkcji złożonej oblicz pochodną funkcji:
Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oraz twierdzenia o pochodnej funkcji złożonej oblicz pochodną funkcji:
------------------------------
Zadanie 1
Korzystając z definicji pochodnej wyznacz pochodną funkcji we wskazanym punkcie:
Zadanie 2
Wskazówka Obliczyć pochodne jednostronne funkcji w punkcie . Wartość funkcji
w punkcie
jest równa
.
Wskazówka Obliczyć pochodne jednostronne funkcji i
. Wartość funkcji
w punkcie
jest równa
.
Zadanie 3
Korzystając z definicji pochodnej wyznacz pochodną funkcji w dowolnym punkcie
dziedziny:
Wskazówka . Skorzystać ze wzoru na różnicę cosinusów:
.
Wskazówka . Skorzystać dwa razy ze wzoru skróconego mnożenia na różnicę kwadratów
.
Zadanie 4
Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oblicz pochodną funkcji:
Zadanie 5
Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oraz twierdzenia o pochodnej funkcji złożonej oblicz pochodną funkcji:
Zadanie 6
Oblicz pochodną funkcji:
Zadanie 7
Wyznacz równanie stycznej do wykresu funkcji:
Wskazówka Obliczyć ,
,
. Wartości
i
podstawić do wzoru
.
Wskazówka Obliczyć ,
,
. Wartości
i
podstawić do wzoru
.
Wskazówka Obliczyć ,
,
. Wartości
i
podstawić do wzoru
.
Zadanie 8
Wyznacz równanie stycznej do wykresu funkcji:
Wskazówka Obliczyć ,
,
i otrzymane wartości
i
podstawić do wzoru
.
Wskazówka Obliczyć ,
,
i otrzymane wartości
i
podstawić do wzoru
.
Wskazówka Obliczyć ,
,
i otrzymane wartości
i
podstawić do wzoru
.
2. Twierdzenia o wartości średniej i wnioski z nich
W tym rozdziale poznamy:
- twierdzenie Rolle'a
- twierdzenie Lagrange'a
- wnioski z twierdzenia Lagrange'a dotyczące monotoniczności funkcji
2.1 Twierdzenie Rolle'a i Lagrange'a
...
Teoria
...
Przykłady
...
Ćwiczenia interaktywne
...
2.2 Tw. Taylora ?
..
Teoria
,,
3. Reguła de l'Hospitala
W tym rozdziale poznamy:
- twierdzenie zwane regułą de l'Hospitala.
Nauczymy się jak:
- liczyć granice funkcji o symbolach
i
stosując bezpośrednio regułę de l'Hospitala
- liczyć granice funkcji o pozostałych symbolach nieoznaczonych pośrednio stosując regułę de l'Hospitala.?
Przykłady
- Zaczynamy od określenia symbolu granicy, aby zdecydować, czy można zastosować regułę de l'Hospitala. Następnie badamy, czy istnieje granica ilorazu pochodnych: Na mocy reguły de l'Hospitala otrzymujemy odpowiedź Zwykle stosując regułę de l'Hospitala stosujemy uproszczony zapis, przedstawiony w rozwiązaniu kolejnego zadania.
- Określamy symbol badanej granicy: Symbol granicy jest oznaczony, a zatem w tym przypadku nie można wykorzystać reguły de l'Hospitala. Aby obliczyć granicę należy zastosować odpowiednie twierdzenia arytmetyki granic funkcji: Na koniec zauważmy, że w tym przypadku a zatem granica ilorazu pochodnych różni się od badanej granicy. Przykład ten pokazuje, iż stosowanie reguły de l'Hospitala bez sprawdzenia założeń tego twierdzenia może prowadzić do błędnej odpowiedzi.
-
Obliczymy podaną granicę funkcji stosując regułę de l'Hospitala:
- W przypadku tej granicy regułę de l'Hospitala zastosujemy dwukrotnie:
- Obliczymy podaną granicę funkcji stosując regułę de l'Hospitala i wykorzystując fakt, że
.
- Podobnie jak w poprzednich przykładach zaczynamy od określenia symbolu badanej granicy
przy czym
na mocy twierdzenia o dwóch funkcjach. W tym przypadku nie możemy wykorzystać reguły de l'Hospitala, gdyż zaś taka granica nie istnieje. Nie oznacza to jednak, że nie istnieje badana granica – trzeba tylko policzyć ją innym sposobem. Ponieważ oraz
, więc na mocy twierdzenia o trzech funkcjach
. Stąd
- W tym przypadku a zatem stosowanie reguły de l'Hospitala nie jest efektywne. Granicę funkcji możemy jednak obliczyć w inny sposób:
pp2
- Zaczynamy od określenia symbolu badanej granicy funkcji:
W tym przypadku, aby zastosować regułę de l'Hospitala, wyrażenie
zapiszemy w postaci ilorazu
. Dwukrotnie stosując regułę de l'Hospitala otrzymujemy:
- Podobnie jak poprzednim przykładzie określimy najpierw symbol badanej granicy funkcji:
Następnie przekształcimy funkcję, której granicę obliczamy, w taki sposób by można było zastosować regułę de l'Hospitala. A zatem
- Ustalimy najpierw symbol badanej granicy funkcji:
Przekształcimy funkcję stosując tożsamość:
. A zatem
Korzystając z wyniku otrzymanego w podpunkcie (b) mamy
![\left[\infty-\infty\right] \left[\infty-\infty\right]](https://port.edu.p.lodz.pl/filter/tex/pix.php/0a4382dc250cc70672eb67f35df398fa.png)
![\left[ \frac{\infty}{\infty} \right] \left[ \frac{\infty}{\infty} \right]](https://port.edu.p.lodz.pl/filter/tex/pix.php/de5999aa6f0b4ca90cab98e7c03f31a2.png)
![\left[ \frac{0}{0} \right] \left[ \frac{0}{0} \right]](https://port.edu.p.lodz.pl/filter/tex/pix.php/8e3f348a630785530b38a36fe9e9c071.png)
- Określamy symbol granicy i przekształcamy funkcję w następujący sposób:
Dalej pomocniczo obliczymy granicę
dwukrotnie stosując regułę de l'Hospitala: Uwzględniając powyższe mamy/ Ostatecznie otrzymujemy
- Określamy symbol granicy: W tym przypadku, aby można było wykorzystać regułę de l'Hospitala, wystarczy sprowadzić ułamki do wspólnego mianownika. A zatem
- Stosujemy regułę de l'Hospitala po wykonaniu odpowiednich przekształceń:
Ćwiczenia interaktywne
Ćwiczenie 1a
W przypadku których z poniższych symboli granic funkcji możemy bezpośrednio zastosować regułę de l'Hospitala?
Ćwiczenie 1b
Określ, czy podany symbol granicy jest oznaczony, czy nieoznaczony oraz czy możemy w takiej sytuacji bezpośrednio zastosować regułę de l'Hospitala:
Ćwiczenie 2
Oblicz podane granice.
Uzupełnij puste pola.
Ćwiczenie 3
Oblicz podane granice. Czy i ile razy stosowałeś regułę de l'Hospitala?
Przeciągnij i upuść poprawne odpowiedzi.
Ćwiczenie 4
Oblicz podane granice. Czy i ile razy stosowałeś regułę de l'Hospitala?
Przeciągnij i upuść poprawne odpowiedzi.
Zadania
4. Monotoniczność funkcji, ekstrema lokalne i ekstrema globalne
W tym rozdziale poznamy:
- definicje ekstremów lokalnych i globalnych funkcji
- warunek konieczny istnienia ekstremum lokalnego
- I II
warunek wystarczający istnienia ekstremum lokalnego.
Nauczymy się jak:
- wyznaczać przedziały monotoniczności funkcji wykorzystując pierwszą pochodną
- badać istnienie ekstremów lokalnych funkcji w oparciu o warunek konieczny i warunki wystarczające
- wyznaczać wartość największą i najmniejszą (ekstrema globalne) funkcji ciągłej na przedziale domkniętym.
4.1 Badanie monotoniczności funkcji (*)
..
Teoria
- Jeżeli
dla każdego
, to funkcja
jest stała na przedziale
.
- Jeżeli
dla każdego
, to funkcja
jest rosnąca na przedziale
.
- Jeżeli
dla każdego
, to funkcja
jest malejąca na przedziale
.
- Jeżeli
dla każdego
, to funkcja
jest niemalejąca na przedziale
.
- Jeżeli
dla każdego
, to funkcja
jest nierosnąca na przedziale
.
Twierdzenie o związku znaku pochodnej funkcji z monotonicznością funkcji jest prawdziwe, gdy stosujemy je na przedziale. Natomiast w zbiorze będącym sumą rozłącznych przedziałów, to twierdzenie już nie zawsze jest prawdziwe.
Rozważmy np. funkcję ,
. Pochodna tej funkcji jest równa
dla
. Zatem
dla każdego
. Funkcja jest więc malejąca na przedziale
i funkcja jest malejąca na przedziale
. Natomiast nie jest prawdą, że funkcja
jest malejąca na zbiorze
.
Przykłady
Aby wyznaczyć dziedzinę funkcji należy rozwiązać nierówność
. Ponieważ
zatem . Obliczamy pochodną funkcji
:
Zauważamy, że pochodna funkcji jest dodatnia w całej dziedzinie. Nie oznacza to jednak, że funkcja jest rosnąca w całej dziedzinie, gdyż dziedzina nie jest przedziałem a sumą przedziałów. A zatem stwierdzamy, że funkcja jest rosnąca na przedziale
i na przedziale
.
1
Wykażemy, że funkcja określona wzorem jest monotoniczna w całej dziedzinie.
Funkcja jest określona na zbiorze
. Obliczamy pochodną funkcji
:
Ponieważ dla
, więc funkcja
jest rosnąca w całej swojej dziedzinie.
Film
2
Wyznaczymy przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem .
Aby wyznaczyć dziedzinę funkcji należy rozwiązać nierówność
. Ponieważ
zatem . Obliczamy pochodną funkcji
:
Zauważamy, że pochodna funkcji jest dodatnia w całej dziedzinie. Nie oznacza to jednak, że funkcja jest rosnąca w całej dziedzinie, gdyż dziedzina nie jest przedziałem a sumą przedziałów. A zatem stwierdzamy, że funkcja jest rosnąca na przedziale
i na przedziale
.
3
Wyznaczymy przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem .
W tym przypadku . Obliczamy pochodną funkcji
:
Aby wyznaczyć przedziały monotoniczności funkcji badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Ponieważ
dla każdego
oraz
więc
A zatem badana funkcja jest rosnąca na przedziale oraz malejąca na każdym z przedziałów
,
i
.
Film
4.
Wyznaczymy przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem .
Dziedziną funkcji jest zbiór . Obliczamy pochodną funkcji:
Aby wyznaczyć przedziały monotoniczności funkcji badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Ponieważ
dla każdego
więc
Zatem badana funkcja jest rosnąca na przedziale oraz malejąca na przedziale
.
Ćwiczenia interaktywne
..
4.2 Ekstrema lokalne funkcji (*)
...
Teoria
Mówimy, że funkcja ma w punkcie
maksimum lokalne, jeżeli istnieje zawarte w dziedzinie funkcji
otoczenie
punktu
takie, że dla wszystkich
Mówimy, że funkcja ma w punkcie
minimum lokalne, jeżeli istnieje zawarte w dziedzinie funkcji
otoczenie
punktu
takie, że dla wszystkich
Jeżeli dla każdego zachodzi nierówność
, to mówimy o maksimum (minimum) lokalnym właściwym.
Jeżeli funkcja jest różniczkowalna w punkcie
i ma w tym punkcie ekstremum lokalne, to
Funkcja może mieć ekstremum lokalne jedynie w punkcie , takim że
(gdy jest różniczkowalna w
) lub w punkcie
, w którym funkcja
nie ma pochodnej.
Punkty, w których pochodna funkcji zeruje się nazywamy punktami stacjonarnymi tej funkcji.
Jeżeli funkcja jest ciągła na pewnym otoczeniu
i różniczkowalna na sąsiedztwie
punktu
oraz
lub
to funkcja ma w punkcie
ekstremum lokalne właściwe. Jest to maksimum lokalne w przypadku 1, minimum lokalne gdy zachodzi warunek 2.
Jeżeli funkcja jest dwukrotnie różniczkowalna na pewnym otoczeniu punktu
oraz
to funkcja ma w punkcie
ekstremum lokalne właściwe, przy czym jest to maksimum lokalne, jeżeli
, minimum lokalne, gdy
.
Przykłady
Funkcja jest wielomianem, zatem dziedziną funkcji jest zbiór
. Obliczamy pochodną funkcji
:
Ponieważ dla
, więc
nie ma punktów stacjonarnych i w konsekwencji nie ma też ekstremów lokalnych (stosujemy wniosek z warunku koniecznego istnienia ekstremum lokalnego).
Obliczamy pochodną funkcji:
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji rozwiązując równanie:
Wyznaczymy ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem
Zadanie rozpoczynamy od określenia dziedziny funkcji (w tym przypadku ) i zbadania, czy funkcja posiada punkty stacjonarne. Obliczamy pochodną funkcji
:
Rozwiązujemy odpowiednie równanie:
Oba rozwiązania należą do dziedziny funkcji, a zatem ma dwa punkty stacjonarne. Dalej rozstrzygamy o istnieniu ekstremów lokalnych w tych punktach stosując jedną z dwóch metod podanych poniżej.
1 sposób (wykorzystujemy I warunek wystarczający istnienia ekstremum lokalnego)
Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne:
![]() |
Stąd wynika, że dla
(a zatem także dla pewnego lewostronnego sąsiedztwa
) oraz
dla
(przedział ten można potraktować jako prawostronne sąsiedztwo
). To oznacza, że
ma w punkcie
maksimum lokalne
Pododnie
dla
oraz
dla
, czyli
ma w punkcie
minimum lokalne.
Metodę tę stosujemy najczęściej wtedy, gdy jednocześnie mamy wyznaczyć przedziały monotoniczności funkcji .
2 sposób (wykorzystujemy II warunek wystarczający istnienia ekstremum lokalnego)
Obliczamy drugą pochodną funkcji :
Ponieważ , a zatem
ma w punkcie
maksimum lokalne. Ponadto
, co oznacza, że
ma w punkcie
minimum lokalne.
Ostatecznie stwierdzamy, że funkcja posiada dwa ekstrema lokalne: maksimum lokalne w punkcie
o wartości
oraz minimum lokalne w punkcie
o wartości
.
Wyznaczymy ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem
Funkcja jest przykładem funkcji, dla której szukając ekstremów lokalnych wygodniej jest stosować II warunek wystarczający.
Dziedziną funkcji jest zbiór
. Obliczamy pochodną funkcji
i zapisujemy ją w postaci iloczynowej:
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji :
Dalej obliczamy drugą pochodną funkcji :
Ponieważ
zatem ma w punkcie
maksimum lokalne równe
. Z kolei
a zatem ma w punkcie
minimum lokalne równe
.
Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem .
Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem .
Na początek zauważmy, że . Obliczamy pochodną funkcji i zapisujemy ją w postaci iloczynowej:
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji :
To oznacza, że funkcja ma dwa punkty stacjonarne. Aby sprawdzić, czy
ma w nich ekstrema lokalne, zastosujemy I warunek wystarczający istnienia ekstremum lokalnego. W tym celu badamy, gdzie pochodna funkcji
przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne:
Stąd wynika, że istnieją sąsiedztwa i
takie, że
dla
oraz
dla
czyli
ma w
minimum lokalne. Podobnie uzasadniamy, że w
istnieje maksimum lokalne.
Uzyskane wyniki i odpowiedź (uwzględniając również przedziały monotoniczności badanej funkcji) najczęściej zapisujemy w postaci tabeli.
Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem .
Na początek zauważmy, że . Obliczamy pochodną funkcji
:
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji :
Następnie badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Ponieważ
dla każdego
oraz
więc
Analogicznie
Uzyskane wyniki zapisujemy w tabeli:








Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem .
Na początek zauważmy, że . Obliczamy pochodną funkcji
:

Jeśli , to mianownik pierwszej pochodnej jest dodatni, a zatem
Analogicznie
Uzyskane wyniki zapisujemy w tabeli:
A zatem badana funkcja jest rosnąca na przedziae , malejąca na przedziale
oraz posiada maksimum lokalne w
równe
.
Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem , a następnie naszkicujemy wykres funkcji
wiedząc dodatkowo, że
,
,
oraz
.
. Obliczamy pochodną funkcji
:
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji :
Analogicznie
Uzyskane wyniki zapisujemy w tabeli:
Badana funkcja jest zatem rosnąca na przedziale , malejąca na przedziałach
i
oraz posiada w
minimum lokalne równe
. Dodatkowo z informacji podanych w treści zadania wnioskujemy, że prosta o równaniu
jest asymptotą pionową wykresu funkcji
. Na tej podstawie szkicujemy wykres funkcji
:
Ćwiczenia interaktywne
Przyporządkuj podane funkcje do odpowiedniej grupy.
Przeciągnij poprawne odpowiedzi w odpowiednie pola.
...do wstawienia
...do wstawienia
Ćwiczenia interaktywne, cz.2
4.3 Ekstrema globalne funkcji
...
Teoria
Funkcja ciągła na przedziale domkniętym osiąga w tym przedziale swoją wartość największą i wartość najmniejszą (wynika to z twierdzenia Weierstrassa). Wartości: największą i najmniejszą funkcji na przedziale domkniętym nazywamy ekstremami globalnymi (absolutnymi): odpowiednio maksimum globalnym (absolutnym) i minimum globalnym (absolutnym).
Ekstremum globalne może być osiągnięte wewnątrz przedziału (jest wtedy jednocześnie ekstremum lokalnym) lub w punkcie brzegowym przedziału.
Metoda wyznaczania ekstremów globalnych funkcji ciągłej na przedziale domkniętym
jest następująca:
- w przedziale
znajdujemy punkty
,
,
, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne, czyli punkty będące rozwiązaniami równania
lub punkty, w których pochodna nie istnieje,
- obliczamy wartości funkcji w punktach:
,
,
,
,
, czyli
- największa z liczb
,
,
,
,
jest maksimum globalnym, a najmniejsza ‒ minimum globalnym funkcji
na przedziale domkniętym
.
Przykłady
Wyznaczymy najmniejszą i największą wartość (ekstrema globalne) funkcji na przedziale
.
Wyznaczymy najpierw punkty wewnątrz przedziału, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.
Funkcja jest różniczkowalna w każdym punkcie przedziału
, zatem punkt
jest jedynym punktem w tym przedziale, w którym funkcja może mieć ekstremum lokalne.
Obliczymy teraz wartości funkcji w punkcie oraz w punktach, które są krańcami podanego przedziału:
Zatem w przedziale największą wartość (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla
i wartość ta jest równa
, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla
i wartość jest równa
.
Wyznaczymy najmniejszą i największą wartość (ekstrema globalne) funkcji na przedziale
.
Wyznaczymy najmniejszą i największą wartość (ekstrema globalne) funkcji na przedziale
.
Wyznaczymy najpierw punkty wewnątrz przedziału, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.
Funkcja jest różniczkowalna w każdym punkcie przedziału
, zatem jedynymi punktami należącymi do tego przedziału, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne są:
,
.
Obliczymy teraz wartości funkcji w wyznaczonych wyżej punktach oraz w punktach, które są krańcami podanego przedziału.
Zatem w przedziale największą wartość (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla
,
i wartość ta jest równa
, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla
i wartość ta jest równa
.
Wyznaczymy najmniejszą i największą wartość (ekstrema globalne) funkcji na przedziale
.
Wyznaczymy najpierw punkty wewnątrz przedziału, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.
Funkcja jest różniczkowalna w każdym punkcie przedziału
, zatem punkty
,
są jedynymi w tym przedziale, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.
Obliczymy teraz wartości funkcji w wyznaczonych wyżej punktach oraz w punktach, które są krańcami podanego przedziału.
Zatem w przedziale największą wartość (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla
i wartość ta jest równa
, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla
i wartość ta jest równa
.
Wyznaczymy najmniejszą i największą wartość (ekstrema globalne) funkcji na przedziale
.
Wyznaczymy najpierw punkty wewnątrz przedziału, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.
Funkcja jest różniczkowalna w każdym punkcie przedziału
, zatem punkty
,
są jedynymi w tym przedziale, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.
Obliczymy teraz wartości funkcji w wyznaczonych wyżej punktach oraz w punktach, które są krańcami podanego przedziału.
Zatem w przedziale największą wartość (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla
i wartość ta jest równa
, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje w punkcie
i wartość ta jest równa
.
Ćwiczenia interaktywne
...
4.4 Zadania
Wyznacz ekstrema lokalne i przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem:
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów:
,
, malejąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
, w punkcie
funkcja ma minimum lokalne,
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów:
,
, malejąca na każdym z przedziałów:
,
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
.
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja jest malejąca na każdym z przedziałów:
,
, rosnąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma minimum lokalne,
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
.
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja jest rosnąca w całej swojej dziedzinie.
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja jest rosnąca na przedziale
, malejąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
.
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów:
,
, malejąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
, w punkcie
funkcja ma minimum lokalne,
.
- Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów:
,
, malejąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma minimum lokalne, o wartości
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
.
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów:
,
, malejąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma minimum lokalne,
.
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów:
,
, malejąca na przedziale
, w punkcie j
funkcja ma maksimum lokalne,
.
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja jest rosnąca na przedziale
, malejąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
.
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów:
,
, malejąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
, w punkcie
funkcja ma minimum lokalne,
.
Wyznacz asymptoty, ekstrema lokalne, przedziały monotoniczności oraz naszkicuj wykres funkcji określonej wzorem:
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja ma asymptotę pionową obustronną
, asymptotę ukośną
w
i w
. Funkcja jest malejąca na każdym z przedziałów:
,
, rosnąca na każdym z przedziałów:
,
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
, w punkcie
funkcja ma minimum lokalne,
.
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja ma asymptotę poziomą
w
. Funkcja jest rosnąca na przedziale
, malejąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
.
- Dziedziną funkcji jest zbiór
. Funkcja ma asymptotę pionową obustronną
. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów
,
, malejąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne,
.
5. Wypukłość, wklęsłość funkcji, punkty przegięcia
,,,
5.1 Badanie wklęsłości i wypukłości funkcji
...
Teoria
Definicja
Załóżmy, że funkcja jest różniczkowalna na pewnym otoczeniu punktu
. Niech
będzie styczną do jej wykresu w punkcie
. Funkcję
nazywamy wypukłą w punkcie
, jeżeli istnieje takie sąsiedztwo
punktu
, że dla każdego
punkty tej krzywej leżą powyżej stycznej
, tzn. istnieje sąsiedztwo
punktu
takie, że dla
zachodzi nierówność
Definicja
Załóżmy, że funkcja jest różniczkowalna na pewnym otoczniu punktu
. Niech
będzie styczną do jej wykresu w punkcie
. Funkcję
nazywamy wklęsłą w punkcie
, jeżeli istnieje takie sąsiedztwo
punktu
, że dla każdego
punkty tej krzywej leżą poniżej stycznej
, tzn. istnieje sąsiedztwo
punktu
takie, że dla
zachodzi nierówność
Definicja
Mówimy, że funkcja jest wypukła (wklęsła) na przedziale
, gdy jest wypukła (wklęsła) w każdym punkcie tego przedziału.
Twierdzenie -- warunek wystarczający wypukłości krzywej
Jeżeli funkcja jest dwukrotnie różniczkowalna na przedziale
oraz
dla każdego
, to funkcja
jest wypukła na tym przedziale.
Twierdzenie -- warunek wystarczający wklęsłości krzywej
Jeżeli funkcja jest dwukrotnie różniczkowalna na przedziale
oraz
dla każdego
, to funkcja
jest wklęsła na tym przedziale.
Przykłady
Przykład 1
Wykażemy, że funkcja jest wypukła w całej dziedzinie.
Rozwiązanie
Dziedziną badanej funkcji jest zbiór .
Obliczamy pochodną tej funkcji . Zatem
,
.
Obliczamy teraz drugą pochodną ,
.
Rozwiązujemy nierówność:
Ponieważ dla każdego
, to wnioskujemy, że funkcja
jest wypukła w każdym punkcie swojej dziedziny.
Przykład 2
Wykażemy, że funkcja jest wklęsła w całej dziedzinie.
Rozwiązanie
Dziedziną badanej funkcji jest zbiór .
Obliczamy pochodną tej funkcji , czyli
,
.
Obliczamy teraz drugą pochodną . Zatem
,
.
Rozwiązujemy nierówność:
Ponieważ dla każdego
, zatem funkcja
jest wklęsła w każdym punkcie swojej dziedziny.
Przykład 3
Wyznaczymy przedziały wypukłości/wklęsłości funkcji .
Rozwiązanie
Dziedziną badanej funkcji jest zbiór .
Obliczamy pochodną tej funkcji , czyli
,
.
Obliczamy teraz drugą pochodną . Zatem
,
.
Rozwiązujemy nierówności:
Ponieważ dla każdego
zatem funkcja
jest wypukła na przedziale
.
Ponieważ dla każdego
zatem funkcja
jest wklęsła na przedziale
.
Ćwiczenia interaktywne
Ćwiczenie 0
Dokończ poprawnie zdanie wybierając jedną z odpowiedzi.
Zobacz podpowiedź:
Ćwiczenie 1
Zastanów się, które rysunki przedstawiają wykresy funkcji wypukłej/wklęsłej na poszczególnych przedziałach dziedziny.
Ćwiczenie 2
Dokończ zdanie wybierając poprawne odpowiedzi.
Ćwiczenie 3
Uzupełnij luki.
Ćwiczenie 4
Druga pochodna funkcji dana jest wzorem
.
Ćwiczenie 4a
Dany jest wykres drugiej pochodnej funkcji . Dopasuj własności: wypukła/wklęsła do poszczególnych fragmentów wykresu.
Ćwiczenie 4b
Druga pochodna funkcji jest dodatnia dla
. Zastanów się, czy funkcja może mieć wykres przedstawiony poniżej.
Ćwiczenie 4c
Połącz w pary: wzór i własność funkcji.
Przyciągnij wzory do własności.
Ćwiczenie 4d
Połącz w pary: wykres i własność funkcji.
Ćwiczenie 4e
Druga pochodna funkcji jest ujemna w całej dziedzinie. Zastanów się, czy funkcja może mieć wykres przedstawiony poniżej.
Ćwiczenie 5
Wiedząc, że funkcja jest różniczkowalna w punkcie
, uzupełnij trzeci wiersz tabeli.
Zawartość pustych pól w tabeli możesz zmienić poprzez kliknięcie.
Ćwiczenie 6
Wybrane informacje o drugiej pochodnej pewnej funkcji zawarte są w poniższej tabeli.
Wybierz rysunki mogące przedstawiać wykres funkcji .
Przenieś wybrane rysunki do obszaru znajdującego się nad nimi.
Ćwiczenie 7
Wybrane informacje o drugiej pochodnej pewnej dwukrotnie różniczkowalnej funkcji zawarte są w poniższej tabeli. Uzupełnij trzeci wiersz tabeli.
Zawartość pustych pól w tabeli możesz zmienić poprzez kliknięcie.
5.2 Punkty przegięcia funkcji
...
Teoria
Definicja
Punkt nazywamy punktem przegięcia funkcji
, jeżeli istnieje styczna do tej krzywej w punkcie
oraz funkcja ta jest
wypukła (wklęsła) na pewnym lewostronnym oraz wklęsła (wypukła) na pewnym prawostronnym sąsiedztwie punktu .
Twierdzenie -- warunek konieczny istnienia punktu przegięcia
Jeżeli funkcja ma ciągłą pochodną drugiego rzędu w punkcie
oraz
jest punktem przegięcia tej funkcji, to
Twierdzenie -- I warunek wystarczający istnienia punktu przegięcia
Załóżmy, że funkcja jest ciągła w punkcie
oraz dwukrotnie różniczkowalna na pewnym sąsiedztwie
punktu
. Jeżeli wykres
ma styczną w punkcie
oraz
(1) dla
oraz
dla
lub
(2) dla
oraz
dla
,
to jest punktem przegięcia funkcji
.
Twierdzenie -- II warunek wystarczający istnienia punktu przegięcia
Jeżeli funkcja ma pochodną trzeciego rzędu w punkcie
i spełnia jednocześnie warunki:
(1) ,
(2) ,
(3) funkcja jest ciągła w punkcie
, to
jest punktem przegięcia funkcji
.
Przykłady
Przykład 1
Pokażemy, że funkcja nie posiada punktów przegięcia.
Rozwiązanie:
Dziedziną funkcji jest zbiór .
Obliczamy pierwszą i drugą pochodną funkcji :
i przyrównujemy drugą pochodną do zera:
.
Ponieważ
i
dla każdego
, więc powyższe równanie nie posiada rozwiązania, zatem funkcja
nie posiada punktów przegięcia.
Przykład 2
Pokażemy, że funkcja nie posiada punktów przegięcia.
Rozwiązanie:
Dziedziną funkcji jest zbiór .
Obliczamy pierwszą i drugą pochodną funkcji :
,
,
.
Zauważmy, że dla każdego pochodna rzędu drugiego jest dodatnia, zatem nie jest spełniony warunek konieczny istnienia punktu przegięcia i funkcja
nie posiada punktów przegięcia.
Ćwiczenia interaktywne
Ćwiczenie 2
Przyporządkuj podane funkcje do odpowiedniej grupy.
...
5.3 Zadania
Zadania do samodzielnego rozwiązania wypukłość/wklęsłość
Zadanie 1
Wyznacz przedziały wypukłości/wklęsłości funkcji :
Odpowiedź . Funkcja
jest wypukła na przedziale
, wklęsła na przedziale
.
Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności ,
.
Odpowiedź . Funkcja
jest wypukła na przedziale
, wklęsła na przedziale
.
Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności ,
.
Odpowiedź . Funkcja
jest wypukła na przedziałach
,
, wklęsła na przedziale
.
Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności ,
.
Odpowiedź . Funkcja
jest wypukła na przedziale
, wklęsła na przedziale
.
Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności ,
.
Zadanie 2
Wyznacz przedziały wypukłości/wklęsłości funkcji :
Odpowiedź . Funkcja
jest wypukła na przedziałach
,
, wklęsła na przedziałach
,
.
Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności ,
.
Odpowiedź . Funkcja
jest wypukła na przedziałach
,
, wklęsła na przedziale
.
Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności ,
.
Odpowiedź . Funkcja
jest wklęsła na przedziałach
,
.
Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności ,
.
Odpowiedź . Funkcja
jest wypukła na przedziałach
,
, wklęsła na przedziale
.
Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności ,
.
Zadanie 3
Wyznacz punkty przegięcia oraz przedziały wypukłości i wklęsłości funkcji :
Odpowiedź. Punkt przegięcia
. Funkcja jest wypukła na przedziale
, wklęsła na przedziale
.
Odpowiedź. . Funkcja ma dwa punkty przegięcia
,
. Funkcja jest wypukła na przedziałach
,
, wklęsła na przedziale
.
Odpowiedź. Brak punktów przegięcia. Funkcja jest wypukła na przedziale
, wklęsła na przedziale
.
Odpowiedź. . Funkcja ma jeden punkt przegięcia
, jest wypukła na przedziale
, wklęsła na przedziale
.
Zadanie 4
Wyznacz przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji :
Odpowiedź. . Punkty przegięcia:
,
. Funkcja jest wypukła na przedziale
, wklęsła na przedziałach
,
.
b)
Odp. Punkt przegięcia:
Funkcja jest wypukła na przedziale
wklęsła na przedziale
c)
Odpowiedź. . Brak punktów przegięcia.
Funkcja jest wypukła na przedziale , wklęsła na przedziale
.
d)
Odpowiedź. . Brak punktów przegięcia. Funkcja jest wklęsła na na przedziale
.
6. Badanie przebiegu zmienności funkcji
...
Teoria
Badanie przebiegu zmienności funkcji jest zadaniem złożonym i obejmuje kilka etapów:
- wyznaczenie dziedziny funkcji,
- wyznaczenie asymptot wykresu funkcji,
- wyznaczenie przedziałów monotoniczności i ekstremów lokalnych funkcji (badanie pierwszej pochodnej funkcji: rozwiązanie równania
oraz nierówności
i
),
- wyznaczenie przedziałów wypukłości i wklęsłości oraz punktów przegięcia funkcji (badanie drugiej pochodnej funkcji: rozwiązanie równania
oraz nierówności
i
),
- zestawienie uzyskanych wyników w tabeli i sporządzenie na tej podstawie wykresu funkcji.
Przykłady
-
Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji
. Obliczamy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:
Zatem prosta o równaniu
jest asymptotą poziomą wykresu funkcji w
i
.
Wykres funkcji nie ma asymptot pionowych.
-
Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji
. Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:
Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Zauważmy najpierw, że
dla każdego
, zatem znak funkcji pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia
. Mamy więc:
Zatem funkcja jest malejąca na przedziale
, rosnąca na przedziale
.
Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie
funkcja ma minimum lokalne równe
.
-
Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji
. Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie rozwiązujemy równanie
.
Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że
dla każdego
, zatem znak funkcji drugiej pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia
.
Zatem funkcja jest wypukła na przedziale
, wklęsła na przedziałach
,
. Punkty
,
są punktami przegięcia funkcji.
-
Tabelka przebiegu zmienności funkcji
.
tabelka
-
wykres
- Dziedziną funkcji
jest zbiór
.
- Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji
. Obliczymy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:
-
Zatem funkcja ma asymptotę pionową prawostronną
,
Zatem prosta o równaniu
jest asymptotą poziomą wykresu funkcji
w
.
-
Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji
. Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:
Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Zauważmy najpierw, że
dla każdego
, zatem znak funkcji pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia
. Mamy więc:
Zatem funkcja jest rosnąca na przedziale
, malejąca na przedziale
.
Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne równe
.
-
Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji
. Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie rozwiązujemy równanie
.
Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że
dla każdego
, zatem znak drugiej pochodnej funkcji będzie taki sam jak znak wyrażenia
.
Zatem funkcja
jest wklęsła na przedziale
, wypukła na przedziale
, punkt
jest punktem przegięcia funkcji.
-
Tabelka przebiegu zmienności funkcji f.
-
Wykres funkcji f.
wykres
- Dziedziną funkcji
jest zbiór
.
-
Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji
. Obliczymy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:
Ponieważ obie policzone powyżej granice są niewłaściwe więc wykres funkcji nie ma symptpty poziomej. Sprawdzamy istnienie asymptot ukośnych wykresu funkcji w
i
.
Prosta o równaniu
, czyli
jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w
.
Zatem prosta o równaniu
jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w
.
Podsumowując otrzymujemy, że prosta o równaniu
jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w
, prosta prosta o równaniu
jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w
. Wykres funkcji
nie ma asymptot pionowych.
-
Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji
. Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:
Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Zauważmy najpierw, że
dla każdego
, zatem znak pochodnej funkcji będzie taki sam jak znak wyrażenia
. Mamy więc:
Zatem funkcja jest malejąca na każdym z przedziałów
,
, rosnąca na przedziale
. Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie
funkcja ma minimum lokalne, równe
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne równe
.
-
Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji
. Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie rozwiązujemy równanie
.
Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że
dla każdego
, zatem znak funkcji drugiej pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia
.
Zatem funkcja
jest wypukła na przedziale
, wklęsła na przedziale
, w punkcie
funkcja ma punkt przegięcia.
-
Tabelka przebiegu zmienności funkcji f.
-
Wykres funkcji f.
wykres
Przykład 1
Zbadamy przebieg zmienności funkcji .
Rozwiązanie
1. Dziedziną funkcji jest zbiór
.
2. Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji . Obliczamy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:
Zatem prosta o równaniu jest asymptotą poziomą wykresu funkcji w
i
.
Wykres funkcji nie ma asymptot pionowych.
3. Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji . Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:
Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Zauważmy najpierw, że dla każdego
, zatem znak funkcji pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia
. Mamy więc:
Zatem funkcja jest malejąca na przedziale , rosnąca na przedziale
.
Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie funkcja ma minimum lokalne równe
.
4. Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji . Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie rozwiązujemy równanie
.
Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że dla każdego
, zatem znak funkcji drugiej pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia
.
Zatem funkcja jest wypukła na przedziale , wklęsła na przedziałach
,
. Punkty
,
są punktami przegięcia funkcji.
5. Tabelka przebiegu zmienności funkcji .
Przykład 2
Zbadamy przebieg zmienności funkcji .
1. Dziedziną funkcji jest zbiór
.
2.Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji . Obliczymy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:
Zatem funkcja ma asymptotę pionową prawostronną ,
Zatem prosta o równaniu jest asymptotą poziomą wykresu funkcji
w
.
3. Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji . Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:
Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Zauważmy najpierw, że dla każdego
, zatem znak funkcji pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia
. Mamy więc:
Zatem funkcja jest rosnąca na przedziale , malejąca na przedziale
.
Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie funkcja ma maksimum lokalne równe
.
4. Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji . Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie rozwiązujemy równanie
.
Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że dla każdego
, zatem znak drugiej pochodnej funkcji będzie taki sam jak znak wyrażenia
.
Zatem funkcja jest wklęsła na przedziale
, wypukła na przedziale
, punkt
jest punktem przegięcia funkcji.
5. Tabelka przebiegu zmienności funkcji
6. Wykres funkcji
Przykład 3
Zbadamy przebieg zmienności funkcji .
1. Dziedziną funkcji jest zbiór
.
2. Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji . Obliczymy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:
Ponieważ obie policzone powyżej granice są niewłaściwe więc wykres funkcji nie ma symptpty poziomej. Sprawdzamy istnienie asymptot ukośnych wykresu funkcji w i
.
Prosta o równaniu , czyli
jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w
.
Zatem prosta o równaniu jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w
.
Podsumowując otrzymujemy, że prosta o równaniu jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w
, prosta prosta o równaniu
jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w
. Wykres funkcji
nie ma asymptot pionowych.
3. Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji . Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.
Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:
Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Zauważmy najpierw, że dla każdego
, zatem znak pochodnej funkcji będzie taki sam jak znak wyrażenia
. Mamy więc:
Zatem funkcja jest malejąca na każdym z przedziałów ,
, rosnąca na przedziale
. Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie
funkcja ma minimum lokalne, równe
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne równe
.
4. Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji . Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie rozwiązujemy równanie
.
Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że dla każdego
, zatem znak funkcji drugiej pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia
.
Zatem funkcja jest wypukła na przedziale
, wklęsła na przedziale
, w punkcie
funkcja ma punkt przegięcia.
5. Tabelka przebiegu zmienności funkcji
6. Wykres funkcji
Zadania
Zadanie 1
Zbadaj przebieg zmienności funkcji .
Odpowiedź: .
, brak asymptot. Funkcja jest malejąca na przedziale
, rosnąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma minimum lokalne równe
. Funkcja jest wypukła na każdym z przedziałów:
,
, wklęsła na przedziale
, punkty
,
są punktami przegięcia funkcji.
Zadanie 2
Zbadaj przebieg zmienności funkcji .
Odpowiedź: . Wykres funkcji ma asymptotę pionową obustronną
,
,
, asymptotę ukośną o równaniu
w
i
. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów:
,
, malejąca na każdym z przedziałów
,
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne równe
, w punkcie
funkcja ma minimum lokalne równe
. Funkcja jest wklęsła na przedziale
, wypukła na przedziale
, brak punktów przegięcia.
Zadanie 3
Zbadaj przebieg zmienności funkcji: .
Odpowiedź: .
, wykres funkcji ma asymptotę pionową obustronną
,
,
,
, brak asymptoty ukośnej. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów:
,
malejąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma maksimum lokalne równe
. Funkcja jest wypukła na każdym z przedziałów
,
, wklęsła na przedziale
, punkt
jest punktem przegięcia funkcji.
Zadanie 4
Zbadaj przebieg zmienności funkcji: .
Odpowiedź: . Wykres funkcji ma asymptotę pionową prawostronną
,
,
, brak asymptoty ukośnej. Funkcja jest malejąca na przedziale
, rosnąca na przedziale
, w punkcie
funkcja ma minimum lokalne równe
. Funkcja jest wypukła w każdym punkcie swojej dziedziny.
Zadanie 5
Zbadaj przebieg zmienności funkcji: .
Odpowiedź: . Wykres funkcji ma asymptotę pionową obustronną
,
,
oraz asymptotę poziomą
w
,
w
. Funkcja jest malejąca w całej swojej dziedzinie. Funkcja jest wklęsła na przedziale
, wypukła na przedziale
, brak punktów przegięcia.
7. Pochodna w zastosowaniach praktycznych
...
Przykłady
Przykład 1
Stacja orbitalna porusza się prostoliniowo na wysokości nad Ziemią z prędkością
. Antena odbierająca sygnały znajduje się bezpośrednio pod trajektorią stacji. W każdej chwili oś anteny jest skierowana na stację, Jaka jest prędkość kątowa anteny w chwili, gdy stacja znajduje się w odległości
km od anteny?
Rozwiązanie:
Jeśli współrzędna kątowa ciała określa kąt , to wartość prędkości kątowej
jest równa:
Wyznaczamy zatem kąt . Zauważmy, że
Stąd
Zatem
Po podstawieniu danych otrzymujemy, że prędkość kątowa anteny w chwili, gdy stacja znajduje się w odległości od anteny wynosi
Przykład 4
Stół bilardowy ma następujący kształt (bandy są w kształcie parabol). Gracz ma
możliwość ustawienia bili w dowolnym miejscu na linii łączącej wierzchołki parabol. Jego zadanie polega na traeniu do pokazanego otworu przy wykorzystaniu dokładnie jednego odbicia od bandy. Zakładając, że ustawił bilę w konkretnym miejscu, w którym kierunku powinien uderzyć?
Przykład 5
z zerami
bez zer