Pochodna funkcji jednej zmiennej - 25 sty

Strona: WIKAMP Port
Przedmiot: Rachunek różniczkowy funkcji jednej zmiennej
Książka: Pochodna funkcji jednej zmiennej - 25 sty
Wydrukowane przez użytkownika: Gość
Data: piątek, 4 kwietnia 2025, 16:28

1. Wprowadzenie

W tym rozdziale poznamy:

  • definicję pochodnej funkcji w punkcie
  • definicję pochodnej jako funkcji
  • reguły różniczkowania funkcji
  • interpretację geometryczną, fizyczną i ekonomiczną pochodnej funkcji w punkcie.

Nauczymy się jak:

  • badać istnienie pochodnej funkcji w punkcie korzystając z definicji
  • obliczać pochodną funkcji korzystając ze wzorów na pochodną sumy, iloczynu, ilorazu funkcji, pochodną funkcji złożonej oraz pochodną funkcji odwrotnej
  • wyznaczać równanie stycznej do wykresu funkcji w punkcie

1.1 Pochodna funkcji w punkcie

...

Teoria

Załóżmy, że funkcja f jest określona na pewnym otoczeniu U_{x_0} punktu x_{0}. Niech \Delta x będzie różnym od zera przyrostem zmiennej x takim, że x_{0}+\Delta x należy do tego otoczenia. Niech \Delta f=f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0}) będzie przyrostem wartości funkcji odpowiadającym przyrostowi \Delta x. Ilorazem różnicowym funkcji f w punkcie x_{0} dla przyrostu \Delta x nazywamy wyrażenie

\frac{\Delta f}{\Delta x}=\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{ \Delta x}.

Jeżeli istnieje i jest skończona granica

\lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0}\frac{\Delta f}{\Delta x},

to nazywamy ją pochodną funkcji f w punkcie x_{0} i oznaczamy f^{\prime }(x_{0}) lub \frac{df}{dx}(x_{0}). Zatem

f^{\prime }(x_{0})=\lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0}\frac{ f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x}

(o ile granica ta istnieje i jest skończona).

FILM

Funkcję jednej zmiennej, która ma pochodną w punkcie x_{0} nazywamy funkcją różniczkowalną w tym punkcie.

Iloraz różnicowy może być także zapisany w postaci

\frac{\Delta f}{\Delta x}=\frac{f(x)-f(x_{0})}{x-x_{0}},\text{ } x\in U_{x_0}.

Wówczas pochodna funkcji f w punkcie x_{0} ma postać

f^{\prime }(x_{0})=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{f(x)-f(x_{0})}{ x-x_{0}}.

Załóżmy, że funkcja f jest określona na pewnym prawostronnym otoczeniu x_{0}. Niech \Delta x będzie różnym od zera przyrostem zmiennej x takim, że x_{0}+\Delta x należy do tego otoczenia. Niech \Delta f=f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0}) będzie przyrostem funkcji odpowiadającym przyrostowi \Delta x. Jeżeli istnieje i jest skończona granica

\lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0^{+}}\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x},

to nazywamy ją pochodną prawostronną funkcji f w punkcie x_{0} i oznaczamy f_{+}^{^{\prime }}(x_{0}) lub \frac{df}{dx}(x_{0}^{+}). Zatem

f_{+}^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0^{+}}\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x}.

Pochodna prawostronna funkcji f w punkcie x_{0} może być także zapisana w postaci

f_{+}^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}^{+}}\frac{ f(x)-f(x_{0})}{x-x_{0}},\text{ } x\in U^{+}_{x_0}.

Załóżmy, że funkcja f jest określona na pewnym lewostronnym otoczeniu x_{0}. Niech \Delta x będzie różnym od zera przyrostem zmiennej x takim, że x_{0}+\Delta x należy do tego otoczenia. Niech \Delta f=f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0}) będzie przyrostem funkcji odpowiadającym przyrostowi \Delta x. Jeżeli istnieje i jest skończona granica

\lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0^{-}}\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0}) }{\Delta x}

to nazywamy ją pochodną lewostronną funkcji f w punkcie x_{0} i oznaczamy f_{-}^{^{\prime }}(x_{0})\text{ lub }\frac{df}{dx}(x_{0}^{-}). Zatem

f_{-}^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0^{-}}\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x}.

Pochodna lewostronna funkcji f w punkcie x_{0} może być także zapisana w postaci

f_{-}^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}^{-}}\frac{ f(x)-f(x_{0})}{x-x_{0}},\text{ }x\in U^{-}_{x_0}.

‒ warunek konieczny i wystarczający istnienia pochodnej w punkcie

Funkcja f ma pochodną w punkcie x_{0} wtedy i tylko wtedy, gdy istnieją i są sobie równe pochodne jednostronne funkcji f w punkcie x_{0}. Wówczas

f^{^{\prime }}(x_{0})=f_{+}^{^{\prime }}(x_{0})=f_{-}^{^{\prime }}(x_{0}).

Załóżmy, że funkcja f jest określona i ciągła na pewnym otoczeniu punktu x_{0}. Mówimy, że funkcja f ma pochodną niewłaściwą w punkcie x_{0}, gdy

\lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0}\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{ \Delta x}=-\infty   lub    \lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0}\frac{ f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x}=+\infty.

Wówczas piszemy

f^{^{\prime }}(x_{0})=-\infty   lub    f^{^{\prime }}(x_{0})=+\infty .

Załóżmy, że funkcja f jest określona i ciągła na pewnym prawostronnym otoczeniu punktu x_{0}. Mówimy, że funkcja f ma pochodną niewłaściwą prawostronną w punkcie x_{0}, gdy

\lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0^{+}}\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0}) }{\Delta x}=-\infty    lub    \lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0^{+}} \frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x}=+\infty \text{.}

Wówczas piszemy

f_{+}^{^{\prime }}(x_{0})=-\infty    lub    f_{+}^{^{\prime }}(x_{0})=+\infty.

Załóżmy, że funkcja f jest określona i ciągła na pewnym lewostronnym otoczeniu punktu x_{0}. Mówimy, że funkcja f ma pochodną niewłaściwą lewostronną w punkcie x_{0}, gdy

\lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0^{-}}\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0}) }{\Delta x}=-\infty    lub    \lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0^{-}} \frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x}=+\infty.

Wówczas piszemy

f_{-}^{^{\prime }}(x_{0})=-\infty    lub    f_{-}^{^{\prime }}(x_{0})=+\infty.

Załóżmy, że funkcja f jest określona na zbiorze D\subset \mathbb{R}. Jeżeli f ma pochodną w każdym punkcie zbioru A\subset D, to funkcję

f^{^{\prime }}:x\colon\mapsto f^{^{\prime }}(x),\text{ } x\in A

nazywamy funkcją pochodną lub pochodną funkcji f na zbiorze A.

Załóżmy, że funkcja f jest określona na pewnym otoczeniu punktu x_0. Jeżeli f jest różniczkowalna w punkcie x_{0}, to jest ciągła w tym punkcie.

Implikacja odwrotna nie zachodzi, tzn. nie jest prawdą, że jeżeli funkcja jest ciągła w punkcie x_{0}, to jest różniczkowalna w tym punkcie. Przykładem funkcji, która jest ciągła i nieróżniczkowalna w x_{0}=0 jest f(x)=|x|.

Przykłady

1

Korzystając z definicji obliczymy pochodną funkcji  f(x)=1-x^{2} w punkcie x_{0}=3.

f^{^{\prime }}(3)=\lim\limits_{x\rightarrow 3}\frac{f(x)-f(3)}{x-3} = \lim\limits_{x\rightarrow 3}\frac{(1-x^{2})-(1-3^{2})}{x-3} =\lim\limits_{x\rightarrow 3}\frac{1-x^{2}-1+9}{x-3}=

=\lim\limits_{x\rightarrow 3}\frac{-x^{2}+9}{x-3}=\lim\limits_{x\rightarrow 3}\frac{9-x^{2}}{x-3}=\lim\limits_{x\rightarrow 3}\frac{(3-x)(3+x)}{x-3}=

=\lim\limits_{x\rightarrow 3}\frac{-(x-3)(3+x)}{x-3}=\lim\limits_{x \rightarrow 3}\frac{-(3+x)}{1}=\lim\limits_{x\rightarrow 3}(-3-x)=-6.

2

Obliczymy pochodne jednostronne funkcji f(x)=|x-a| w punkcie x_{0}=a, gdzie a\in \mathbb{R}.

Niech a\in \mathbb{R}. Iloraz różnicowy funkcji f w punkcie a ma postać:

I(x)=\frac{f(x)-f(a)}{x-a}=\frac{|x-a|-|a-a|}{x-a}=\frac{|x-a|-0}{x-a}=\frac{ |x-a|}{x-a}.

Korzystając z definicji modułu mamy:

|x-a|=\left\{ \begin{array}{lll} x-a & \text{dla} & x\geq a \\ -(x-a) & \text{dla} & x.

Obliczymy teraz pochodne jednostronne w punkcie a:

f_{+}^{^{\prime }}(a)=\lim\limits_{x\rightarrow a^{+}}\frac{|x-a|}{x-a} =\lim\limits_{x\rightarrow a^{+}}\frac{x-a}{x-a}=\lim\limits_{x\rightarrow a^{+}}(1)=1,

f_{-}^{^{\prime }}(a)=\lim\limits_{x\rightarrow a^{-}}\frac{|x-a|}{x-a} =\lim\limits_{x\rightarrow a^{-}}\frac{-(x-a)}{x-a}=\lim\limits_{x \rightarrow a^{-}}(-1)=-1.

Zauważmy, że

f_{+}^{^{\prime }}(a)\not=f_{-}^{^{\prime }}(a)\text{.}

Zatem nie istnieje pochodna funkcji f w punkcie x_{0}=a.

3

Obliczymy pochodną funkcji f(x)=\sqrt{x} w dowolnym punkcie x_{0}>0.

Niech x_0 >0.

f^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{f(x)-f(x_{0})}{ x-x_{0}}=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{\sqrt{x}-\sqrt{x_{0}}}{x-x_{0} }=

=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{\sqrt{x}-\sqrt{x_{0}}}{(\sqrt{x}- \sqrt{x_{0}})(\sqrt{x}+\sqrt{x_{0}})}=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{1 }{\sqrt{x}+\sqrt{x_{0}}}=\frac{1}{\sqrt{x_{0}}+\sqrt{x_{0}}}.

Czyli

f^{^{\prime }}(x_{0})=\frac{1}{2\sqrt{x_{0}}}, \; x_0>0.

Ćwiczenia interaktywne

...

1.2 Reguły różniczkowania

...

Teoria

‒ o pochodnej sumy, iloczynu, ilorazu funkcji

Jeżeli funkcje f,g są określone na pewnym otoczeniu punktu x_0 i są różniczkowalne w punkcie x_0, to:

  1. \left( C\cdot f\right) '(x_0)=C\cdot f'(x_0), C\in \mathbb {R},
  2. \left(f\pm g\right)'(x_0)=f'(x_0)\pm g'(x_0),
  3. \left(f\cdot g\right)'(x_0)=f'(x_0)\cdot g(x_0)+f(x_0)\cdot g'(x_0),
  4. \displaystyle \left(\frac{f}{g}\right)'(x_0)=\frac{f'(x_0)\cdot g(x_0)-f(x_0)\cdot g'(x_0)}{g^2(x_0)}, jeśli g(x_0)\neq 0.

Zachodzą wzory:

  1. (C)'=0, C\in \mathbb R,
  2.  (x^{\alpha})'=\alpha x^{\alpha -1}, \alpha \in \mathbb R,
  3. (a^x)'=a^x\ln a, x\in \mathbb{R}, a>0,
  4. (\log_a x)'=\frac{1}{x\ln a}, x>0, a>0, a\neq 1,
  5. (\sin x)'=\cos x, x\in \mathbb R,
  6. (\cos x)'=-\sin x, x\in \mathbb R,
  7. (\operatorname{tg} x)'=\frac{1}{\cos ^2x}, \displaystyle x\neq \frac{\pi}{2}+k\pi, k\in \mathbb Z,
  8. (\operatorname{ctg} x)'=-\frac{1}{\sin ^2x}, x\neq k\pi, k\in \mathbb Z,
  9. (\operatorname{arctg} x)'=\frac{1}{1+x^2}, x\in \mathbb R,
  10.  (\operatorname{arcctg} x)'=-\frac{1}{1+x^2}, x\in \mathbb R,
  11. (\arcsin x)'=\frac{1}{\sqrt{1-x^2}}, x\in (-1,1),
  12. (\arccos x)'=-\frac{1}{\sqrt{1-x^2}}, x\in (-1,1).

W szczególności mamy:

  • (e^x)'=e^x, x\in \mathbb R,
  •  (\ln x)'=\frac{1}{x}, x>0.
‒ o pochodnej funkcji złożonej

Jeżeli funkcja złożona F(x)=f(g(x)) jest określona na pewnym otoczeniu punktu x_0, funkcja g ma pochodną w punkcie x_0 oraz funkcja f ma pochodną w punkcie y_0=g(x_0), to funkcja F ma pochodną w punkcie x_0 oraz F'(x_0)=f'(g(x_0))\cdot g'(x_0).

‒ o pochodnej funkcji odwrotnej

Niech funkcja f będzie określona na pewnym otoczeniu punktu x_0, g będzie funkcją odwrotną funkcji f. Jeżeli istnieje i jest różna od zera pochodna funkcji f w punkcie x_0, to funkcja g jest różniczkowalna w punkcie y_0=f(x_0) i zachodzi wzór

g'(y_0)=\frac{1}{f'(x_0)}.

Przy obliczaniu pochodnych funkcji postaci f^g, \log_fg korzystamy z poniższych przekształceń:

  1. jeżeli f(x)>0 dla x\in (a,b), to na przedziale (a,b) zachodzi f(x)^{g(x)}=e^{g(x)\cdot\ln f(x)},
  2. jeżeli f(x)>0 i f(x)\neq1 i g(x)>0 dla x\in (a,b), to na przedziale (a,b) zachodzi \log_{f(x)}g(x)=\frac{\ln g(x)}{\ln f(x)}.

Przykłady

1

Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych obliczymy pochodne funkcji:

  1. f(x)=4x^5-3x^2+x\sqrt[3]x-\ln 3,
  2. f(x)=6x^3\cdot \operatorname{arcsin} x,
  3. f(x)=\frac{3x^4-5x+1}{x^2},
  4. f(x)=\frac1x\cdot\cos x,
  5. f(x)=\frac{1+\ln x}{x^4+\pi}.
  1. f^\prime(x)=\left(4x^5-3x^2+x\sqrt[3]x-\ln 3\right)^\prime=4\left(x^5\right)^\prime-3\left(x^2\right)^\prime+\left(x^{\frac43}\right)^\prime-\left(\ln 3\right)^\prime=

    =4\cdot5x^4-3\cdot2x+\frac43x^{\frac13}-0=20x^4-6x+\frac43x^{\frac13}.

  2. f^\prime(x)=\left(6x^3\cdot \operatorname{arcsin} x\right)^\prime=6\left(x^3\right)^\prime\cdot \operatorname{arcsin} x+6x^3\cdot\left(\operatorname{arcsin} x\right)^\prime=

    =18x^2\cdot \operatorname{arcsin}x+6x^3 \cdot \frac{1}{\sqrt{1-x^2}}=18x^2\cdot \operatorname{arcsin}x+\frac{6x^3}{\sqrt{1-x^2}}.

  3. f^\prime(x)=\left(\frac{3x^4-5x+1}{x^2}\right)^\prime=\frac{\left(3x^4-5x+1\right)^\prime\cdot x^2-\left(3x^4-5x+1\right) \cdot\left(x^2\right)^\prime}{\left(x^2\right)^2}=

    \frac{\left(12x^3-5\right)\cdot x^2-\left(3x^4-5x+1\right)\cdot 2x}{x^4}= \frac{12x^5-5x^2-6x^5+10x^2-2x}{x^4}=

    =\frac{6x^5+5x^2-2x}{x^4}=\frac{x\left(6x^4+5x-2\right)}{x^4}=\frac{6x^4+5x-2}{x^3}.

  4. f^\prime(x)=\left(\frac1x\cdot\cos x\right)^\prime=\left(\frac{\cos x}{x}\right)^\prime=\frac{\left(\cos x\right)^\prime\cdot x-\cos x\cdot \left(x\right)^\prime}{x^2}=

    =\frac{-\sin x\cdot x-\cos x\cdot 1}{x^2}=-\frac{x\sin x+\cos x}{x^2}.

  5. f^\prime(x)=\left(\frac{1+\ln x}{x^4+\pi}\right)^\prime=\frac{\left(1+\ln x\right)^\prime\cdot \left(x^4+\pi\right)-\left(1+\ln x\right)\cdot\left(x^4+\pi\right)^\prime}{\left(x^4+\pi\right)^2}=

    =\frac{\left(0+\frac 1x\right)\cdot \left(x^4+\pi\right)-\left(1+\ln x\right)\cdot \left(4x^3+0\right)}{\left(x^4+\pi\right)^2}=\frac{x^3+\frac{\pi}x-4x^3-4x^3\ln x}{\left(x^4+\pi\right)^2}=

    =\frac{-3x^3+\frac{\pi}x-4x^3\ln x}{\left(x^4+\pi\right)^2} =\frac{-x^3\left(3+4\ln x\right)+\frac{\pi}x}{\left(x^4+\pi\right)^2}.

2

Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oraz twierdzenia o pochodnej funkcji złożonej obliczymy pochodne funkcji:

  1. f(x)=\ln 8x,
  2. f(x)=\operatorname{arcctg}(x^6),
  3. f(x)=\text{tg}^{4} x,
  4. f(x)=e^{-2x}\cdot \operatorname{arcccos}(3x),
  5. f(x)=\frac{x^3\cos 3x}{1+x^2},
  6. f(x)=\sin^5(\cos 7x).
  1. f^\prime(x)=\left(\ln 8x\right)^\prime=\frac1{8x}\cdot \left(8x\right)^\prime=\frac1{8x}\cdot 8=\frac{1}{x}.

  2. f^\prime(x)=\left(\operatorname{arcctg}(x^6)\right)^\prime=-\frac {1}{1+\left(x^6\right)^2}\cdot \left(x^6\right)^\prime=-\frac {1}{1+x^{12}}\cdot 6x^5 =-\frac {6x^5}{1+x^{12}}.

  3. f^\prime(x)=\left(\text{tg}^4 x\right)^\prime=\left(\left(\text{tg} x\right)^4\right)^\prime=4\left(\text{tg} x\right)^3\cdot \left(\text{tg} x\right)^\prime=4\text{tg}^3 x\cdot \frac1{\cos^2 x}=\frac{4\text{tg}^3 x}{\cos^2 x}.

  4. f^\prime(x)=\left(e^{-2x}\cdot \operatorname{arcccos}(3x)\right)^\prime=\left(e^{-2x}\right)^\prime\cdot \operatorname{arcccos}(3x)+e^{-2x}\cdot \left(\operatorname{arcccos}(3x)\right)^\prime=

    =e^{-2x}\cdot\left(-2x\right)^\prime\cdot\operatorname{arcccos}(3x)+e^{-2x}\cdot\left(-\frac{1}{\sqrt{1-\left(3x\right)^2}}\right)\cdot\left(3x\right)^\prime=

    =e^{-2x}\cdot\left(-2\right)\cdot\operatorname{arcccos}(3x)+e^{-2x}\cdot\left(-\frac{1}{\sqrt{1-9x^2}}\right)\cdot3= =-2e^{-2x}\cdot\operatorname{arcccos}(3x)-\frac{3e^{-2x}}{\sqrt{1-9x^2}}.

  5. f^\prime(x)=\left(\frac{x^3\cos 3x}{1+x^2}\right)^\prime=\frac{\left(x^3\cos 3x\right)^\prime\cdot\left(1+x^2\right)-\left(x^3\cos 3x\right)\cdot\left(1+x^2\right)^\prime}{\left(1+x^2\right)^2}=

    =\frac{\left(\left(x^3\right)^\prime\cdot\cos3x+x^3\cdot\left(\cos3x\right)^\prime\right) \cdot\left(1+x^2\right)-x^3\cos 3x\cdot\left(0+2x\right)}{\left(1+x^2\right)^2}=

    =\frac{\left(3x^2\cos3x+x^3\cdot\left(-\sin3x\right)\cdot\left(3x\right)^\prime\right) \cdot\left(1+x^2\right)-2x^4\cos 3x}{\left(1+x^2\right)^2}=

    =\frac{\left(3x^2\cos3x-3x^3\cdot\sin3x\right)\cdot\left(1+x^2\right)-2x^4\cos 3x}{\left(1+x^2\right)^2}.

  6. f^\prime(x)=\left(\sin^5(\cos7x)\right)^\prime=\left(\left(\sin\left(\cos7x\right)\right)^5\right)^\prime=

    =5\left(\sin\left(\cos7x\right)\right)^4\cdot \left(\sin\left(\cos7x\right)\right)^\prime=5\sin^4\left(\cos7x\right)\cdot \left(\cos\left(\cos7x\right)\right)\cdot\left(\cos7x\right)^\prime=

    =5\sin^4\left(\cos7x\right)\cdot \left(\cos\left(\cos7x\right)\right)\cdot\left(-\sin7x\right)\cdot\left(7x\right)^\prime =

    =-5\sin^4\left(\cos7x\right)\cdot \left(\cos\left(\cos7x\right)\right)\cdot\sin7x\cdot7=-35\sin^4\left(\cos7x\right)\cdot \left(\cos\left(\cos7x\right)\right)\cdot\sin7x.

3

Obliczymy pochodne funkcji:

  1. f(x)=(x)^{5x},
  2. f(x)=\log_{x^2}(e^x).
  1. f^\prime(x)=\left((x)^{5x}\right)^\prime=\left(e^{5x\cdot\ln x}\right)^\prime=e^{5x\cdot\ln x}\cdot \left(5x\cdot\ln x\right)^\prime=5e^{5x\cdot\ln x}\cdot \left(\left(x\right)^\prime\cdot\ln x+x\cdot\left(\ln x\right)^\prime\right)=

    =5e^{5x\cdot\ln x}\cdot \left(1\cdot\ln x+x\cdot\frac1x\right)=5e^{5x\cdot\ln x}\cdot \left(\ln x+1\right)=5(x)^{5x}\cdot \left(\ln x+1\right).

  2. f^\prime(x)=\left(\log_{x^2}(e^x)\right)^\prime=\left(\frac{\ln e^x}{\ln x^2}\right)^\prime=\frac{\left(x\right)^\prime\cdot\ln x^2-x\cdot\left(\ln x^2\right)^\prime}{\left(\ln x^2\right)^2}=

    =\frac{1\cdot\ln x^2-x\cdot\frac1{x^2}\cdot 2x}{\left(\ln x^2\right)^2}=\frac{\ln x^2-2}{\ln^2 x^2}.

4

Obliczymy pochodną funkcji f(x)=\frac{\ln (x^3+2x+1)}{e^{x^2}} w punkcie x_0=1.

f^\prime(x)=\left(\frac{\ln (x^3+2x+1)}{e^{x^2}}\right)^\prime=\frac{\left(\ln (x^3+2x+1)\right)^\prime\cdot e^{x^2}-\ln (x^3+2x+1)\cdot \left(e^{x^2}\right)^\prime}{\left(e^{x^2}\right)^2}=

=\frac{\frac1{x^3+2x+1}\cdot\left(x^3+2x+1\right)^\prime\cdot e^{x^2}-\ln (x^3+2x+1)\cdot e^{x^2}\cdot\left(x^2\right)^\prime }{e^{2x^2}}=

=\frac{\frac1{x^3+2x+1}\cdot\left(3x^2+2\right)\cdot e^{x^2}-\ln (x^3+2x+1)\cdot 2xe^{x^2} }{e^{2x^2}},

f^\prime(1)=\frac{\frac1{1^3+2\cdot 1+1}\cdot\left((3\cdot 1^2+2)\right)\cdot e^{1^2}-\ln (1^3+2\cdot 1+1)\cdot 2\cdot1\cdot e^{1^2} }{e^{2\cdot1^2}}= =\frac{\frac{5e}{4}-2e\ln4}{e^2}=\frac{e(5-8\ln4)}{4e^2}=\frac{5-8\ln4}{4e}.

Ćwiczenia interaktywne

...

1.3 Interpretacja geometryczna pochodnej w punkcie

...

Teoria

Załóżmy, że funkcja f jest określona i ciągła na pewnym otoczeniu punktu x_{0}. Styczną do wykresu funkcji f w punkcie x_{0} (w punkcie wykresu (x_{0}, f(x_{0}))) nazywamy prostą będącą granicznym położeniem siecznych wykresu funkcji f przechodzących przez punkty (x_{0},f(x_{0})) i (x, f(x)), gdy x\rightarrow x_{0}.


Styczna

Iloraz różnicowy \frac{\Delta f}{\Delta x} równy jest tangensowi kąta \alpha _{s} nachylenia prostej (siecznej) przechodzącej przez punkty A=(x_{0},f(x_{0})) i B=(x_{0}+\Delta x,f(x_{0}+\Delta x)):

\frac{\Delta f}{\Delta x}=\text{tg}\alpha _{s}.

Jeżeli granica \lim\limits_{\Delta x\rightarrow 0}\frac{\Delta f}{ \Delta x} istnieje i jest skończona, to jej wartość równa jest tangensowi kąta \alpha nachylenia stycznej do wykresu funkcji f poprowadzonej w punkcie A, zatem

f^{\prime }(x_{0})=\text{tg}\alpha.

tangens

Pochodna f^{\prime }(x_{0}) jest równa współczynnikowi kierunkowemu stycznej do wykresu funkcji f poprowadzonej w punkcie (x_{0},f(x_{0})).

‒ o równaniu stycznej do wykresu funkcji

Niech funkcja f będzie określona w otoczeniu punktu x_{0} i posiada pochodną (właściwą) w punkcie x_{0}. Równanie stycznej do wykresu funkcji f w punkcie x_{0} ma postać

y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).

Przykłady

1
Wyznaczymy równanie stycznej do wykresu funkcji f(x)=\arcsin x w punkcie x_{0}=\frac{1}{2}.

Równanie stycznej do wykresu funkcji wyznaczymy korzystając ze wzoru:

y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).

Pochodna funkcji f(x)=\arcsin x jest równa f^{\prime }(x)=\frac{1}{ \sqrt{1-x^{2}}}, x\in (-1,1).

Obliczamy teraz wartości: funkcji i pochodnej funkcji w punkcie x_{0}=\frac{1}{2}. Mamy

f\left( \frac{1}{2} \right) =\arcsin \left( \frac{1}{2}\right) =\frac{\pi }{6}

f^{\prime }(\frac{1}{2})=\frac{1}{\sqrt{1-(\frac{1}{2})^{2}}}=\frac{1}{\sqrt{1-\frac{1 }{4}}}=\frac{1}{\sqrt{\frac{3}{4}}}=\frac{\sqrt{4}}{\sqrt{3}}=\frac{2}{\sqrt{ 3}}=\frac{2\sqrt{3}}{3}.

Podstawiamy obliczone wartości do równania stycznej i otrzymujemy:

y-f\left( \frac{1}{2}\right) =f^{\prime }\left( \frac{1}{2}\right) \left( x- \frac{1}{2}\right),

y-\frac{\pi }{6}=\frac{2\sqrt{3}}{3}\left( x-\frac{1}{2}\right),

y=\frac{2\sqrt{3}}{3}\left( x-\frac{1}{2}\right) +\frac{\pi }{6}.

Zatem styczna ma równanie

y=\frac{2\sqrt{3}}{3}x-\frac{2\sqrt{3}-\pi }{6}.

2
Wyznaczymy równanie stycznej do wykresu funkcji f(x)=e^{x} w punkcie x_{0}=1.

Równanie stycznej do wykresu funkcji wyznaczymy korzystając ze wzoru:

y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).

Pochodna funkcji f(x)=e^{x} jest równa f^{\prime }(x)=e^{x}, x\in \mathbb{R}.

Obliczamy teraz wartości: funkcji i pochodnej funkcji w punkcie x_{0}=1. Otrzymujemy f(1)=e^{1}=e, f^{\prime }(1)=e^{1}=e.

Podstawiamy obliczone wartości do równania stycznej. Otrzymujemy:

y-f(1)=f^{\prime }(1)(x-1),

y-e=e(x-1),

y=e(x-1)+e.

Zatem styczna ma równanie

y=ex.

Ćwiczenia interaktywne

...

1.4 Interpretacja fizyczna pochodnej w punkcie

Niech T\subset \mathbb{R}. Wielkością przeciętną (względną, średnią) funkcji f:T\rightarrow \mathbb{R} nazywamy

\frac{\Delta f}{\Delta x}=\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x},

czyli iloraz przyrostu funkcji do przyrostu argumentu (iloraz różnicowy funkcji).

Dokładniejszą charakterystykę szybkości zmian funkcji otrzymamy wtedy, gdy w powyższym ilorazie przejdziemy do granicy. Konieczna jest jednak znajomość analitycznego wzoru rozważanej funkcji.

Potrzebę wprowadzenia pochodnej objaśnimy na przykładzie fizycznych wielkości:

 

1. Prędkość V

Rozpatrzmy ruch po linii prostej, aby nie trzeba się było posługiwać wektorami.

Wyobraźmy sobie punkt materialny P poruszający się ze zmienną prędkością po osi liczbowej s w taki sposób, że jego pozycja w chwili t_{0} określona jest jako funkcja czasu i wynosi s(t_{0}). W chwili t_{0}+\Delta t współrzędna (pozycja) tego punktu jest równa s(t_{0}+\Delta t). Przesunięcie w czasie \Delta t jest równe \Delta s=s(t+\Delta t)-s\left( t\right). Zatem prędkość średnia jest równa

V_{śr} =\frac{\Delta s}{\Delta t}=\frac{s(t_{0}+\Delta t)-s(t_{0})}{\Delta t},

zaś prędkość chwilowa w chwili t_{0} jest równa

V\left( t_{0}\right) =\lim\limits_{ \Delta t\to 0}\frac{\Delta s}{\Delta t}= \lim\limits_{\Delta t\to 0}\frac{s(t_{0}+\Delta t)-s(t_{0})}{\Delta t}=\frac{ds}{dt}(t_0)=s'(t_{0}).

2. Przyspieszenie a

W czasie \Delta t punkt materialny P przyspieszy od chwili t_0 do chwili t_0+\Delta t średnio o

 a=\frac{\Delta V}{\Delta t}=\frac{V(t_{0}+\Delta t)-V(t_{0})}{\Delta t}.

Granicę właściwą tego ilorazu różnicowego, gdy \Delta t\to 0 nazywamy przyspieszeniem punktu P w chwili t_0

a(t_{0})=\underset{\Delta t\to 0}{\lim }\Delta a=\underset{\Delta t\to 0}{\lim }\frac{\Delta V}{\Delta t}=\underset{\Delta t\to 0}{\lim }\frac{V(t_{0}+\Delta t)-V(t_{0})}{\Delta t}=\frac{dV}{ dt}(t_{0})=s''(t_{0}).

3. Natężenie prądu I

Prąd elektryczny to uporządkowany ruch ładunków elektrycznych wzdłuż przewodnika. Niech \Delta Q oznacza ładunek przepływający przez ustalony przekrój przewodnika w czasie \Delta t. Wówczas wielkość I_{śr}=\frac{\Delta Q}{\Delta t} nazywa się średnim natężeniem prądu. Chwilowym natężeniem prądu jest wielkość nazywa się średnim natężeniem prądu. Chwilowym natężeniem prądu jest wielkość

I\left( t_{0}\right) =\underset{\Delta t\to 0}{\lim }\frac{\Delta Q}{ \Delta t}=\frac{dQ}{dt}(t_{0})=Q'(t_{0}).

4. Gęstość rozkładu masy μ

Załóżmy, że mamy pręt o długości L taki, że masa części tego pręta liczona od początku do punktu x_0\in[0,L] dana jest funkcją M(x_0). Wtedy masa zawarta w przedziale [x_0,x_0+\Delta x] wynosi:

 \Delta M=M(x_{0}+\Delta x)-M(x_{0}).

Średnia gęstość masy na tym przedziale jest równa:

\overline{\mu }=\frac{\Delta M}{\Delta x}=\frac{M(x_{0}+\Delta x)-M(x_{0})}{\Delta x}.

W granicy otrzymuje się gęstość masy w punkcie x_0

\mu \left( x_{0}\right) =\underset{\Delta x\rightarrow 0}{\lim }\frac{\Delta M}{\Delta x}=M'(x_{0}).

---------------------------------------------

Definicja

Niech T\subset \mathbb{R}Wielkością przeciętną (względną, średnią) funkcji 

f:T\rightarrow \mathbb{R} nazywamy

\frac{\Delta f}{\Delta x}=\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x},

czyli iloraz przyrostu funkcji do przyrostu argumentu (iloraz różnicowy funkcji). Dokładniejszą charakterystykę szybkości zmian funkcji otrzymamy wtedy, gdy w powyższym ilorazie przejdziemy do granicy. Konieczna jest jednak znajomość analitycznego wzoru rozważanej funkcji.

Potrzebę wprowadzenia pochodnej objaśnimy na przykładzie fizycznych wielkości:

1. Prędkość V

Rozpatrzmy ruch po linii prostej, aby nie trzeba się było posługiwać wektorami. 

Wyobraźmy sobie punkt materialny P poruszający się ze zmienną prędkością po osi liczbowej s w taki sposób, że jego pozycja w chwili t_{0} określona jest jako funkcja czasu i wynosi s(t_{0}).

W chwili t_{0}+\Delta t współrzędna (pozycja) tego punktu jest równa s(t_{0}+\Delta t)

Przesunięcie w czasie $\Deltat$ jest równe \Delta s=s(t+\Delta t)-s\left( t\right). Zatem prędkość średnia jest równa

V_{śr} =\frac{\Delta s}{\Delta t}=\frac{s(t_{0}+\Delta t)-s(t_{0})}{\Delta t},

zaś prędkość chwilowa w chwili t_{0} jest równa

V\left( t_{0}\right) =\lim\limits_{ \Delta t\to 0}\frac{\Delta s}{\Delta t}=\lim\limits_{\Delta t\to 0}\frac{s(t_{0}+\Delta t)-s(t_{0})}{\Delta t}=\frac{ds}{dt}(t_0)=s'(t_{0}).

2. Przyspieszenie a

W czasie Δt punkt materialny P  przyspieszy od chwili t₀ do chwili t₀+Δt średnio o
 a=\frac{\Delta V}{\Delta t}=\frac{V(t_{0}+\Delta t)-V(t_{0})}{\Delta t}.

Granicę właściwą tego ilorazu różnicowego, gdy Δt→0 nazywamy przyspieszeniem punktu P w chwili t₀

a(t_{0})=\underset{\Delta t\rightarrow 0}{\lim }\Delta a=\underset{\Delta t\rightarrow 0}{\lim }\frac{\Delta V}{\Delta t}=\underset{\Delta t\rightarrow 0}{\lim }\frac{V(t_{0}+\Delta t)-V(t_{0})}{\Delta t}=\frac{dV}{dt}(t_{0})=s''(t_{0}).
3. Natężenie prądu I

Prąd elektryczny to uporządkowany ruch ładunków elektrycznych wzdłuż przewodnika. Niech ΔQ oznacza ładunek przepływający przez ustalony przekrój przewodnika w czasie  Δt. Wówczas wielkość I_{\acute{s}r}=\frac{\Delta Q}{\Delta t} nazywa się średnim natężeniem prądu. Chwilowym natężeniem prądu jest wielkość nazywa się średnim natężeniem prądu. Chwilowym natężeniem prądu jest wielkość

I\left( t_{0}\right) =\underset{\Delta t\rightarrow 0}{\lim }\frac{\Delta Q}{\Delta t}=\frac{dQ}{dt}(t_{0})=Q'(t_{0}).

 4.Gęstość rozkładu masy μ

Załóżmy, że mamy pręt o długości L taki, że masa części tego pręta liczona od początku do punktu x₀∈[0,L] dana jest funkcją M(x₀). Wtedy masa zawarta w przedziale [x₀,x₀+Δx] wynosi:

 \Delta M=M(x_{0}+\Delta x)-M(x_{0}).

Średnia gęstość masy na tym przedziale jest równa:

\overline{\mu }=\frac{\Delta M}{\Delta x}=\frac{M(x_{0}+\Delta x)-M(x_{0})}{\Delta x}

W granicy otrzymuje się gęstość masy w punkcie x₀

\mu \left( x_{0}\right) =\underset{\Delta x\rightarrow 0}{\lim }\frac{\Delta M}{\Delta x}=M'(x_{0}).




1.5 Interpretacja ekonomiczna pochodnej w punkcie

Niech T\subset\mathbb R. Wielkością przeciętną (względną, średnią) funkcji f:T\to\mathbb R, nazywamy

\frac{\Delta f}{\Delta x}=\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x}, \frac{\Delta f}{\Delta x}=\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x},    (1)

czyli iloraz przyrostu funkcji do przyrostu argumentu (iloraz różnicowy funkcji).

Funkcję \frac{f(x)}{x} nazywamy funkcją przeciętną (średnią).

Wielkość przeciętna określa, w jakim stopniu funkcja f jest czuła na przyrost zmiennej x. Jednakże ocena reakcji funkcji na podstawie wzoru (1) daje pogląd jedynie na przeciętną prędkość zmiany wartości tej funkcji w przedziale [x_0,x_0+\Delta x]. Zmiany te nie muszą zachodzić tak równomiernie, jak wskazuje wartość średnia. Dokładniejszą charakterystykę szybkości zmian funkcji otrzymamy wtedy, gdy w ilorazie (1) przejdziemy do granicy. Konieczna jest jednak znajomość analitycznego wzoru rozważanej funkcji.

Wielkością krańcową funkcji f:T\to\mathbb R w punkcie x₀, nazywamy granicę właściwą (o ile istnieje):

\underset{\Delta x\to 0}{\lim }\frac{\Delta f}{\Delta x}=\underset{\Delta x\to 0}{\lim } \frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x}=f'(x_{0}),

czyli pochodną pierwszego rzędu funkcji f w punkcie x_0. Funkcję f' określoną na T nazywamy funkcją krańcową.

 

Zauważmy, że dla funkcji jednej zmiennej f(x), dla małych przyrostów \Delta x mamy:

\Delta f=f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})\approx f'(x_{0})\Delta x.

Niech \Delta x=1, czyli argument zwiększa się o jednostkę w stosunku do poziomu wyjściowego. Wtedy powyższa zależność ma postać:

\Delta f=f(x_{0}+1)-f(x_{0})\approx f'(x_{0}),

czyli zwiększenie argumentu o jednostkę powoduje wzrost funkcji o f′(x_0). Zatem wielkość krańcowa funkcji jest w przybliżeniu równa przyrostowi funkcji przy wzroście argumentu funkcji o jednostkę. Wielkość krańcowa jest miarą szybkości zmian wartości funkcji w punkcie x_0.

 

Przykłady

 

1. Funkcja kosztu

Koszt wytworzenia dowolnej wielkości produkcji zależy od wielkości nakładów poszczególnych czynników produkcji oraz ich cen. Jest on więc funkcją kilku zmiennych. Jeżeli jednak nasze rozważania ograniczymy do krótkiego okresu, a więc czasu, w którym przynajmniej jeden czynnik produkcji jest stały i koszt możemy przedstawić jako funkcję jednej zmiennej: wielkości produkcji.

Koszty całkowite są sumą kosztów stałych i kosztów zmiennych.

Niech K:\mathbb R_+\to\mathbb R_+ będzie funkcją kosztu całkowitego zależną od wielkości produkcji x, gdzie x\in(0,+\infty). Wtedy funkcję

K_{p}:x\to K_{p}\left( x\right) =\frac{K(x)}{x}

nazywamy funkcją kosztów przeciętnych, a jej wartość K_{p}\left( x_{0}\right) =\frac{K(x_{0})}{x_{0}} kosztem przeciętnym (jednostkowym) wytworzenia jednostki produktu przy poziomie produkcji x_0.

Przy podejmowaniu decyzji dotyczących wielkości produkcji (i jej wpływu na koszty) bardzo ważną wskazówką jest kształtowanie się kosztów jednostkowych przy różnych rozmiarach produkcji. W tego typu analizach przydatne jest wykorzystanie kosztów krańcowych.

Koszt krańcowy to koszt wytworzenia dodatkowej jednostki produktu (przy założeniu, że produkcja zmienia się skokowo), czyli przyrost kosztów spowodowany zwiększeniem produkcji o jednostkę. Tak więc koszty krańcowe informują o tym, jak wzrosną koszty całkowite przy wzroście produkcji o jedną jednostkę \left( K_{x}=\frac{\Delta K}{\Delta x}\right) . Często jednak zakładamy ciągłą, a nie skokową zmianę wielkości produkcji.

 

Przy założeniu, że funkcja K(x) jest różniczkowalna oraz x_0>0, \Delta x>0, x_0+\Delta x>0, gdzie \Delta x jest dodatnim przyrostem argumentu funkcji (przyrostem produkcji), można zbudować iloraz różnicowy (przyrost przeciętny) tej funkcji:

\frac{K(x_{0}+\Delta x)-K(x_{0})}{\Delta x}=\frac{\Delta K}{\Delta x}.

Wyraża on przeciętny koszt wytworzenia dodatkowych jednostek produktu \Delta x poczynając od poziomu x_0. Granicą tego ilorazu jest pochodna funkcji K w punkcie x_0

K'(x_{0})=\underset{\Delta x\rightarrow 0}{\lim }\frac{\Delta K}{\Delta x}.

Stąd

K_{x}(x_0)=K'(x_0).

Natomiast funkcja K_{x}: x\to K'(x) jest funkcją kosztu krańcowego.

 

2. Funkcja produkcji

Funkcja produkcji określa relacje między wielkością produkcji a liczbą zaangażowanych czynników produkcji. Funkcja produkcji określa, jaką maksymalną wielkość produkcji może osiągnąć przedsiębiorstwo w wyniku użycia posiadanych zasobów, przy danej technice wytwarzania.

Funkcja produkcji

TP=f(K,L), \ \ \ \ K\geq 0,\ L\geq 0,

gdzie: TP ‒ całkowita wielkość produkcji (Q); K ‒ ilość użytych jednostek kapitału; L ‒ ilość użytych jednostek pracy.

Jak widać (po uproszczeniu) produkcja zależy od zaangażowanych w nią kapitału i pracy. Krótki okres (SR) to taki czas (stan), w którym ilość jednego lub więcej czynników produkcji jest stała (przynajmniej jeden czynnik produkcji jest stały, pozostałe mogą być zmienne).

  • Produkt całkowity T(total) P(product) to łączna wielkość produkcji przedsiębiorstwa wytwarzana przy zatrudnianiu kolejnych jednostek zmiennego czynnika wytwórczego.
  • Produkt przeciętny A(average)P(product) to średnia wielkość produkcji całkowitej TP przypadająca na jednostkę zmiennego czynnika wytwórczego QL lub QK.

  • Produkt marginalny M(marginal) P(product) Dodatkowa wielkość produktu całkowitego ΔTP wywołana zwiększeniem zatrudnienia zmiennego czynnika wytwórczego o jednostkę ΔQ_{L}, ΔQ_{K}.

    MP=((\Delta TP)/(\Delta Q_{L})),

    MP=((\Delta TP)/(\Delta Q_{K})).

  • Produkt marginalny (krańcowy) to przyrost produkcji (TP) wynikający z zatrudnienia dodatkowego pracownika (dodatkowej jednostki zmiennego czynnika produkcji).

    MP_{L} = ((\Delta TP)/(\Delta L)),

    MP_{K} = ((\Delta TP)/(\Delta K)).

 

Prawo malejących dochodów głosi, że jeżeli następuje wzrost nakładów jednego czynnika produkcji (przy założeniu stałości pozostałych czynników), to począwszy od pewnego poziomu, przyrosty produkcji zaczynają maleć. Formuła liczenia:

MP=TP'=((\Delta TP)/(\Delta Q_{L})).

 

3. Funkcja konsumpcji

Dochody gospodarstw domowych mają być przeznaczone na wydatki konsumpcyjne lub na oszczędności Y=C+S. Przy danym poziomie dochodów im większe wydatki konsumpcyjne, tym mniejsze oszczędności i odwrotnie, im większe oszczędności, tym mniejsze wydatki konsumpcyjne. Wynika z tego, że decyzje gospodarstw domowych w sprawie wydatków konsumpcyjnych są zarazem decyzjami w sprawie oszczędzania. Funkcja konsumpcji pokazuje poziom zamierzonych łącznych wydatków konsumpcyjnych przy różnych poziomach dochodu. Zależności między wydatkami konsumpcyjnymi a dochodem charakteryzują się kilkoma cechami:

  • Przeciętna skłonność do konsumpcji to stosunek wydatków konsumpcyjnych do dochodu. Wielkość ta informuje, jaka części dochodu przeznaczona jest na konsumpcję: (C/Y).
  • Krańcowa skłonność do konsumpcji to stosunek przyrostu wydatków konsumpcyjnych do przyrostu dochodu. Wielkość ta informuje jaka część przyrostu dochodu przeznaczona jest na wydatki konsumpcyjne:

    K_{sk}=((\Delta C)/(\Delta Y)).

W polityce gospodarczej znajomość krańcowej skłonności do konsumpcji ma duże znaczenie. Pozwala bowiem odpowiedzieć, z dużą dozą prawdopodobieństwa, na co ludzie przeznaczą dodatkowe dochody i w jakiej proporcji wydadzą je na dobra konsumpcyjne, a ile zaoszczędzą.

 

4. Funkcja użyteczności

Funkcja użyteczności to funkcja, której wartościami są wartości użyteczności (satysfakcji, komfortu psychicznego). Można mówić o użyteczności różnych zjawisk (koszyków towarów). Użyteczność pieniądza (bogactwa) jest np. funkcją, która wartości pieniężnej przyporządkowuje użyteczność dla otrzymującego tę wartość. Funkcja użyteczności jest pojęciem psychologicznym, co oznacza, że każdy ma swoją funkcję użyteczności. Jednak pewne ogólne własności są wspólne. Mianowicie, ponieważ każdy woli posiadać więcej niż mniej, więc funkcja użyteczności jest rosnąca. Ponadto krańcowa użyteczność jest malejąca, tzn. każdy dodatkowy procent wzrostu bogactwa powoduje coraz mniejszy przyrost użyteczności. Przykładowo, ktoś kto nic nie ma, podejmie wysiłek w celu zarobienia 10 zł., bo ta kwota zapewni mu np. posiłek. Dla osoby bogatej ta kwota będzie prawie bez znaczenia.

Ustalmy koszyk towarów x\in\mathbb R_{+}. Pochodną u'(x) nazywamy krańcową użytecznością towaru w koszyku x.

Funkcja użyteczności u(x) jest funkcją spełniającą warunki:

  • u'(x) > 0 ‒ postulat niedosytu oznacza, że wzrost ilości towaru w koszyku zwiększa użyteczności koszyka,
  • u''(x) < 0 ‒ krańcowa użyteczność każdego towaru maleje, w miarę jak wzrasta jego spożycie.
Określa ona użyteczność posiadania przez osobę/instytucję wartości (pieniężnej) x.

--------------------------------------------

Definicja
Niech T⊂R. Wielkością przeciętną  (względną, średnią) funkcji f:T→R, nazywamy

\frac{\Delta f}{\Delta x}=\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x} , \label{1}  (1)

czyli iloraz przyrostu funkcji do przyrostu argumentu (iloraz różnicowy funkcji).
    Funkcję \frac{f(x)}{x} nazywamy funkcją przeciętną, średnią.

    Uwaga

Wielkość przeciętna określa, w jakim stopniu funkcja f jest czuła na przyrost zmiennej x. Jednakże ocena reakcji funkcji na podstawie wzoru (1) daje pogląd jedynie na przeciętną prędkość zmiany wartości tej funkcji w przedziale [x₀,x₀+Δx]. Zmiany te nie muszą zachodzić tak równomiernie, jak wskazuje wartość średnia. Dokładniejszą charakterystykę szybkości zmian funkcji otrzymamy wtedy, gdy w ilorazie (1) przejdziemy do granicy. Konieczna jest jednak znajomość analitycznego wzoru rozważanej funkcji.

Definicja  Wielkością krańcową funkcji  f:T→R w punkcie x₀, nazywamy granicę właściwą (o ile istnieje):

\underset{\Delta x\rightarrow 0}{\lim }\frac{\Delta f}{\Delta x}=\underset{%\Delta x\rightarrow 0}{\lim }\frac{f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})}{\Delta x}%=f'(x_{0}),

czyli pochodną pierwszego rzędu funkcji f  w punkcie x₀. Funkcję f′ określoną na T nazywamy funkcją krańcową.

Zauważmy, że dla funkcji jednej zmiennej f(x), dla małych przyrostów Δx mamy:

\Delta f=f(x_{0}+\Delta x)-f(x_{0})\approx f'(x_{0})\Delta x.

Niech Δx=1, czyli argument zwiększa się o jednostkę w stosunku do poziomu wyjściowego. Wtedy powyższa zależność ma postać:

\Delta f=f(x_{0}+1)-f(x_{0})\approx f'(x_{0}),

czyli zwiększenie argumentu o jednostkę powoduje wzrost funkcji o f′(x₀). Zatem wielkość krańcowa funkcji jest w przybliżeniu równa przyrostowi funkcji przy wzroście argumentu funkcji o jednostkę. Wielkość krańcowa jest miarą szybkości zmian wartości funkcji w punkcie x₀.

    Przykłady

1.Funkcja kosztu

   Koszt wytworzenia dowolnej wielkości produkcji zależy od wielkości nakładów poszczególnych czynników produkcji oraz ich cen. Jest on więc funkcją kilku zmiennych. Jeżeli jednak nasze rozważania ograniczymy do krótkiego okresu, a więc czasu, w którym przynajmniej jeden czynnik produkcji jest stały i koszt możemy przedstawić jako funkcję jednej zmiennej: wielkości produkcji.
    Koszty całkowite są sumą kosztów stałych i kosztów zmiennych.

    Niech K:R₊→R_{+ } będzie funkcją kosztu całkowitego zależną od wielkości produkcji x, gdzie x∈(0,+∞).
    Wtedy funkcję

K_{p}:x\rightarrow K_{p}\left( x\right) =\frac{K(x)}{x}

nazywamy funkcją kosztów przeciętnych, a jej wartość  K_{p}\left( x_{0}\right) =\frac{K(x_{0})}{x_{0}}    kosztem przeciętnym (jednostkowym) wytworzenia jednostki produktu przy poziomie produkcji x₀.
    Przy podejmowaniu decyzji dotyczących wielkości produkcji (i jej wpływu na koszty) bardzo ważną wskazówką jest kształtowanie się kosztów jednostkowych przy różnych rozmiarach produkcji. W tego typu analizach przydatne jest wykorzystanie kosztów krańcowych.

Definicja
Koszt krańcowy to koszt wytworzenia dodatkowej jednostki produktu (przy założeniu, że produkcja zmienia się skokowo), czyli przyrost kosztów spowodowany zwiększeniem produkcji o jednostkę. Tak więc koszty krańcowe informują o tym, jak wzrosną koszty całkowite przy wzroście produkcji o jedną jednostkę \left( K_{x}=\frac{\Delta K}{\Delta x}\right) .
Często jednak zakładamy ciągłą, a nie skokową zmianę wielkości produkcji.

Przy założeniu, że funkcja K(x) jest różniczkowalna oraz x₀>0, Δx>0, x₀+Δx>0, gdzie Δx jest dodatnim przyrostem argumentu funkcji (przyrostem produkcji), można zbudować iloraz różnicowy (przyrost przeciętny) tej funkcji:

\frac{K(x_{0}+\Delta x)-K(x_{0})}{\Delta x}=\frac{\Delta K}{\Delta x}.

Wyraża on przeciętny koszt wytworzenia dodatkowych jednostek produktu Δx poczynając od poziomu x₀. Granicą tego ilorazu jest pochodna funkcji K w punkcie x₀
K'(x_{0})=\underset{\Delta x\rightarrow 0}{\lim }\frac{\Delta K}{\Delta x}.%

Stąd

K_{x}(x₀)=K′(x₀).

Natomiast funkcja K_{x}: x→K′(x) jest funkcją kosztu krańcowego.

2. Funkcja produkcji
    Funkcja produkcji określa relacje między wielkością produkcji a liczbą zaangażowanych czynników produkcji. Funkcja produkcji określa, jaką maksymalną wielkość produkcji może osiągnąć przedsiębiorstwo w wyniku użycia posiadanych zasobów, przy danej technice wytwarzania.
    Funkcja produkcji
    TP=f(K,L), K≥0,L≥0
    gdzie: TP --całkowita wielkość produkcji (Q); K -- ilość użytych jednostek kapitału; L -- ilość użytych jednostek pracy.
    Jak widać (po uproszczeniu) produkcja zależy od zaangażowanych w nią kapitału i pracy.
    Krótki okres (SR) to taki czas (stan), w którym ilość jednego lub więcej czynników produkcji jest stała (przynajmniej jeden czynnik produkcji jest stały,  pozostałe mogą być zmienne).

    Definicje:
    Produkt całkowity T(total) P(product) to łączna wielkość produkcji przedsiębiorstwa wytwarzana przy zatrudnianiu kolejnych jednostek zmiennego czynnika wytwórczego.
    Produkt przeciętny A(average)P(product ) to średnia wielkość produkcji całkowitej TP przypadająca na jednostkę zmiennego czynnika wytwórczego QL lub QK.

Produkt marginalny M(marginal) P(product) Dodatkowa wielkość produktu całkowitego ΔTP wywołana zwiększeniem zatrudnienia zmiennego czynnika wytwórczego o jednostkę ΔQ_{L}, ΔQ_{K}.

MP=((ΔTP)/(ΔQ_{L})),

MP=((ΔTP)/(ΔQ_{K})).

Produkt marginalny (krańcowy) to przyrost produkcji (TP) wynikający z zatrudnienia dodatkowego pracownika (dodatkowej jednostki zmiennego czynnika produkcji).

  MP_{L} = ((ΔTP)/(ΔL)),
   MP_{K} = ((ΔTP)/(ΔK)).
Prawo malejących dochodów głosi, że jeżeli następuje wzrost nakładów jednego czynnika produkcji (przy założeniu stałości pozostałych czynników), to począwszy od pewnego poziomu, przyrosty produkcji zaczynają maleć. Formuła liczenia:

    MP=TP′=((ΔTP)/(ΔQ_{L})).
3. Funkcja konsumpcji

    Dochody gospodarstw domowych mają być przeznaczone na wydatki konsumpcyjne lub na oszczędności Y=C+S. Przy danym poziomie dochodów im większe wydatki konsumpcyjne, tym mniejsze oszczędności i odwrotnie, im większe oszczędności, tym mniejsze wydatki konsumpcyjne. Wynika z tego, że decyzje gospodarstw domowych w sprawie wydatków konsumpcyjnych są zarazem decyzjami w sprawie oszczędzania. Funkcja konsumpcji  pokazuje poziom zamierzonych łącznych wydatków konsumpcyjnych przy różnych poziomach dochodu. Zależności między wydatkami konsumpcyjnymi a dochodem charakteryzują się kilkoma cechami:
    Przeciętna skłonność do konsumpcji to stosunek wydatków konsumpcyjnych do dochodu. Wielkość ta informuje, jaka części dochodu przeznaczona jest na konsumpcję: (C/Y).
    Krańcowa skłonność do konsumpcji to stosunek przyrostu wydatków konsumpcyjnych do przyrostu dochodu. Wielkość ta informuje jaka część przyrostu dochodu przeznaczona jest na wydatki konsumpcyjne:

   
K_{sk}=((ΔC)/(ΔY)).
W polityce gospodarczej znajomość krańcowej skłonności do konsumpcji ma duże znaczenie. Pozwala bowiem odpowiedzieć, z dużą dozą prawdopodobieństwa, na co ludzie przeznaczą dodatkowe dochody i w jakiej proporcji wydadzą je na dobra konsumpcyjne, a ile zaoszczędzą.

4.Funkcja użyteczności

Funkcja użyteczności to funkcja, której wartościami są wartości użyteczności (satysfakcji, komfortu psychicznego). Można mówić o użyteczności różnych zjawisk (koszyków towarów). Użyteczność pieniądza (bogactwa) jest np. funkcją, która wartości pieniężnej przyporządkowuje użyteczność dla otrzymującego tę wartość. Funkcja użyteczności jest pojęciem psychologicznym, co oznacza, że każdy ma swoją funkcję użyteczności. Jednak pewne ogólne własności są wspólne. Mianowicie, ponieważ każdy woli posiadać więcej niż mniej, więc funkcja użyteczności jest rosnąca. Ponadto krańcowa użyteczność jest malejąca, tzn. każdy dodatkowy procent wzrostu bogactwa powoduje coraz mniejszy przyrost użyteczności. Przykładowo, ktoś kto nic nie ma, podejmie wysiłek w celu zarobienia 10 zł., bo ta kwota zapewni mu np. posiłek. Dla osoby bogatej ta kwota będzie prawie bez znaczenia.

Definicja: Ustalmy koszyk towarów x∈R₊. Pochodną u′(x) nazywamy krańcową użytecznością towaru w koszyku x.

Funkcja użyteczności u(x) jest funkcją spełniającą warunki:

u' (x) > 0 -- postulat niedosytu oznacza, że wzrost ilości towaru w koszyku zwiększa użyteczności koszyka,

u''(x) < 0 -- krańcowa użyteczność każdego towaru maleje, w miarę jak wzrasta jego spożycie.

Określa ona użyteczność posiadania przez osobę/instytucję wartości (pieniężnej) x.


   

1.6 Zadania

1

Korzystając z definicji pochodnej wyznacz pochodną funkcji f we wskazanym punkcie:

  1. f(x)=3x-4 w punkcie x_{0}=2,
  2. f(x)=2-x^{3} w punkcie x_{0}=1,
  3. f(x)=\frac{1}{x} w punkcie x_{0}=2,
  4. f(x)=\sin x w punkcie x_{0}=\frac{\pi }{2}.
  1. f^{^{\prime }}(2)=\lim\limits_{x\rightarrow 2}\frac{f(x)-f(2) }{x-2}, gdzie  f(2)=3\cdot 2-4,
  2. f^{^{\prime }}(1)=\lim\limits_{x\rightarrow 1}\frac{f(x)-f(1) }{x-1}, gdzie  f(1)=2-(1)^{3},
  3. f^{^{\prime }}(2)=\lim\limits_{x\rightarrow 2}\frac{f(x)-f(2)}{x-2}, gdzie f(2)=\frac{1}{2},
  4. f^{^{\prime }}(\frac{\pi }{2})=\lim\limits_{x\rightarrow \frac{\pi }{2}}\frac{f(x)-f(\frac{\pi }{2})}{x-\frac{\pi }{2}}, gdzie f(\frac{\pi }{2})=\sin (\frac{\pi }{2}). Wykorzystać wzory \sin (\alpha )-\sin (\beta )=2\cdot \sin (\frac{\alpha -\beta }{2})\cdot \cos (\frac{\alpha +\beta }{2}) i \lim\limits_{x\rightarrow 0}\frac{\sin (x)}{x}=1.
  1. f^{^{\prime }}(2)=3,
  2. f^{^{\prime }}(1)=-3,
  3. f^{^{\prime }}(2)=-\frac{1}{4},
  4. f^{^{\prime }}(\frac{\pi }{2})=0.
2

Korzystając z definicji pochodnej wyznacz pochodną funkcji f we wskazanym punkcie:

  1. f(x)=\sqrt{3x+3} w punkcie x_{0}=2,
  2. f(x)=\left\{ \begin{array}{lll} x+3 & \text{dla} & x\leq -3 \\ x^{2}-9 & \text{dla} & x>-3 \end{array} \right. w punkcie x_{0}=-3,
  3. f(x)=\left\{ \begin{array}{lll} \frac{1}{x} & \text{dla} & x0 \end{array} \right. w punkcie x_{0}=0.
  1. f^{^{\prime }}(2)=\lim\limits_{x\rightarrow 2}\frac{f(x)-f(2) }{x-2}, gdzie f(2)=\sqrt{3\cdot 2+3}.
  2. Obliczyć pochodne jednostronne funkcji w punkcie x_0=-3. Wartość funkcji f w punkcie x_{0}=-3 jest równa f(-3)=-3+3=0.
  3. Obliczyć pochodne jednostronne funkcji f_{+}^{^{\prime }}(0) i f_{-}^{^{\prime }}(0). Wartość funkcji f w punkcie x_{0}=0 jest równa f(0)=1.
  1. f'(2)=\frac{1}{2},
  2. f^{^{\prime }}(-3) nie istnieje,
  3. f^{^{\prime }}(0)=+\infty.
3

Korzystając z definicji pochodnej wyznacz pochodną funkcji f w dowolnym punkcie x_{0} dziedziny:

  1. f(x)=\cos x,
  2. f(x)=x^{4},
  3. f(x)=\frac{1}{x}.
  1. f^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{ f(x)-f(x_{0})}{x-x_{0}}. Skorzystać ze wzoru na różnicę cosinusów: \cos (\alpha )-\cos (\beta )=-2\cdot \sin \left(\frac{\alpha +\beta }{2}\right)\cdot \sin \left(\frac{ \alpha-\beta}{2}\right).
  2. f^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{f(x)-f(x_{0})}{x-x_{0}}. Skorzystać dwa razy ze wzoru skróconego mnożenia na różnicę kwadratów  x^{2}-x_{0}^{2}=(x-x_{0})(x+x_{0}).
  3. f^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{f(x)-f(x_{0})}{x-x_{0}}.
  1. f^{^{\prime }}(x_{0})=-\sin x_{0}, x_0\in \mathbb R,
  2. f^{^{\prime }}(x_{0})=4x_{0}^{3}, x_0\in \mathbb R,
  3. f^{^{\prime }}(x_{0})=-\frac{1}{x_{0}^{2}}, x_0\in \mathbb R\setminus \{0\}.
4

Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oblicz pochodną funkcji:

  1. f(x)=2x^5+4e\sqrt[3]x+\frac1{x^6}-7,
  2. f(x)=x^2\cdot\cos x,
  3. f(x)=\frac{\ln x}{x^4-5}.
  1. f^\prime(x)=10x^4+\frac43ex^{-\frac23}-\frac6{x^7},
  2. f^\prime(x)=2x\cdot\cos x-x^2\cdot\sin x,
  3. f^\prime(x)=\frac{\frac1x\cdot (x^4-5)-4x^3\cdot \ln x}{(x^4-5)^2}.
5

Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oraz twierdzenia o pochodnej funkcji złożonej oblicz pochodną funkcji:

  1. f(x)=e^{4x}-\sin(x^3-2)+\mathrm{arctg}(x^6)-\ln^5 x,
  2. f(x)=\sqrt{x^6+\mathrm{tg}x-e^x+1},
  3. f(x)=\sqrt x\cdot \mathrm{arcsin}3x,
  4. (x)=e^{-x}\cdot \sin 2x,
  5. f(x)=\frac{\cos4x}{x^2+4},
  6. f(x)=\frac{\mathrm{tg} 2x+1}{7x-e^{2x}}.
  1. f^\prime(x)=4e^{4x}-3x^2\cdot\cos(x^3-2)+\frac{6x^5}{1+x^{12}}-\frac{5\ln^4x}x,
  2. f^\prime(x)=\frac{6x^5+\frac1{\cos^2x}-e^x}{2\sqrt{x^6+\mathrm{tg}x-e^x+1}},
  3. f^\prime(x)=\frac1{2\sqrt x}\cdot \mathrm{arcsin}3x+\frac{3\sqrt x}{\sqrt{1-9x^2}},
  4. f^\prime(x)=-e^{-x}\cdot \sin2x+2e^{-x}\cos 2x,
  5. f^\prime(x)=\frac{-4\left(x^2+4\right)\cdot\sin4x-2x\cdot\cos4x}{\left(x^2+4\right)^2},
  6. f^\prime(x)=\frac{\frac2{\cos^22x}\cdot\left(7x-e^{2x}\right)-\left(7-2e^{2x}\right)\cdot\left(\mathrm{tg} 2x+1\right)}{\left(7x-e^{2x}\right)^2}.
6

Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oraz twierdzenia o pochodnej funkcji złożonej oblicz pochodną funkcji:

  1. f(x)=\frac{\ln^3 x}{2^x\cdot \sin 3x},
  2. f(x)=x^7\cdot\log_3 (x^2+5)\cdot \sqrt{\mathrm{arcctg}x},
  3. f(x)=\sin\left(\cos\left(x^5\right)\right),
  4. f(x)=\sin^5\left(\sqrt{5x\cdot\mathrm{ctg} x}\right),
  5. f(x)=\left(\mathrm{arctg}x\right)^{\sin x}.
  1. f(x)=\big(x^7\cdot\log_3 (x^2+5)\big)\cdot \sqrt{\mathrm{arcctg}x},
  2. f(x)=e^{\sin x\cdot \ln\left(\mathrm{arctg}x\right)}.
  1. f^\prime(x)=\frac{\frac{3\ln^2x}{x}\cdot2^x\cdot \sin 3x-\ln^3x\cdot\left( 2^x\cdot\ln2\cdot\sin3x+2^x\cdot3\cos3x\right)}{2^{2x}\cdot\sin^23x},
  2. f^\prime(x)=\left(7x^6\cdot\log_3 (x^2+5)+x^7\cdot \frac{2x}{\left(x^2+5\right)\cdot\ln3}\right)\cdot \sqrt{\mathrm{arcctg}x}- \frac{x^7\cdot\log_3 (x^2+5)}{2\left(x^2+1\right)\cdot\sqrt{\mathrm{arcctg}x}},
  3. f^\prime(x)=-5x^4\cos\left(\cos\left(x^5\right)\right)\cdot\sin \left(x^5\right),
  4. f^\prime(x)=5\sin^4\left(\sqrt{5x\cdot\mathrm{ctg}x}\right)\cdot\cos\left(\sqrt{5x\cdot\mathrm{ctg}x}\right)\cdot \frac1{2\sqrt{5x\cdot\mathrm{ctg} x}}\cdot\left(5\mathrm{ctg}x -\frac{5x}{\sin^2x}\right),
  5. f^\prime(x)=e^{\sin x\cdot \ln\left(\mathrm{arctg}x\right)}\cdot\left(\cos x\cdot \ln\mathrm{arctg}x+\frac{\sin x}{\left(1+x^2\right)\cdot \mathrm{arctg}x}\right).
7

Wyznacz równanie stycznej do wykresu funkcji:

  1. f(x)=\frac{x+2}{x^{3}+2x+1} w punkcie x_0=1,
  2. f(x)=x^{3}-4x w punkcie x_{0}=3,
  3. f(x)=1-2^{x} w punkcie x_{0}=3.
  1. Obliczyć f(1), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(1). Wartości f(1) i f^{^{\prime }}(1) podstawić do wzoru  y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).
  2. Obliczyć f(3), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(3). Wartości f(3) i f^{^{\prime }}(3) podstawić do wzoru  y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).
  3. Obliczyć f(3), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(3). Wartości f(3) i f^{^{\prime }}(3) podstawić do wzoru  y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).
  1. y=-\frac{11}{16}x+\frac{23}{16},
  2. y=23x-54 ,
  3. y=-8x\ln 2+24\ln 2-7.
8

Wyznacz równanie stycznej do wykresu funkcji:

  1. f(x)=\ln x+1 w punkcie x_0=e,
  2. f(x)=2+xe^{2x} w punkcie x_{0}=0,
  3. f(x)=\mathrm{arctg}^{2}x w punkcie x_{0}=\sqrt{3}.
  1. Obliczyć f(e), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(e) i otrzymane wartości f(e) i f^{^{\prime }}(e) podstawić do wzoru y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).
  2. Obliczyć f(0), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(0) i otrzymane wartości f(0) i f^{^{\prime }}(0) podstawić do wzoru y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).
  3. Obliczyć f(\sqrt{3}), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(\sqrt{3}) i otrzymane wartości f(\sqrt{3}) i f^{^{\prime }}(\sqrt{ 3}) podstawić do wzoru y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).
  1. y=\frac{x}{e}+1,
  2. y=x+2,
  3. y=\frac{\pi }{6}x-\frac{3\sqrt{3}\pi -2\pi ^{2}}{18}.

------------------------------

Zadanie 1

Korzystając z definicji pochodnej wyznacz pochodną funkcji f we wskazanym punkcie:

a)  f(x)=3x-4 w punkcie x_{0}=2,  

Odpowiedź f^{^{\prime }}(2)=3.

Wskazówka  f^{^{\prime }}(2)=\lim\limits_{x\rightarrow 2}\frac{f(x)-f(2) }{x-2}, gdzie  f(2)=3\cdot 2-4.

b) f(x)=2-x^{3} w punkcie x_{0}=1,

Odpowiedź  f^{^{\prime }}(1)=-3.

Wskazówka f^{^{\prime }}(1)=\lim\limits_{x\rightarrow 1}\frac{f(x)-f(1) }{x-1}, gdzie  f(1)=2-(1)^{3}.

c) f(x)=\frac{1}{x} w punkcie x_{0}=2,

Odpowiedź f^{^{\prime }}(2)=-\frac{1}{4}.

Wskazówka  f^{^{\prime }}(2)=\lim\limits_{x\rightarrow 2}\frac{f(x)-f(2)}{x-2}, gdzie f(2)=\frac{1}{2}.

d) f(x)=\sin x w punkcie x_{0}=\frac{\pi }{2},

Odpowiedź f^{^{\prime }}(\frac{\pi }{2})=0.

Wskazówka  f^{^{\prime }}(\frac{\pi }{2})=\lim\limits_{x\rightarrow \frac{\pi }{2}}\frac{f(x)-f(\frac{\pi }{2})}{x-\frac{\pi }{2}}, gdzie f(\frac{\pi }{2})=\sin (\frac{\pi }{2}).

Wykorzystać wzory \sin (\alpha )-\sin (\beta )=2\cdot \sin (\frac{\alpha -\beta }{2})\cdot \cos (\frac{\alpha +\beta }{2}) i \lim\limits_{x\rightarrow 0}\frac{\sin (x)}{x}=1.

Zadanie 2

a) f(x)=\sqrt{3x+3} w punkcie x_{0}=2,

Odpowiedź f'(2)=\frac{1}{2}.

Wskazówka  f^{^{\prime }}(2)=\lim\limits_{x\rightarrow 2}\frac{f(x)-f(2) }{x-2}, gdzie f(2)=\sqrt{3\cdot 2+3}.

b) f(x)=\left\{ \begin{array}{lll} x+3 & \text{dla} & x\leq -3 \\ x^{2}-9 & \text{dla} & x>-3 \end{array} \right. w punkcie x_{0}=-3,

Odpowiedź f^{^{\prime }}(-3) nie istnieje.

Wskazówka  Obliczyć pochodne jednostronne funkcji w punkcie x_0=-3.  Wartość funkcji f w punkcie x_{0}=-3 jest równa f(-3)=-3+3=0.

c) f(x)=\left\{ \begin{array}{lll} \frac{1}{x} & \text{dla} & x0 \end{array} \right. w punkcie x_{0}=0.

Odpowiedź f^{^{\prime }}(0)=+\infty.

Wskazówka  Obliczyć pochodne jednostronne funkcji f_{+}^{^{\prime }}(0) i f_{-}^{^{\prime }}(0). Wartość funkcji f w punkcie x_{0}=0 jest równa f(0)=1.

Zadanie 3

Korzystając z definicji pochodnej wyznacz pochodną funkcji f w dowolnym punkcie x_{0} dziedziny:

a) f(x)=\cos x,

Odpowiedź f^{^{\prime }}(x_{0})=-\sin x_{0},  x_0\in \mathbb R.

Wskazówka  f^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{ f(x)-f(x_{0})}{x-x_{0}}. Skorzystać ze wzoru na różnicę cosinusów: \cos (\alpha )-\cos (\beta )=-2\cdot \sin \left(\frac{\alpha +\beta }{2}\right)\cdot \sin \left(\frac{ \alpha-\beta}{2}\right).

b) f(x)=x^{4},

Odpowiedź f^{^{\prime }}(x_{0})=4x_{0}^{3},  x_0\in \mathbb R.

Wskazówka  f^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{f(x)-f(x_{0})}{x-x_{0}}. Skorzystać dwa razy ze wzoru skróconego mnożenia na różnicę kwadratów  x^{2}-x_{0}^{2}=(x-x_{0})(x+x_{0}).

c) f(x)=\frac{1}{x}.

Odpowiedź f^{^{\prime }}(x_{0})=-\frac{1}{x_{0}^{2}},  x_0\in \mathbb R\setminus \{0\}. Wskazówka  f^{^{\prime }}(x_{0})=\lim\limits_{x\rightarrow x_{0}}\frac{f(x)-f(x_{0})}{x-x_{0}}.

 

Zadanie 4

Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oblicz pochodną funkcji:

a) f(x)=2x^5+4e\sqrt[3]x+\frac1{x^6}-7,

Odpowiedź  f^\prime(x)=10x^4+\frac43ex^{-\frac23}-\frac6{x^7},

b) f(x)=x^2\cdot\cos x,

Odpowiedź  f^\prime(x)=2x\cdot\cos x-x^2\cdot\sin x,

c) f(x)=\frac{\ln x}{x^4-5}.

Odpowiedź f^\prime(x)=\frac{\frac1x\cdot (x^4-5)-4x^3\cdot \ln x}{(x^4-5)^2}.

Zadanie 5

Korzystając ze wzorów bezpośrednich i praw działań na pochodnych oraz twierdzenia o pochodnej funkcji złożonej oblicz pochodną funkcji:

a) f(x)=e^{4x}-\sin(x^3-2)+\mathrm{arctg}(x^6)-\ln^5 x,

Odpowiedź  f^\prime(x)=4e^{4x}-3x^2\cdot\cos(x^3-2)+\frac{6x^5}{1+x^{12}}-\frac{5\ln^4x}x.

b) f(x)=\sqrt{x^6+\mathrm{tg}x-e^x+1},

Odpowiedź f^\prime(x)=\frac{6x^5+\frac1{\cos^2x}-e^x}{2\sqrt{x^6+\mathrm{tg}x-e^x+1}},

c) f(x)=\sqrt x\cdot \mathrm{arcsin}3x

Odpowiedź f^\prime(x)=\frac1{2\sqrt x}\cdot \mathrm{arcsin}3x+\frac{3\sqrt x}{\sqrt{1-9x^2}},

d) (x)=e^{-x}\cdot \sin 2x,

Odpowiedź f^\prime(x)=-e^{-x}\cdot \sin2x+2e^{-x}\cos 2x,

e) f(x)=\frac{\cos4x}{x^2+4}

Odpowiedź  f^\prime(x)=\frac{-4\left(x^2+4\right)\cdot\sin4x-2x\cdot\cos4x}{\left(x^2+4\right)^2},

f) f(x)=\frac{\mathrm{tg} 2x+1}{7x-e^{2x}}.

Odpowiedź  f^\prime(x)=\frac{\frac2{\cos^22x}\cdot\left(7x-e^{2x}\right)-\left(7-2e^{2x}\right)\cdot\left(\mathrm{tg} 2x+1\right)}{\left(7x-e^{2x}\right)^2}.

Zadanie 6

Oblicz pochodną funkcji:

a) f(x)=\frac{\ln^3 x}{2^x\cdot \sin 3x}

Odpowiedź  f^\prime(x)=\frac{\frac{3\ln^2x}{x}\cdot2^x\cdot \sin 3x-\ln^3x\cdot\left( 2^x\cdot\ln2\cdot\sin3x+2^x\cdot3\cos3x\right)}{2^{2x}\cdot\sin^23x},

b) f(x)=x^7\cdot\log_3 (x^2+5)\cdot \sqrt{\mathrm{arcctg}x}

Wskazówka f(x)=\big(x^7\cdot\log_3 (x^2+5)\big)\cdot \sqrt{\mathrm{arcctg}x},

Odpowiedź  f^\prime(x)=\left(7x^6\cdot\log_3 (x^2+5)+x^7\cdot \frac{2x}{\left(x^2+5\right)\cdot\ln3}\right)\cdot \sqrt{\mathrm{arcctg}x}-\frac{x^7\cdot\log_3 (x^2+5)}{2\left(x^2+1\right)\cdot\sqrt{\mathrm{arcctg}x}},

c) f(x)=\sin\left(\cos\left(x^5\right)\right),

Odpowiedź f^\prime(x)=-5x^4\cos\left(\cos\left(x^5\right)\right)\cdot\sin \left(x^5\right),

d) f(x)=\sin^5\left(\sqrt{5x\cdot\mathrm{ctg} x}\right),

Odpowiedź  f^\prime(x)=5\sin^4\left(\sqrt{5x\cdot\mathrm{ctg}x}\right)\cdot\cos\left(\sqrt{5x\cdot\mathrm{ctg}x}\right)\cdot \frac1{2\sqrt{5x\cdot\mathrm{ctg} x}}\cdot\left(5\mathrm{ctg}x -\frac{5x}{\sin^2x}\right),

e) f(x)=\left(\mathrm{arctg}x\right)^{\sin x}.

Wskazówka f(x)=e^{\sin x\cdot \ln\left(\mathrm{arctg}x\right)}.

Odpowiedź  f^\prime(x)=e^{\sin x\cdot \ln\left(\mathrm{arctg}x\right)}\cdot\left(\cos x\cdot \ln\mathrm{arctg}x+\frac{\sin x}{\left(1+x^2\right)\cdot \mathrm{arctg}x}\right).

 

Zadanie 7

Wyznacz równanie stycznej do wykresu funkcji:

a) f(x)=\frac{x+2}{x^{3}+2x+1} w punkcie x_0=1,

Odpowiedź y=-\frac{11}{16}x+\frac{23}{16}.

Wskazówka  Obliczyć f(1), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(1). Wartości f(1) i f^{^{\prime }}(1) podstawić do wzoru  y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).

b) f(x)=x^{3}-4x w punkcie x_{0}=3,

Odpowiedź  y=23x-54.

Wskazówka  Obliczyć f(3), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(3). Wartości f(3) i f^{^{\prime }}(3) podstawić do wzoru  y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).

c) f(x)=1-2^{x} w punkcie x_{0}=3.

Odpowiedź  y=-8x\ln 2+24\ln 2-7.

Wskazówka  Obliczyć f(3), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(3). Wartości f(3) i f^{^{\prime }}(3) podstawić do wzoru  y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).

Zadanie 8

Wyznacz równanie stycznej do wykresu funkcji:

a) f(x)=\ln x+1 w punkcie x_0=e,

Odpowiedź  y=\frac{x}{e}+1.

Wskazówka  Obliczyć f(e), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(e) i otrzymane wartości f(e) i f^{^{\prime }}(e) podstawić do wzoru y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).

b) f(x)=2+xe^{2x} w punkcie x_{0}=0,

Odpowiedź  y=x+2.

Wskazówka  Obliczyć f(0), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(0) i otrzymane wartości f(0) i f^{^{\prime }}(0) podstawić do wzoru y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).

c) f(x)=\mathrm{arctg}^{2}x w punkcie x_{0}=\sqrt{3}.

Odpowiedź  y=\frac{\pi }{6}x-\frac{3\sqrt{3}\pi -2\pi ^{2}}{18}.

Wskazówka  Obliczyć f(\sqrt{3}), f^{^{\prime }}(x), f^{^{\prime }}(\sqrt{3}) i otrzymane wartości f(\sqrt{3}) i f^{^{\prime }}(\sqrt{ 3}) podstawić do wzoru y-f(x_{0})=f^{\prime }(x_{0})(x-x_{0}).

2. Twierdzenia o wartości średniej i wnioski z nich

W tym rozdziale poznamy:

2.1 Twierdzenie Rolle'a i Lagrange'a

...

Teoria

...

Przykłady

...

Ćwiczenia interaktywne

...

2.2 Tw. Taylora ?

..

Teoria

,,

3. Reguła de l'Hospitala

W tym rozdziale poznamy:

  • twierdzenie zwane regułą de l'Hospitala.

Nauczymy się jak:

  • liczyć granice funkcji o symbolach \frac{0}{0} i \frac{\infty}{\infty} stosując bezpośrednio regułę de l'Hospitala
  • liczyć granice funkcji o pozostałych symbolach nieoznaczonych pośrednio stosując regułę de l'Hospitala.?

Teoria

Niech funkcje f, g będą różniczkowalne na pewnym sąsiedztwie punktu x_0. Jeżeli

  1. \lim\limits_{x\to x_0}f(x)=0, \lim\limits_{x\to x_0}g(x)=0,
  2. istnieje granica \lim\limits_{x\to x_0}\dfrac{f'(x)}{g'(x)} (właściwa lub niewłaściwa),

to istnieje granica \displaystyle\lim\limits_{x\to x_0}\frac{f(x)}{g(x)}, przy czym

\displaystyle\lim\limits_{x\to x_0}\frac{f(x)}{g(x)}=\lim\limits_{x\to x_0}\frac{f'(x)}{g'(x)}.

1

Powyższe twierdzenie dotyczy symbolu nieoznaczonego typu \frac 00, ale przy odpowiedniej zmianie założeń pozostaje prawdziwe dla symbolu \frac{\infty}{\infty} oraz dla granic jednostronnych i granic w \pm \infty.

2

Regułę można także stosować do pozostałych symboli nieoznaczonych, po sprowadzeniu ich do symbolu \frac 00 lub \frac{\infty}{\infty} w następujący sposób:

  • symbol 0\cdot \infty sprowadzamy do \frac 00 lub \frac{\infty}{\infty} za pomocą przekształceń:

    f(x)\cdot g(x)=\frac{f(x)}{\frac{1}{g(x)}}=\frac{g(x)}{\frac{1}{f(x)}}

  • symbol \infty - \infty przekształcamy najpierw do symbolu 0\cdot \infty a następnie do \frac 00 lub \frac{\infty}{\infty}:

    f(x)- g(x)=f(x)g(x)\left( \frac{1}{g(x)}-\frac{1}{f(x)}\right)=\frac{\frac{1}{g(x)}-\frac{1}{f(x)}}{\frac{1}{f(x)g(x)}}

  • symbole 1^{\infty}, 0^0 oraz \infty^0 sprowadzamy do 0\cdot \infty za pomocą tożsamości f(x)^{g(x)}=e^{g(x)\cdot \ln f(x)} (wyrażenie f(x)\cdot \ln g(x) jest zawsze wówczas symbolem typu 0\cdot \infty).

Przykłady

1

Obliczymy granice funkcji:

  1.  \underset{x\rightarrow 0}{\lim }\, \dfrac{e^x-1}{2\sin x},
  2.  \underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }\, \dfrac{x}{\ln x},
  3. \underset{x\rightarrow 0^{+}}{\lim }\, \dfrac{\ln x }{x}.
  1. Zaczynamy od określenia symbolu granicy, aby zdecydować, czy można zastosować regułę de l'Hospitala.

    \underset{x\rightarrow 0}{\lim}\, \dfrac{e^x-1}{2\sin x} = \left[\dfrac{0}{0}\right].

    Następnie badamy, czy istnieje granica ilorazu pochodnych:

    \underset{x\rightarrow 0}{\lim }\, \dfrac{(e^x-1)'}{(2\sin x)'}= \underset{x\rightarrow 0 }{\lim }\, \dfrac{e^x}{2\cos x} =\dfrac{1}{2}.

    Na mocy reguły de l'Hospitala otrzymujemy odpowiedź

    \underset{x\rightarrow 0}{\lim }\, \dfrac{e^x-1}{2\sin x} =\dfrac{1}{2}.

    Zwykle stosując regułę de l'Hospitala stosujemy uproszczony zapis, przedstawiony w rozwiązaniu kolejnego zadania.
  2.  \underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }\, \dfrac{x}{\ln x} = \left[\dfrac{\infty}{\infty}\right] \overset{\text{H}}{=}  \underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }\, \dfrac{(x)'}{(\ln x)'} = \underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }\, \dfrac{1}{\frac{1}{x}} =\underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }\, x = +\infty

  3. Określamy symbol badanej granicy:

     \underset{x\rightarrow 0^{+} }{\lim }\, \dfrac{\ln x }{x} = \left[\dfrac{-\infty}{0^{+}}\right].

    Symbol granicy jest oznaczony, a zatem w tym przypadku nie można wykorzystać reguły de l'Hospitala. Aby obliczyć granicę należy zastosować odpowiednie twierdzenia arytmetyki granic funkcji:

     \underset{x\rightarrow 0^{+} }{\lim }\, \dfrac{\ln x }{x} = \underset{x\rightarrow 0^{+} }{\lim }\, \ln x \cdot \dfrac{1}{x} =\left[-\infty \cdot \dfrac{1}{0^{+}}\right] = [-\infty \cdot \infty]=-\infty.

    Na koniec zauważmy, że w tym przypadku

     \underset{x\rightarrow 0^{+} }{\lim }\, \dfrac{(\ln x)'}{(x)'} =\underset{x\rightarrow 0^{+} }{\lim }\, \dfrac{\frac{1}{x}}{1} = \left[\dfrac{1}{0^{+}}\right] = +\infty ,

    a zatem granica ilorazu pochodnych różni się od badanej granicy. Przykład ten pokazuje, iż stosowanie reguły de l'Hospitala bez sprawdzenia założeń tego twierdzenia może prowadzić do błędnej odpowiedzi.
Tutaj film
2

Obliczymy granice funkcji:

  1. \underset{x\rightarrow 0}{\lim }\,\dfrac{x\cos 2x}{x+\arcsin x},
  2. \underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }\dfrac{e^{x^{2}}}{x^{3}},
  3. \underset{x\rightarrow 0^{+}}{\lim }\,\dfrac{\ln (\sin x )}{\ln ^{2}{x}}.
  1. Obliczymy podaną granicę funkcji stosując regułę de l'Hospitala:

    \underset{x\rightarrow 0}{\lim }\,\dfrac{x\cos 2x}{x+\arcsin x} = \left[\dfrac{0}{0}\right]\overset{\text{H}}{=} \underset{x\rightarrow 0}{\lim }\dfrac{(x\cos 2x)'}{(x+\arcsin x)'}=\underset{x\rightarrow 0}{\lim }\,\dfrac{\cos 2x-x\sin 2x\cdot 2}{1+\frac{1}{\sqrt{1-x^{2}}}}=\left[\dfrac{1-0}{1+1}\right]=\dfrac{1}{2}\,.

  2. W przypadku tej granicy regułę de l'Hospitala zastosujemy dwukrotnie:

    \underset{x\rightarrow + \infty }{\lim }\dfrac{e^{x^{2}}}{x^{3}}=\left[ \dfrac{\infty }{\infty }\right] \overset{\text{H}}{=}\underset{x\rightarrow +\infty } {\lim }\dfrac{(e^{x^{2}})^{\prime }}{(x^{3})^{\prime }}=\underset{ x\rightarrow +\infty }{\lim }\dfrac{e^{x^{2}}\cdot 2x}{3x^{2}}=\underset{ x\rightarrow +\infty }{\lim }\dfrac{2e^{x^{2}}}{3x}=\left[ \dfrac{\infty }{\infty }\right] \overset{\text{H}}{=}

    =\underset{ x\rightarrow +\infty }{\lim }\dfrac{(2e^{x^{2}})^{\prime }}{(3x)^{\prime }}=\underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }\dfrac{2e^{x^{2}}\cdot 2x}{3 }=\left[ \dfrac{\infty}{3} \right] =\infty .

  3. Obliczymy podaną granicę funkcji stosując regułę de l'Hospitala i wykorzystując fakt, że \underset{x\rightarrow 0}{\lim }\,\dfrac{\sin x}{x}=1.

    \underset{x\rightarrow 0^{+}}{\lim }\,\dfrac{\ln (\sin x )}{\ln ^{2}{x}}=\left[ \dfrac{-\infty }{\infty }\right] \overset{\text{H}}{=}\underset{x\rightarrow 0^{+}}{\lim }\,\dfrac{\frac{1}{\sin x}\cdot \cos x}{2\ln x \cdot \frac{1}{x}}=\underset{x\rightarrow 0^{+}}{\lim }\,\dfrac{x}{\sin x} \cdot \dfrac{\cos x}{2\ln x}=\left[ 1\cdot\dfrac{1}{-\infty}\right] =0.

3

Obliczymy granice funkcji:

  1. \underset{x\rightarrow \infty}{\lim }\,\dfrac{x-\sin x }{x},
  2. \underset{x\rightarrow \infty}{\lim }\,\dfrac{\sqrt{x^2+1}}{x}.
  1. Podobnie jak w poprzednich przykładach zaczynamy od określenia symbolu badanej granicy

     \underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }\, \dfrac{x-\sin x }{x} = \left[\dfrac{\infty}{\infty}\right],

    przy czym \underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }(x-\sin x)=\infty na mocy twierdzenia o dwóch funkcjach. W tym przypadku nie możemy wykorzystać reguły de l'Hospitala, gdyż

    \underset{x\rightarrow +\infty}{\lim}\,\dfrac{(x-\sin x)' }{(x)'}=\underset{x\rightarrow +\infty } {\lim}\,\dfrac{1-\cos x}{1},

    zaś taka granica nie istnieje. Nie oznacza to jednak, że nie istnieje badana granica – trzeba tylko policzyć ją innym sposobem. Ponieważ

    \displaystyle\underset{x>0}{\bigwedge } \ -\dfrac{1}{x} \leq \dfrac{\sin x}{x}\leq \dfrac{1}{x}

    oraz \underset{x\rightarrow \infty}{\lim} (-\dfrac{1}{x})=\underset{x\rightarrow \infty}{\lim} \dfrac{1}{x}  , więc na mocy twierdzenia o trzech funkcjach \underset{x\rightarrow \infty }{\lim }\dfrac{\sin x}{x}=0. Stąd

    \underset{x\rightarrow \infty }{\lim }\dfrac{x-\sin x }{x}=\underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }\left(1-\dfrac{\sin x}{x} \right)=[1-0]=1.

  2. W tym przypadku

    \underset{x\rightarrow \infty}{\lim }\,\dfrac{\sqrt{x^2+1}}{x}=\left[\dfrac{\infty}{\infty}\right]\overset{\text{H}}{=}\underset{x\rightarrow \infty}{\lim }\,\dfrac{\frac{1}{2\sqrt{x^2+1}}\cdot 2x}{1}=\underset{x\rightarrow \infty}{\lim }\,\dfrac{x}{\sqrt{x^2+1}}\overset{\text{H}}{=}\underset{x\rightarrow \infty}{\lim }\,\dfrac{\sqrt{x^2+1}}{x},

    a zatem stosowanie reguły de l'Hospitala nie jest efektywne. Granicę funkcji możemy jednak obliczyć w inny sposób:

    \underset{x\rightarrow \infty}{\lim }\,\dfrac{\sqrt{x^2+1}}{x}=\underset{x\rightarrow \infty}{\lim }\,\dfrac{\sqrt{x^2+1}}{\sqrt{x^2}}=\underset{x\rightarrow \infty}{\lim }\,\sqrt{1+\dfrac{1}{x^2}}=1.

pp2

1

Obliczymy granice funkcji:

  1.  \lim\limits_{x\to + \infty } \, x^2\,e^{-x},
  2.  \lim\limits_{x\to 0^{+} }x\,\ln x,
  3.  \lim\limits_{x\to 0^{+} }x^x.
  1. Zaczynamy od określenia symbolu badanej granicy funkcji:

    \lim\limits_{x\to + \infty }\,x^2 \,e^{-x}= \left[ \infty\cdot0 \,\right].

    W tym przypadku, aby zastosować regułę de l'Hospitala, wyrażenie x^2 \,e^{-x} zapiszemy w postaci ilorazu  \dfrac{x^2}{e^x}. Dwukrotnie stosując regułę de l'Hospitala otrzymujemy:

    \lim\limits_{x\to +\infty }\,x^2 \,e^{-x}=\lim\limits_{x\to +\infty } \dfrac{x^2}{e^x}=\left[ \dfrac{\infty}{\infty} \right]\overset{\text{H}}{=} \lim\limits_{x\to +\infty } \dfrac{(x^2)'}{(e^x)'} = \lim\limits_{x\to +\infty }\,\dfrac{2x}{e^x} =\left[ \dfrac{\infty}{\infty} \right]\overset{\text{H}}{=} \lim\limits_{x\to +\infty }\,\dfrac{(2x)'}{(e^x)'} = \lim\limits_{x\to +\infty }\,\dfrac{2}{e^x} = \left[ \dfrac{2}{\infty} \right] = 0.

  2. Podobnie jak poprzednim przykładzie określimy najpierw symbol badanej granicy funkcji:

    \lim\limits_{x\to 0^{+}}\,x \ln x=\left[ 0\cdot (-\infty) \right] .

    Następnie przekształcimy funkcję, której granicę obliczamy, w taki sposób by można było zastosować regułę de l'Hospitala. A zatem

    \lim\limits_{x\to 0^{+}} x\ln x=\lim\limits_{x\to 0^+}\dfrac{\ln x}{\frac{1}{x}}=\left[ \dfrac{-\infty}{\infty} \right]\overset{\text{H}}{=} \lim\limits_{x\to 0^+}\dfrac{(\ln x)'}{(\frac{1}{x})'} = \lim\limits_{x\to 0^{+}}\dfrac{\frac{1}{x}}{-\frac{1}{x^2}} =\lim\limits_{x\to 0^{+}}\dfrac{-x^2}{x}=\lim\limits_{x\to 0^{+}}(-x)=0.

  3. Ustalimy najpierw symbol badanej granicy funkcji:

     \lim\limits_{x\to 0^{+} }x^x=\left[ 0^0\right].

    Przekształcimy funkcję stosując tożsamość: f(x)^{g(x)}=e^{\ln (f(x)^{g(x)})}. A zatem

     x^x=e^{\ln x^x}=e^{x \ln x}.

    Korzystając z wyniku otrzymanego w podpunkcie (b) mamy

    \displaystyle \lim\limits_{x\to 0^{+} }x^x=\lim\limits_{x\to 0^{+} }e^{x\ln x}=\left[ e^0 \right]=1.

Tutaj film
2

Obliczymy granice funkcji:

  1.  \lim\limits_{x\to +\infty } (e^{x^2}-x^3),
  2.  \lim\limits_{x\to 0^{+} }\left( \dfrac1x-\dfrac{1}{\sin x}\right) ,
  3.  \lim\limits_{x\to +\infty }(\pi\, x-2x\,\text{arctg} x).
Zauważmy, że dla wszystkich rozważanych w tym przykładzie granic otrzymujemy symbole nieoznaczone \left[\infty-\infty\right] , które po odpowiednich przekształceniach sprowadzimy do symbolu \left[ \frac{\infty}{\infty} \right] albo \left[ \frac{0}{0} \right].
  1. Określamy symbol granicy i przekształcamy funkcję w następujący sposób:

     \lim\limits_{x\to+ \infty } (e^{x^2}-x^3)=\left[\infty-\infty\right] =\lim\limits_{x\to +\infty } e^{x^2}\left(1-\dfrac{x^3}{e^{x^2}}\right).

    Dalej pomocniczo obliczymy granicę \lim\limits_{x\to+ \infty} \frac{x^3}{e^{x^2}} dwukrotnie stosując regułę de l'Hospitala:

    \lim\limits_{x\to+ \infty }\dfrac{x^3}{e^{x^2}}=\left[ \dfrac{\infty}{\infty} \right]\overset{\text{H}}{=} \lim\limits_{x\to+ \infty } \dfrac{(x^3)'}{(e^{x^2})'} = \lim\limits_{x\to +\infty }\,\dfrac{3x^2}{2x\,e^{x^2}} = \lim\limits_{x\to +\infty }\,\dfrac{3x}{2\,e^{x^2}} = \left[ \dfrac{\infty}{\infty} \right]\overset{\text{H}}{=} \lim\limits_{x\to +\infty }\,\dfrac{(3x)'}{(2e^{x^2})'} = \lim\limits_{x\to+ \infty }\,\dfrac{3}{4x\,e^{x^2}} = \left[ \dfrac{3}{\infty} \right] = 0.

    Uwzględniając powyższe mamy/ Ostatecznie otrzymujemy

    \lim\limits_{x\to+ \infty } e^{x^2}(1-\frac{x^3}{e^{x^2}})=\left[ \infty \cdot(1-0) \right]=\infty.

  2. Określamy symbol granicy:

     \lim\limits_{x\to 0^{+} }\left( \dfrac1x-\dfrac{1}{\sin x}\right) = \left[\infty-\infty\right].

    W tym przypadku, aby można było wykorzystać regułę de l'Hospitala, wystarczy sprowadzić ułamki do wspólnego mianownika. A zatem

    \lim\limits_{x\to 0^{+} }\left( \dfrac1x-\dfrac{1}{\sin x}\right) = \lim\limits_{x\to 0^{+} }\dfrac{\sin x-x}{x\sin x}= \left[ \dfrac{0}{0} \right] \overset{\text{H}}{=} \lim\limits_{x\to 0^{+} }\dfrac{(\sin x-x)'}{(x\sin x)'} =\lim\limits_{x\to 0^{+} }\dfrac{\cos x-1}{\sin x+x\cos x} = \left[ \dfrac{0}{0} \right]\overset{\text{H}}{=} \lim\limits_{x\to 0^{+} }\dfrac{-\sin x}{\cos x+\cos x-x\sin x}= \left[ \dfrac{0}{2} \right]=0.

  3. Stosujemy regułę de l'Hospitala po wykonaniu odpowiednich przekształceń:

     \lim\limits_{x\to +\infty }(\pi\, x-2x\,\text{arctg} x)=\left[\infty-\infty\right] = \lim\limits_{x\to +\infty }x\,(\pi\,-2\,\text{arctg} x)=\left[ \infty\cdot 0\right] = \lim\limits_{x\to+ \infty }\dfrac{\pi\,-2\,\text{arctg} x}{\frac1x}= \left[ \dfrac{0}{0} \right] \overset{\text{H}}{=} \lim\limits_{x\to+\infty }\dfrac{(\pi\,-2\,\text{arctg} x)'}{(\frac1x)'} = \lim\limits_{x\to+ \infty }\dfrac{-2\,\frac{1}{1+x^2}}{-\,\frac{1}{x^2}} = \lim\limits_{x\to +\infty }\dfrac{2\,x^2}{1+x^2}=2.

Tutaj film

Ćwiczenia interaktywne

Ćwiczenie 1a

W przypadku których z poniższych symboli granic funkcji możemy bezpośrednio zastosować regułę de l'Hospitala?

Ćwiczenie 1b

Określ, czy podany symbol granicy jest oznaczony, czy nieoznaczony oraz czy możemy w takiej sytuacji bezpośrednio zastosować regułę de l'Hospitala:

Ćwiczenie 2

Oblicz podane granice.

Uzupełnij puste pola.

Ćwiczenie 3

Oblicz podane granice. Czy i ile razy stosowałeś regułę de l'Hospitala?

Przeciągnij i upuść poprawne odpowiedzi.

Ćwiczenie 4

Oblicz podane granice. Czy i ile razy stosowałeś regułę de l'Hospitala?

Przeciągnij i upuść poprawne odpowiedzi.

Zadania

1

Stosując regułę de l'Hospitala oblicz granice funkcji:

  1. \lim\limits_{x\to+\infty}\frac {e^{3x}}{x+3},
  2. \lim\limits_{x\to+\infty}\frac{x^2+1}{\ln x},
  3. \lim\limits_{x\to0}\frac{\sin x}{e^x-1},
  4. \lim\limits_{x\to0}\frac{\mathrm{arctg}x}{\arcsin x},
  5. \lim\limits_{x\to4^-}\frac{\mathrm{arctg}(x-4)}{\sqrt x-2},
  6. \lim\limits_{x\to1^+}\frac{\ln(2-x)}{(x-1)^2},
  7. \lim\limits_{x\to0}\frac{x-\sin x}{x-\mathrm{tg} x},
  8. \lim\limits_{x\to-\infty}\frac{\sin\frac1x}{1-e^{\frac1x}},
  9. \lim\limits_{x\to0}\frac{x^2}{1-\sqrt{\cos x}}.
  1. +\infty,
  2. +\infty,
  3. 1,
  4. 1,
  5. 4,
  6. -\infty,
  7. -\frac{1}{2},
  8. -1,
  9. 4.
2

Oblicz granice funkcji:

  1. \lim\limits_{x\to+\infty}\left(e^x-\ln x\right),
  2. \lim\limits_{x\to0^+}\left(\frac1x-\frac{1}{\mathrm{tg} x}\right),
  3. \lim\limits_{x\to-\infty}\left(x^2+1\right)\cdot e^x,
  4. \lim\limits_{x\to0^+}\frac1{x\ln x},
  5. \lim\limits_{x\to0^+}\left(1-e^x\right)\cdot\mathrm{ctg} x,
  6. \lim\limits_{x\to0^-}x\cdot e^{-\frac1x},
  7. \lim\limits_{x\to0^+}\left(\sin x\right)^x,
  8. \lim\limits_{x\to0^+}x^{\sin x}.
  1. \left(e^x-\ln x\right)= e^x\cdot \left(1-\frac{\ln x}{e^ x}\right),
  2. \left(\frac1x-\frac{1}{\mathrm{tg} x}\right)=\frac{\mathrm{tg} x-x}{x\mathrm{tg} x},
  3. \left(x^2+1\right)\cdot e^x= \frac{x^2-1}{e^{-x}},
  4. x\cdot\ln x=\frac{\ln x}{\frac{1}x},
  5. \left(1-e^x\right)\cdot\mathrm{ctg} x=\frac{1-e^x}{\mathrm{tg} x},
  6. x\cdot e^{-\frac1x}=\frac{e^{-\frac1x}}{\frac1{x}},
  7. \left(\sin x\right)^x=e^{x\ln (\sin x)},\; x\cdot\ln (\sin x)=\frac{\ln (\sin x)}{\frac{1}x},
  8. x^{\sin x}=e^{\sin x\cdot\ln x},\; \sin x\cdot\ln x=\frac{\ln x}{\frac{1}{\sin x}}.
  1. +\infty,
  2. +\infty,
  3. 1,
  4. 1,
  5. 4,
  6. -\infty,
  7. -\frac{1}{2},
  8. -1,
  9. 4.

4. Monotoniczność funkcji, ekstrema lokalne i ekstrema globalne

W tym rozdziale poznamy:

Nauczymy się jak:

  • wyznaczać przedziały monotoniczności funkcji wykorzystując pierwszą pochodną
  • badać istnienie ekstremów lokalnych funkcji w oparciu o warunek konieczny i warunki wystarczające
  • wyznaczać wartość największą i najmniejszą (ekstrema globalne) funkcji ciągłej na przedziale domkniętym.

4.1 Badanie monotoniczności funkcji (*)

..

Teoria

‒ o związku znaku pochodnej funkcji z monotonicznością funkcji
  1. Jeżeli f^\prime(x)=0 dla każdego x\in(a,b), to funkcja f jest stała na przedziale (a,b).
  2. Jeżeli f^\prime(x)>0 dla każdego x\in(a,b), to funkcja f jest rosnąca na przedziale (a,b).
  3. Jeżeli f^\prime(x) dla każdego x\in(a,b), to funkcja f jest malejąca na przedziale (a,b).
  4. Jeżeli f^\prime(x)\geq0 dla każdego x\in(a,b), to funkcja f jest niemalejąca na przedziale (a,b).
  5. Jeżeli f^\prime(x)\leq 0 dla każdego x\in(a,b), to funkcja f jest nierosnąca na przedziale (a,b).

Twierdzenie o związku znaku pochodnej funkcji z monotonicznością funkcji jest prawdziwe, gdy stosujemy je na przedziale. Natomiast w zbiorze będącym sumą rozłącznych przedziałów, to twierdzenie już nie zawsze jest prawdziwe.

Rozważmy np. funkcję f(x)=\frac1x, x\in \mathbb R\setminus \{0\}. Pochodna tej funkcji jest równa f^\prime(x)=-\frac1{x^2} dla x\in \mathbb R\setminus \{0\}. Zatem f^\prime(x) dla każdego x\in (-\infty,0)\cup(0,+\infty). Funkcja jest więc malejąca na przedziale (-\infty,0) i funkcja jest malejąca na przedziale (0,+\infty). Natomiast nie jest prawdą, że funkcja f(x)=\frac1x jest malejąca na zbiorze (-\infty,0)\cup(0,+\infty).

Przykłady

1

Wykażemy, że funkcja określona wzorem f(x)=x^{2}+3\ln x jest monotoniczna w całej dziedzinie.

Funkcja f jest określona na zbiorze (0,+\infty). Obliczamy pochodną funkcji f:

f^{\prime }(x)=(x^{2}+3\ln x)^{\prime }=(x^{2})^{\prime }+(3\ln x)^{\prime }=2x+\frac{3}{x} dla x\in (0,+\infty).

Ponieważ f^{\prime }(x)>0 dla x\in (0,+\infty), więc funkcja f jest rosnąca w całej swojej dziedzinie.

Tutaj film
2

Wyznaczymy przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem f(x)=\ln\frac{x^2-4}{x}.

Aby wyznaczyć dziedzinę funkcji f należy rozwiązać nierówność \frac{x^2-4}{x}>0. Ponieważ

\frac{x^2-4}{x}>0 \Leftrightarrow x(x-2)(x+2)>0 \Leftrightarrow x\in (-2,0) \cup (2,\infty),

zatem D=(-2,0) \cup (2,\infty). Obliczamy pochodną funkcji f:

f'(x)=\frac{x}{x^2-4} \cdot \frac{2x \cdot x-(x^2-4)\cdot 1}{x^2}=\frac{x^2+4}{x \cdot (x^2-4)} dla x\in D.

Zauważamy, że pochodna funkcji jest dodatnia w całej dziedzinie. Nie oznacza to jednak, że funkcja jest rosnąca w całej dziedzinie, gdyż dziedzina nie jest przedziałem a sumą przedziałów. A zatem stwierdzamy, że funkcja f jest rosnąca na przedziale (-2,0) i na przedziale (2,\infty).

3

Wyznaczymy przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem f(x)=\frac{x^3}{x-1}.

W tym przypadku D=(-\infty,1) \cup (1,\infty). Obliczamy pochodną funkcji f:

f'(x)= \left(\frac{x^3}{x-1}\right)^{\prime }=\frac{3x^2 \cdot (x-1)- x^3\cdot 1}{(x-1)^2} =\frac{2 x^{3} - 3 x^{2}}{(x- 1)^2}=\frac{x^2(2x - 3)}{(x- 1)^2} dla x\in D.

Aby wyznaczyć przedziały monotoniczności funkcji f badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Ponieważ (x-1)^{2} >0 dla każdego x\in D oraz

x^2(2x - 3) >0\; \Leftrightarrow \; x \in (\frac{3}{2},+\infty ),

x^2(2x - 3) ,

więc

f^{\prime }(x)>0\Leftrightarrow \frac{x^2 (2x - 3)}{(x- 1)^2}>0\Leftrightarrow x\in (\frac{3}{2},+\infty ),

f^{\prime }(x)0\Leftrightarrow x\in (-\infty ,0)\cup (0,1) \cup (1,\frac{3}{2} ).

A zatem badana funkcja jest rosnąca na przedziale (\frac{3}{2},+\infty ) oraz malejąca na każdym z przedziałów  (-\infty ,0), (0,1) i (1,\frac{3}{2} ).

Tutaj film
4

Wyznaczymy przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem f(x)=x\, e^{4x}.

Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb R. Obliczamy pochodną funkcji:

f^{\prime} (x)=\left(x\, e^{4x}\right)^\prime=x^\prime \cdot e^{4x}+x\cdot \left(e^{4x}\right)^\prime=1\cdot e^{4x}+x\cdot e^{4x}\cdot \left(4x\right)^\prime= e^{4x}+4xe^{4x}=e^{4x}\left(1+4x\right) dla x\in \mathbb R.

Aby wyznaczyć przedziały monotoniczności funkcji f badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Ponieważ e^{4x}>0 dla każdego x\in \mathbb R więc

f^{\prime} (x)>0 \Leftrightarrow e^{4x}\left(1+4x\right)>0 \Leftrightarrow 1+4x >0 \Leftrightarrow x\in \left(-\frac14, \infty\right),

f^{\prime} (x).

Zatem badana funkcja jest rosnąca na przedziale \left(-\frac14, \infty\right) oraz malejąca na przedziale \left(-\infty, -\frac14\right).

1

Wykażemy, że funkcja określona wzorem f(x)=x^{2}+3\ln x jest monotoniczna w całej dziedzinie.

Funkcja f jest określona na zbiorze (0,+\infty). Obliczamy pochodną funkcji f:

f^{\prime }(x)=(x^{2}+3\ln x)^{\prime }=(x^{2})^{\prime }+(3\ln x)^{\prime }=2x+\frac{3}{x} dla x\in (0,+\infty).

Ponieważ f^{\prime }(x)>0 dla x\in (0,+\infty), więc funkcja f jest rosnąca w całej swojej dziedzinie.

Film

2

Wyznaczymy przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem  f(x)=\ln\frac{x^2-4}{x}.

Aby wyznaczyć dziedzinę funkcji f należy rozwiązać nierówność \frac{x^2-4}{x}>0. Ponieważ

\frac{x^2-4}{x}>0 \Leftrightarrow  x(x-2)(x+2)>0 \Leftrightarrow x\in (-2,0) \cup (2,\infty),

zatem D=(-2,0) \cup (2,\infty). Obliczamy pochodną funkcji f:

f'(x)=\frac{x}{x^2-4} \cdot \frac{2x \cdot x-(x^2-4)\cdot 1}{x^2}=\frac{x^2+4}{x \cdot (x^2-4)} dla x\in D.

Zauważamy, że  pochodna funkcji jest dodatnia w całej dziedzinie. Nie oznacza to jednak, że funkcja jest rosnąca w całej dziedzinie, gdyż dziedzina nie jest przedziałem a sumą przedziałów. A zatem stwierdzamy, że funkcja f jest rosnąca na przedziale (-2,0) i na przedziale (2,\infty).

3

Wyznaczymy przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem  f(x)=\frac{x^3}{x-1}.

W tym przypadku D=(-\infty,1) \cup (1,\infty). Obliczamy pochodną funkcji f:

f'(x)= \left(\frac{x^3}{x-1}\right)^{\prime }=\frac{3x^2 \cdot (x-1)- x^3\cdot 1}{(x-1)^2} =\frac{2 x^{3} - 3 x^{2}}{(x- 1)^2}=\frac{x^2(2x - 3)}{(x- 1)^2} dla x\in D.

Aby wyznaczyć przedziały monotoniczności funkcji f badamy, gdzie pochodna funkcji  przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Ponieważ (x-1)^{2} >0 dla każdego x\in D oraz

x^2(2x - 3) >0\; \Leftrightarrow \; x \in (\frac{3}{2},+\infty ),

x^2(2x - 3) ,

więc

f^{\prime }(x)>0\Leftrightarrow \frac{x^2 (2x - 3)}{(x- 1)^2}>0\Leftrightarrow  x\in (\frac{3}{2},+\infty ),

f^{\prime }(x)0\Leftrightarrow  x\in (-\infty ,0)\cup (0,1) \cup (1,\frac{3}{2} ).

A zatem badana funkcja jest rosnąca na przedziale (\frac{3}{2},+\infty ) oraz malejąca na każdym z przedziałów  (-\infty ,0), (0,1)  i (1,\frac{3}{2} ).

Film

4.

Wyznaczymy przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem  f(x)=x\, e^{4x}.

Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb R. Obliczamy pochodną funkcji:

f^{\prime} (x)=\left(x\, e^{4x}\right)^\prime=x^\prime \cdot e^{4x}+x\cdot \left(e^{4x}\right)^\prime=1\cdot e^{4x}+x\cdot e^{4x}\cdot \left(4x\right)^\prime=e^{4x}+4xe^{4x}=e^{4x}\left(1+4x\right) dla x\in \mathbb R.

Aby wyznaczyć przedziały monotoniczności funkcji f badamy, gdzie pochodna funkcji  przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Ponieważ  e^{4x}>0 dla każdego x\in \mathbb R więc 

f^{\prime} (x)>0 \Leftrightarrow  e^{4x}\left(1+4x\right)>0 \Leftrightarrow 1+4x >0 \Leftrightarrow x\in \left(-\frac14, \infty\right),

f^{\prime} (x).

Zatem badana funkcja jest rosnąca na przedziale \left(-\frac14, \infty\right) oraz malejąca na przedziale \left(-\infty, -\frac14\right).

Ćwiczenia interaktywne

..

4.2 Ekstrema lokalne funkcji (*)

...

Teoria

Mówimy, że funkcja f ma w punkcie x_0 maksimum lokalne, jeżeli istnieje zawarte w dziedzinie funkcji f otoczenie U_{x_0} punktu x_0 takie, że dla wszystkich x\in U_{x_0}

 \ \qquad f(x)\leq f(x_0).

Mówimy, że funkcja f ma w punkcie x_0 minimum lokalne, jeżeli istnieje zawarte w dziedzinie funkcji f otoczenie U_{x_0} punktu x_0 takie, że dla wszystkich x\in U_{x_0}

 \ \qquad f(x)\geq f(x_0).

Jeżeli dla każdego x\in S_{x_0} zachodzi nierówność f(x)< f(x_0)  (f(x)> f(x_0)), to mówimy o maksimum (minimum) lokalnym właściwym.

‒ warunek konieczny istnienia ekstremum lokalnego dla funkcji różniczkowalnej

Jeżeli funkcja f jest różniczkowalna w punkcie x_0 i ma w tym punkcie ekstremum lokalne, to f'(x_0)=0.

Jeżeli funkcja f jest różniczkowalna w x_0 i f'(x_0)\neq 0, to funkcja f nie ma ekstremum lokalnego w punkcie x_0.

Funkcja może mieć ekstremum lokalne jedynie w punkcie x_0, takim że f'(x_0)=0 (gdy jest różniczkowalna w x_0) lub w punkcie x_0, w którym funkcja f nie ma pochodnej.

Punkty, w których pochodna funkcji zeruje się nazywamy punktami stacjonarnymi tej funkcji.

‒ pierwszy warunek wystarczający istnienia ekstremum lokalnego

Jeżeli funkcja f jest ciągła na pewnym otoczeniu U_{x_0} i różniczkowalna na sąsiedztwie S_{x_0} punktu x_0 oraz

1. f'(x)>0 dla x\in S^-_{x_0} oraz f'(x) dla x\in S^+_{x_0}

lub

2. f'(x) dla x\in S^-_{x_0} oraz f'(x)>0 dla x\in S^+_{x_0},

to funkcja f ma w punkcie x_0 ekstremum lokalne właściwe. Jest to maksimum lokalne w przypadku 1, minimum lokalne gdy zachodzi warunek 2.

‒ drugi warunek wystarczający istnienia ekstremum lokalnego

Jeżeli funkcja f jest dwukrotnie różniczkowalna na pewnym otoczeniu punktu x_0 oraz

1. f'(x_0)=0,

2. f''(x_0)\neq 0,

to funkcja f ma w punkcie x_0 ekstremum lokalne właściwe, przy czym jest to maksimum lokalne, jeżeli f''(x_0), minimum lokalne, gdy f''(x_0)>0.

Przykłady

1

Wykażemy, że funkcja określona wzorem f(x)=x^{3}+3x nie posiada ekstremów lokalnych.

Funkcja f jest wielomianem, zatem dziedziną funkcji jest zbiór \mathbb{R}. Obliczamy pochodną funkcji f:

f^{\prime }(x)=(x^{3}+3x)^{\prime }=(x^{3})^{\prime }+(3x)^{\prime }=3x^{2}+3=3(x^{2}+1)   dla x\in \mathbb{R}.

Ponieważ f^{\prime }(x)\neq 0 dla x\in \mathbb{R}, więc f nie ma punktów stacjonarnych i w konsekwencji nie ma też ekstremów lokalnych (stosujemy wniosek z warunku koniecznego istnienia ekstremum lokalnego).

2

Wykażemy, że funkcja określona wzorem f(x)=\ln (x^{2}-4) nie posiada ekstremów lokalnych.

Wyznaczamy dziedzinę funkcji: D=(-\infty ,-2)\cup (2,+\infty ).

Obliczamy pochodną funkcji:

f^{\prime }(x)=(\ln (x^{2}-4))^{\prime }=\frac{1}{x^{2}-4}(x^{2}-4)^{\prime }=\frac{2x}{x^{2}-4}   dla x\in D.

Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji f rozwiązując równanie:  f^{\prime }(x)=0.

\frac{2x}{x^{2}-4}=0\Leftrightarrow 2x=0\Leftrightarrow x=0.

Jednakże 0\notin D, zatem f nie ma ekstremów lokalnych.

3

Wyznaczymy ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem  f(x)=x^{3}-3x^{2}.

Zadanie rozpoczynamy od określenia dziedziny funkcji (w tym przypadku \ D=\mathbb{R}) i zbadania, czy funkcja posiada punkty stacjonarne. Obliczamy pochodną funkcji f:

f^{\prime }(x)=(x^{3}-3x^{2})^{\prime }=3x^{2}-6x=3x\left( x-2\right) .

Rozwiązujemy odpowiednie równanie:

f^{\prime }(x)=0 \ \Leftrightarrow \; 3x\left( x-2\right) =0 \; \Leftrightarrow \; (x=0\vee x=2).

Oba rozwiązania należą do dziedziny funkcji, a zatem f ma dwa punkty stacjonarne. Dalej rozstrzygamy o istnieniu ekstremów lokalnych w tych punktach stosując jedną z dwóch metod podanych poniżej.

1 sposób (wykorzystujemy I warunek wystarczający istnienia ekstremum lokalnego)

Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne:

f^{\prime }(x)>0\; \Leftrightarrow \; 3x\left( x-2\right) >0\; \Leftrightarrow \; x\in \left( -\infty ,0\right) \cup \left( 2,\infty \right)

f^{\prime }(x)

Stąd wynika, że f^{\prime }(x)>0 dla x\in \left( -\infty ,0\right) (a zatem także dla pewnego lewostronnego sąsiedztwa 0) oraz f^{\prime }(x)dla x\in (0,2) (przedział ten można potraktować jako prawostronne sąsiedztwo 0). To oznacza, że f ma w punkcie 0 maksimum lokalne. Pododnie f^{\prime }(x) dla x\in (0,2) oraz f^{\prime }(x)>0 dla x\in \left( 2,\infty \right) , czyli f ma w punkcie 2 minimum lokalne.

Metodę tę stosujemy najczęściej wtedy, gdy jednocześnie mamy wyznaczyć przedziały monotoniczności funkcji f.

2 sposób (wykorzystujemy II warunek wystarczający istnienia ekstremum lokalnego)

Obliczamy drugą pochodną funkcji f:

f^{\prime \prime }(x)=(3x^{2}-6x)^{\prime }=6x-6 .

Ponieważ f^{\prime \prime }(0)=-6 , a zatem f ma w punkcie 0 maksimum lokalne. Ponadto f^{\prime \prime }(2)=6>0 , co oznacza, że f ma w punkcie 2 minimum lokalne.

Ostatecznie stwierdzamy, że funkcja f posiada dwa ekstrema lokalne: maksimum lokalne w punkcie 0 o wartości f(0)=0   oraz minimum lokalne w punkcie 2 o wartości f(2)=-4 .

4

Wyznaczymy ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem f(x)=(x^{2}-2x)\ln x-\frac{3}{2}x^{2}+4x.

Funkcja f jest przykładem funkcji, dla której szukając ekstremów lokalnych wygodniej jest stosować II warunek wystarczający.

Dziedziną funkcji f jest zbiór  D=(0,+\infty). Obliczamy pochodną funkcji f i zapisujemy ją w postaci iloczynowej:

f^{\prime }(x)=((x^{2}-2x)\ln x-\frac{3}{2}x^{2}+4x)^{\prime }=(2x-2)\ln x+(x^{2}-2x)\frac{1}{x}-3x+4=

=(2x-2)\ln x-2x+2=2\left( x-1\right) \left( \ln x-1\right)   dla  x \in D.

Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji f:

f^{\prime }(x)=0\; \Leftrightarrow \; 2\left( x-1\right) \left( \ln x-1\right) \;\Leftrightarrow \;(x=1\vee \ln x=1)\;\Leftrightarrow \;(x=1\vee x=e).

Dalej obliczamy drugą pochodną funkcji f:

f^{\prime \prime }(x)=(2\left( x-1\right) \left( \ln x-1\right) )^{\prime }=2(1\cdot \left( \ln x-1\right) +\left( x-1\right) \frac{1}{x})=2\ln x-\frac{2}{x}.

Ponieważ

f^{\prime \prime }(1)=2\ln 1-2=-2,

zatem f ma w punkcie 1 maksimum lokalne równe \frac{5}{2}. Z kolei

f^{\prime \prime }(e)=2\ln e-\frac{2}{e}=2-\frac{2}{e}=\frac{2(e-1)}{e}>0,

a zatem f ma w punkcie 2 minimum lokalne równe 2e - \frac{1}{2} e^2.

5

Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem  f(x)=x^{2}e^{-2x} .

Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem  f(x)=x^{2}e^{-2x} .

Na początek zauważmy, że D=\mathbb{R}. Obliczamy pochodną funkcji i zapisujemy ją w postaci iloczynowej:

f^{\prime }(x)=(x^{2}e^{-2x})^{\prime }=2xe^{-2x}+x^{2}e^{-2x}(-2)=(-2x^{2}+2x)e^{-2x}=

=-2x\left( x-1\right) e^{-2x}   dla x\in \mathbb{R}.

Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji f:

f^{\prime }(x)=0\;\Leftrightarrow\; -2x\left( x-1\right) e^{-2x}=0.

Ponieważ e^{-2x}>0 dla x\in \mathbb{R}, zatem

f^{\prime }(x)=0\;\Leftrightarrow\; -2x\left( x-1\right)=0\;\Leftrightarrow \;(x=0\vee x=1).

To oznacza, że funkcja f ma dwa punkty stacjonarne. Aby sprawdzić, czy f ma w nich ekstrema lokalne, zastosujemy I warunek wystarczający istnienia ekstremum lokalnego. W tym celu badamy, gdzie pochodna funkcji f przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne:

f^{\prime }(x)>0\Leftrightarrow -2x\left( x-1\right) e^{-2x}>0\Leftrightarrow -2x\left( x-1\right) >0\Leftrightarrow x\in (0,1)

f^{\prime }(x)

Stąd wynika, że istnieją sąsiedztwa S^{-}(0) i S^{+}(0) takie, że \ f^{\prime }(x) dla x\in S^{-}(0) oraz f^{\prime }(x)>0 dla x\in S^{+}(0), czyli f ma w 0 minimum lokalne. Podobnie uzasadniamy, że w 1 istnieje maksimum lokalne.

Uzyskane wyniki i odpowiedź (uwzględniając również przedziały monotoniczności badanej funkcji) najczęściej zapisujemy w postaci tabeli.

6

Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem f(x)=\frac{1}{x}+2\operatorname{arctg}x.

Na początek zauważmy, że D=\mathbb{(-\infty },0)\cup (0,+\infty). Obliczamy pochodną funkcji f:

f^{\prime }(x)=(\frac{1}{x}+2\operatorname{arctg}x)^{\prime }=-\frac{1}{x^{2}}+ \frac{2}{x^{2}+1}=\frac{x^{2}-1}{x^{2}\left( x^{2}+1\right) }=\frac{ \left( x-1\right) \left( x+1\right) }{x^{2}\left( x^{2}+1\right) }   dla x\in D.

Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji f:

f^{\prime }(x)=0\;\Leftrightarrow \;\frac{\left( x-1\right) \left( x+1\right) }{x^{2}\left( x^{2}+1\right) }=0\;\Leftrightarrow\; \left( x-1\right) \left( x+1\right) =0 \; \Leftrightarrow\; (x=-1\vee x=1).

Następnie badamy, gdzie pochodna funkcji f przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Ponieważ x^{2}\left( x^{2}+1\right) >0 dla każdego x\in D oraz

\left( x-1\right) \left( x+1\right) >0\; \Leftrightarrow \; x\in (-\infty ,-1)\cup (1,+\infty ),

więc

f^{\prime }(x)>0\;\Leftrightarrow \; \frac{\left( x-1\right) \left( x+1\right) }{x^{2}\left( x^{2}+1\right) }>0\;\Leftrightarrow \;x\in \mathbb{(-\infty },-1)\cup (1,+\infty ).

Analogicznie

f^{\prime }(x)0\; \Leftrightarrow\; x\in (-1,0)\cup (0,1).

Uzyskane wyniki zapisujemy w tabeli:

A zatem badana funkcja jest rosnąca na przedziałach  (-\infty ,-1) i (1,\infty ) oraz malejąca na przedziałach (-1,0) i (0,1). Ponadto posiada dwa ekstrema lokalne: w punkcie x=-1 maksimum lokalne równe -1-\frac{\pi}{2} oraz w punkcie x=1 minimum lokalne równe 1+\frac{\pi}{2}.
7

Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem f(x)=4\ln x-\ln ^{2}x.

Na początek zauważmy, że D= (0,+\infty). Obliczamy pochodną funkcji f:

f^{\prime }(x)=\left(4\ln x-\ln ^{2}x\right)^{\prime }=4\frac{1}{x}-2\ln x\cdot \frac{1}{x}=\frac{2(2-\ln x)}{x} dla x\in D.

Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji f:

f^{\prime }(x)=0\ \Leftrightarrow \ \frac{2(2-\ln x)}{x}=0\ \Leftrightarrow \ 2-\ln x=0\ \Leftrightarrow \ \ln x=2\ \Leftrightarrow \ x=e^{2}.

Jeśli x\in D, to mianownik pierwszej pochodnej jest dodatni, a zatem

f^{\prime }(x)>0\ \Leftrightarrow \ \frac{2(2-\ln x)}{x}>0\ \Leftrightarrow \ 2-\ln x>0\ \Leftrightarrow \ \ln x.

Analogicznie

f^{\prime }(x).

Uzyskane wyniki zapisujemy w tabeli:

A zatem badana funkcja jest rosnąca na przedziae  (0 ,e^2), malejąca na przedziale (e^2,+\infty) oraz posiada maksimum lokalne w x=e^2 równe 4.

8

Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji określonej wzorem f(x)=\frac{x^2}{\ln x}, a następnie naszkicujemy wykres funkcji f wiedząc dodatkowo, że \displaystyle \underset{x\rightarrow 0^+ }{\lim }f(x)=0, \displaystyle \underset{x\rightarrow 1^- }{\lim }f(x)=-\infty, \displaystyle \underset{x\rightarrow 1^+ }{\lim }f(x)=+\infty oraz \displaystyle \underset{x\rightarrow +\infty }{\lim }f(x)=+\infty .

D=(0,1)\cup (1,+\infty ). Obliczamy pochodną funkcji f:

f^{\prime }(x)=\left(\frac{x^2}{\ln x}\right)^{\prime }=\frac{2x \ln x-x^2\cdot \frac{1}{x}}{\ln ^{2}x}=\frac{x(2\ln x-1)}{\ln ^{2}x}\; dla x\in D.

Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji f:

f^{\prime }(x)=0\;\Leftrightarrow \;\frac{x(2\ln x-1)}{\ln ^{2}x}=0 \;\Leftrightarrow \; 2\ln x-1=0\ \Leftrightarrow \ \ln x=\frac{1}{2}\ \Leftrightarrow \ x=\sqrt{e}.

Ponieważ \frac{x}{\ln ^{2}x}>0 dla x\in D więc

f^{\prime }(x)>0\;\Leftrightarrow \;\frac{x(2\ln x-1)}{\ln ^{2}x}>0\; \Leftrightarrow \; 2\ln x-1>0 \; \Leftrightarrow \;\ln x>\ln e^\frac{1}{2}\; \Leftrightarrow \ x>\sqrt{e}.

Analogicznie

f^{\prime }(x).

Uzyskane wyniki zapisujemy w tabeli:

Badana funkcja jest zatem rosnąca na przedziale (\sqrt{e},+\infty), malejąca na przedziałach (0,1) i (1,\sqrt{e}) oraz posiada w x=\sqrt{e} minimum lokalne równe 2e. Dodatkowo z informacji podanych w treści zadania wnioskujemy, że prosta o równaniu x=1 jest asymptotą pionową wykresu funkcji f. Na tej podstawie szkicujemy wykres funkcji f:

 

Ćwiczenia interaktywne

1

Jeśli f:(-4,4) \to \mathbb{R} jest funkcją, której wykres przedstawia poniższy rysunek, to

Przeciągnij poprawne odpowiedzi w odpowiednie pola.

2

Przyporządkuj podane funkcje do odpowiedniej grupy.

Przeciągnij poprawne odpowiedzi w odpowiednie pola.

3

4

...do wstawienia

5

...do wstawienia

6

Jeśli f'(x_0)=0, to

5

Niech f:\mathbb{R}\rightarrow \mathbb{\mathbb{R}}.

Z informacji zawartych w powyższej tabeli wynika, że

Przeciągnij poprawne odpowiedzi w odpowiednie pola.

6

Wybrane informacje o pierwszej i drugiej pochodnej pewnej dwukrotnie  różniczkowalnej funkcji f:\mathbb{\mathbb{R}}\rightarrow \mathbb{\mathbb{R}} zawarte są w poniższej tabeli. Uzupełnij trzeci wiersz tabeli.

Zawartość pustych pól w tabeli możesz zmienić poprzez kliknięcie.

7

Czy funkcja f posiada ekstrema lokalne we wskazanych punktach? Uzasadnij odpowiedź.

f(x)=4x^4-8x^2+2, x_1=1, x_2=0

Uzupełnij.

8

f(x)=\sin ^2 x-2\cos x , x_1=0, x_2=\frac{\pi}{2}

Ćwiczenia interaktywne, cz.2

9

Niech f:(-1,+\infty )\rightarrow \mathbb{\mathbb{R}}. Informacje o pierwszej pochodnej funkcji f zawarte są w poniższej tabeli. Uzupełnij trzeci wiersz tabeli.

Zawartość pustych pól w tabeli możesz zmienić poprzez kliknięcie.

Wybierz rysunki mogące przedstawiać wykres funkcji f.

Wybrane rysunki przenieś do obszaru znajdującego się nad nimi.

10

Niech f:\mathbb{\mathbb{R}}\backslash \{0\}\rightarrow \mathbb{\mathbb{R}}. Informacje o pierwszej pochodnej funkcji f zawarte są w poniższej tabeli. Uzupełnij trzeci wiersz tabeli.

Zawartość pustych pól w tabeli możesz zmienić poprzez kliknięcie

4.3 Ekstrema globalne funkcji

...

Teoria

Funkcja ciągła na przedziale domkniętym [a,b] osiąga w tym przedziale swoją wartość największą i wartość najmniejszą (wynika to z twierdzenia Weierstrassa). Wartości: największą i najmniejszą funkcji na przedziale domkniętym nazywamy ekstremami globalnymi (absolutnymi): odpowiednio maksimum globalnym (absolutnym) i minimum globalnym (absolutnym).

Ekstremum globalne może być osiągnięte wewnątrz przedziału (jest wtedy jednocześnie ekstremum lokalnym) lub w punkcie brzegowym przedziału.

Metoda wyznaczania ekstremów globalnych funkcji ciągłej f na przedziale domkniętym [a,b] jest następująca:

  1. w przedziale (a,b) znajdujemy punkty x_1, \ldots, x_n, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne, czyli punkty będące rozwiązaniami równania f^\prime(x)=0 lub punkty, w których pochodna nie istnieje,
  2. obliczamy wartości funkcji w punktach: a, x_1, \ldots, x_n, b, czyli

    f(a), f(x_1), \ldots, f(x_n), f(b),

  3. największa z liczb f(a), f(x_1), \ldots, f(x_n), f(b) jest maksimum globalnym, a najmniejsza ‒ minimum globalnym funkcji f na przedziale domkniętym [a,b].

Przykłady

1

Wyznaczymy najmniejszą i największą wartość (ekstrema globalne) funkcji f(x)=10x^4+3x^3+8x^2-4 na przedziale \left[-1,2\right].

Wyznaczymy najpierw punkty wewnątrz przedziału, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.

f^\prime(x)=40x^3+9x^2+16x, \; x\in \mathbb R,

f^\prime(x)=0 \Longleftrightarrow x\left(40x^2+9x+16\right)=0\Longleftrightarrow x=0.

Funkcja f jest różniczkowalna w każdym punkcie przedziału \left(-1,2\right), zatem punkt x=0 jest jedynym punktem w tym przedziale, w którym funkcja może mieć ekstremum lokalne.

Obliczymy teraz wartości funkcji w punkcie x=0 oraz w punktach, które są krańcami podanego przedziału:

f(0)=-4,

f(-1)=11,

f(2)=212.

Zatem w przedziale \left[-1,2\right] największą wartość (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=2 i wartość ta jest równa 212, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla x=0 i wartość jest równa -4.

2

Wyznaczymy najmniejszą i największą wartość (ekstrema globalne) funkcji f(x)=2x+4\mathrm{arctg}x na przedziale \left[-\sqrt3,\sqrt3\right].

f^\prime(x)=2+\frac4{1+x^2}=\frac{6+2x^2}{1+x^2}, \; x\in \mathbb R.

Zauważmy, że f^\prime(x)>0 dla każdego x\in \mathbb R, a zatem funkcja f jest funkcją rosnącą na zbiorze liczb rzeczywistych. Oznacza to, że najmniejszą wartość na przedziale \left[-\sqrt3,\sqrt3\right] funkcja przyjmuje w punkcie x=-\sqrt3 i wartość ta jest równa -2\sqrt3-\frac{4\pi}3. Największą wartość w przedziale \left[-\sqrt3,\sqrt3\right] funkcja przyjmuje w punkcie x=\sqrt3 i wartość ta jest równa 2\sqrt3+\frac{4\pi}3.

3

Wyznaczymy najmniejszą i największą wartość (ekstrema globalne) funkcji f(x)=-\frac14\sin2x+2 na przedziale \left[-\frac\pi2,\frac{3\pi}4\right].

Wyznaczymy najpierw punkty wewnątrz przedziału, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.

f^\prime(x)=-\frac14\cos2x\cdot 2=-\frac12\cos2x, \; x\in \mathbb R.

f^\prime(x)=0 \Longleftrightarrow -\frac12\cos2x=0\Longleftrightarrow \left(x=-\frac\pi4+k\pi\vee x=\frac\pi4+k\pi\right), k\in \mathbb Z.

Funkcja f jest różniczkowalna w każdym punkcie przedziału \left(\frac\pi2,\frac{3\pi}4\right), zatem jedynymi punktami należącymi do tego przedziału, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne są: x=-\frac\pi4, x=\frac\pi4.

Obliczymy teraz wartości funkcji w wyznaczonych wyżej punktach oraz w punktach, które są krańcami podanego przedziału.

f(-\frac\pi4)=\frac94,

f(\frac\pi4)=\frac74,

f(-\frac\pi2)=2,

f(\frac{3\pi}4)=\frac94.

Zatem w przedziale \left[-\frac\pi2,\frac{3\pi}4\right] największą wartość (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=-\frac\pi4, x=\frac{3\pi}4 i wartość ta jest równa \frac94, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla x=\frac\pi4 i wartość ta jest równa \frac74.

4

Wyznaczymy najmniejszą i największą wartość (ekstrema globalne) funkcji f(x)=x^2e^{2x} na przedziale \left[-2,1\right].

Wyznaczymy najpierw punkty wewnątrz przedziału, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.

f^\prime(x)=2xe^{2x}+x^2e^{2x}\cdot2=2xe^{2x}\left(1+x\right), \; x\in \mathbb R.

f^\prime(x)=0 \Longleftrightarrow x\left(1+x\right)=0\Longleftrightarrow \left(x=0 \vee x=-1\right).

Funkcja f jest różniczkowalna w każdym punkcie przedziału \left(-2,1\right), zatem punkty x=-1, x=0 są jedynymi w tym przedziale, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.

Obliczymy teraz wartości funkcji w wyznaczonych wyżej punktach oraz w punktach, które są krańcami podanego przedziału.

f(-1)=e^{-2},

f(0)=0,

f(-2)=4e^{-4},

f(1)=e^2.

Zatem w przedziale \left[-2,1\right] największą wartość (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=1 i wartość ta jest równa e^2, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla x=0 i wartość ta jest równa 0.

5

Wyznaczymy najmniejszą i największą wartość (ekstrema globalne) funkcji f(x)=\frac{\ln x}{1+\ln^2x} na przedziale \left[e^{-2},e^2\right].

Wyznaczymy najpierw punkty wewnątrz przedziału, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.

f^\prime(x)=\frac{\frac1x\left(1+\ln^2x\right)-\ln x\cdot 2\ln x\cdot\frac1x}{\left(1+\ln^2 x\right)^2}= \frac{1-\ln^2 x}{x\left(1+\ln^2 x\right)^2}, \; x\in (0, +\infty).

f^\prime(x)=0 \Longleftrightarrow \frac{1-\ln^2 x}{x\left(1+\ln^2 x\right)^2}=0 \Longleftrightarrow{1-\ln^2 x}=0\Longleftrightarrow \left(1-\ln x\right)\left(1+\ln x\right)=0\Longleftrightarrow

\Longleftrightarrow \left(1-\ln x=0 \vee 1+\ln x=0\right)\Longleftrightarrow\left(x=e \vee x=e^{-1}\right).

Funkcja f jest różniczkowalna w każdym punkcie przedziału \left(e^{-2},e^2\right), zatem punkty x=e, x=e^{-1} są jedynymi w tym przedziale, w których funkcja może mieć ekstrema lokalne.

Obliczymy teraz wartości funkcji w wyznaczonych wyżej punktach oraz w punktach, które są krańcami podanego przedziału.

f(e^{-1})=-\frac12,

f(e)=\frac12,

f(e^{-2})=-\frac25,

f(e^2)=\frac25.

Zatem w przedziale \left[e^{-2},e^2\right] największą wartość (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=e i wartość ta jest równa \frac12, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje w punkcie x=e^{-1} i wartość ta jest równa -\frac12.

Ćwiczenia interaktywne

...

4.4 Zadania

1

Wyznacz ekstrema lokalne i przedziały monotoniczności funkcji określonej wzorem:

  1. f(x)=2x^3-3x^2,
  2. f(x)=\frac{x^2-1}{x^2-4},
  3. f(x)=\frac{x}{x^2+4},
  4. f(x)=\frac{e^x}{x^2+1},
  5. f(x)=\frac{\ln x+1}{2x},
  6. f(x)=x-5\operatorname{arctg}x,
  7. f(x)=x^2\cdot e^x,
  8. f(x)=\frac{e^{2x}}{x^2},
  9. f(x)=x^3\cdot e^{-x},
  10. f(x)=3x-x\cdot \ln(2x),
  11. f(x)=\ln^3 x-3\ln^2 x.
  1. f^\prime(x)=6x^2-6x,
  2. f^\prime(x)=\frac{- 6x}{(x^2-4)^2},
  3. f^\prime(x)=\frac{4-x^2}{(4+x^2)^2},
  4. f^\prime(x)=\frac{e^x\cdot (x^2-2x+1)}{(x^2+1)^2},
  5. f^\prime(x)=-\frac{\ln x}{2x^2},
  6. f^\prime(x)=\frac{x^2-4}{x^2+1},
  7. f^\prime(x)=(2x+x^2)\cdot e^x,
  8. f^\prime(x)=\frac{2e^{2x}\cdot (x^2-x)}{x^4},
  9. f^\prime(x)=e^{-x}\cdot (3x^2-x^3)=x^2\cdot e^{-x}\cdot(3-x),
  10. f^\prime(x)=2-\ln 2x,
  11. f^\prime(x)=\frac{3\ln^2 x-6\ln x}{x}.
  1. Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb{R}. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów: (-\infty,0), (1,+\infty), malejąca na przedziale (0,1), w punkcie x=0 funkcja ma maksimum lokalne, f(0)=0, w punkcie x=1 funkcja ma minimum lokalne, f(1)=-1.
  2. Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb{R}\setminus \{-2, 2\}. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów: (-\infty,-2), (-2,0), malejąca na każdym z przedziałów: (0,2), (2,+\infty), w punkcie x=0 funkcja ma maksimum lokalne, f(0)=\frac14.
  3. Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb{R}. Funkcja jest malejąca na każdym z przedziałów: (-\infty,-2), (2,+\infty), rosnąca na przedziale (-2,2), w punkcie x=-2 funkcja ma minimum lokalne, f(-2)=-\frac{1}4, w punkcie x=2 funkcja ma maksimum lokalne, f(2)=\frac14.
  4. Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb{R}. Funkcja jest rosnąca w całej swojej dziedzinie.
  5. Dziedziną funkcji jest zbiór D=(0, +\infty). Funkcja jest rosnąca na przedziale (0,1), malejąca na przedziale (1,+\infty), w punkcie x=1 funkcja ma maksimum lokalne, f(1)=\frac12.
  6. Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb{R}. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów: (-\infty,-2), (2,+\infty), malejąca na przedziale (-2,2), w punkcie x=-2 funkcja ma maksimum lokalne, f(-2)=-2-5\operatorname{arctg}(-2), w punkcie x=2 funkcja ma minimum lokalne, f(2)=2-5\operatorname{arctg}(2).
  7. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów: (-\infty,-2), (0,+\infty), malejąca na przedziale (-2,0), w punkcie x=0 funkcja ma minimum lokalne, o wartości f(0)=0, w punkcie x=-2 funkcja ma maksimum lokalne, f(-2)=4e^{-2}.
  8. Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb{R}\setminus \{0\}. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów: (-\infty,0), (1,+\infty), malejąca na przedziale (0,1), w punkcie x=1 funkcja ma minimum lokalne, f(1)=e^2.
  9. Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb{R}. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów: (-\infty,0), (0,3), malejąca na przedziale (3,+\infty), w punkcie j x=3 funkcja ma maksimum lokalne, f(3)=27e^{-3}.
  10. Dziedziną funkcji jest zbiór D=(0, +\infty). Funkcja jest rosnąca na przedziale \left(0,\frac12e^2\right), malejąca na przedziale \left(\frac12e^2,+\infty\right), w punkcie x=\frac12e^2 funkcja ma maksimum lokalne, f(\frac12e^2)=\frac32e^2-e^2.
  11. Dziedziną funkcji jest zbiór D=(0, +\infty). Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów: (0,1), \left(e^2,+\infty\right), malejąca na przedziale (1,e^2), w punkcie x=1 funkcja ma maksimum lokalne, f(1)=0, w punkcie x=e^2 funkcja ma minimum lokalne, f(e^2)=-4.
2

Wyznacz asymptoty, ekstrema lokalne, przedziały monotoniczności oraz naszkicuj wykres funkcji określonej wzorem:

  1. f(x)=\frac{x^2}{x-1},
  2. f(x)=x\cdot e^{-x},
  3. f(x)=\frac{x^2}{2-4\ln x}.
  1. Asymptotę pionową wykres funkcji f może posiadać w punkcie x=1, ukośną w -\infty, \; +\infty, f^\prime(x)=\frac{x^2-2x}{(x-1)^2}.
  2. Asymptotę ukośną wykres funkcji f może posiadać w -\infty, \; +\infty, asymptoty pionowej wykres funkcji f nie posiada. f^\prime(x)=e^{-x}\cdot (1-x).
  3. Asymptotę pionową wykres funkcji może posiadać w punktach: x=0, x=e^{\frac12}, asyptotę ukośną wykres funkcji może posiadać w +\infty. f^\prime(x)=\frac{x\cdot\left(8-8\ln x\right)}{\left(2-4\ln x\right)^2}.
  1. Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb{R}\setminus \{1\}. Funkcja ma asymptotę pionową obustronną x=1, asymptotę ukośną y=x+1 w -\infty i w +\infty. Funkcja jest malejąca na każdym z przedziałów: (0,1), (1,2), rosnąca na każdym z przedziałów: (-\infty,0), (2,+\infty), w punkcie x=0 funkcja ma maksimum lokalne, f(0)=0, w punkcie x=2 funkcja ma minimum lokalne, f(2)=4.

  2. Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb{R}. Funkcja ma asymptotę poziomą y=0 w +\infty. Funkcja jest rosnąca na przedziale (-\infty, 1), malejąca na przedziale (1,+\infty), w punkcie x=1 funkcja ma maksimum lokalne, f(1)=e^{-1}.

  3. Dziedziną funkcji jest zbiór D=\left(0, e^{\frac12}\right)\cup\left(e^{\frac12},+\infty\right). Funkcja ma asymptotę pionową obustronną x=e^{\frac12}. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów \left(0, e^{\frac12}\right),\left(e^{\frac12}, e\right), malejąca na przedziale \left(e,+\infty\right), w punkcie x=e funkcja ma maksimum lokalne, f(e)=-\frac{e^2}{2}.

3

Wyznacz najmniejszą i największą wartość funkcji f(x)=x^3-3x na przedziale \left[-\frac32,\frac32\right].

Największą wartość w przedziale \left[-\frac32,\frac32\right] (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=-1 i wartość ta jest równa 2, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla x=1 i wartość ta jest równa -2.
4

Wyznacz najmniejszą i największą wartość funkcji f(x)=2x^3-3x^2-36x-8 na przedziale \left[-3,6\right].

Największą wartość w przedziale \left[-3,6\right] (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=6 i wartość ta jest równa 100, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla x=3 i wartość ta jest równa -89.
5

Wyznacz najmniejszą i największą wartość funkcji f(x)=x-2\sqrt x na przedziale \left[0,5\right].

Największą wartość w przedziale \left[0,5\right] (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=5 i wartość ta jest równa 5-2\sqrt5, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla x=1 i wartość ta jest równa -1.
6

Wyznacz najmniejszą i największą wartość funkcji f(x)=x^2\ln x na przedziale \left[1,e\right].

Funkcja jest rosnąca w przedziale \left[1,e\right].
Największą wartość w przedziale \left[1,e\right] (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=e i wartość ta jest równa e^2, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla x=1 i wartość ta jest równa 0.
7

Wyznacz najmniejszą i największą wartość funkcji f(x)=-\frac14\cos2x+\frac12\cos x+3 na przedziale \left[-\frac\pi2,\pi\right].

Największą wartość w przedziale \left[-\frac\pi2,\pi\right] (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=-\frac\pi3 oraz x=\frac\pi3 i wartość ta jest równa \frac{27}8, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla x=\pi i wartość ta jest równa \frac94.
8

Wyznacz najmniejszą i największą wartość funkcji f(x)=\frac{e^{2x}}{1+e^{-x}} na przedziale \left[-1,0\right].

Funkcja jest rosnąca w przedziale \left[-1, 0\right].
Największą wartość w przedziale \left[-1,0\right] (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=0 i wartość ta jest równa \frac12, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla x=-1 i wartość ta jest równa \frac{1}{e^2\left(1+e\right)}.
9

Wyznacz najmniejszą i największą wartość funkcji f(x)=\ln x\left(\ln^2x+3\ln x\right) na przedziale \left[e^{-3},e^2\right].

Największą wartość w przedziale \left[e^{-3},e^2\right] (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=e^2 i wartość ta jest równa 20, najmniejszą wartość (minimum globalne) funkcja przyjmuje w punktach x=1, x=e^{-3} i wartość ta jest równa 0.
10

Wyznacz najmniejszą i największą wartość funkcji f(x)=\frac{x}{x^2+2x-3} na przedziale \left[-2,0\right].

Funkcja jest malejąca w przedziale \left[-2, 0\right].
Największą wartość w przedziale \left[-2,0\right] (maksimum globalne) dana funkcja przyjmuje dla x=-2 i wartość ta jest równa \frac23, najmniejszą wartość (minimum globalne) przyjmuje dla x=0 i wartość ta jest równa 0.

5. Wypukłość, wklęsłość funkcji, punkty przegięcia

,,,

5.1 Badanie wklęsłości i wypukłości funkcji

...

Teoria

Definicja

Załóżmy, że funkcja f jest różniczkowalna na pewnym otoczeniu punktu x_0. Niech L_0 będzie styczną do jej wykresu w punkcie (x_0, f(x_0)). Funkcję f nazywamy wypukłą w punkcie x_0, jeżeli istnieje takie sąsiedztwo S_{x_0} punktu x_0, że dla każdego x\in S_{x_0} punkty tej krzywej leżą powyżej stycznej L_0, tzn. istnieje sąsiedztwo S_{x_0} punktu x_0 takie, że dla x\in S_{x_0} zachodzi nierówność

 f(x)>f(x_0)+f'(x_0)(x-x_0).

wypukłość

 

Definicja

Załóżmy, że funkcja f jest różniczkowalna na pewnym otoczniu punktu x_0. Niech L_0 będzie styczną do jej wykresu w punkcie (x_0, f(x_0)). Funkcję f nazywamy wklęsłą w punkcie x_0, jeżeli istnieje takie sąsiedztwo S_{x_0} punktu x_0, że dla każdego x\in S_{x_0} punkty tej krzywej leżą poniżej stycznej L_0, tzn. istnieje sąsiedztwo S_{x_0} punktu x_0 takie, że dla x\in S_{x_0} zachodzi nierówność

 f(x).

 

wklęsłość

Definicja

Mówimy, że funkcja f:(a,b)\rightarrow \mathbb{R} jest wypukła (wklęsła) na przedziale (a,b), gdy jest wypukła (wklęsła) w każdym punkcie tego przedziału.

Twierdzenie -- warunek wystarczający wypukłości krzywej

Jeżeli funkcja f jest dwukrotnie różniczkowalna na przedziale (a,b) oraz f''(x)>0 dla każdego x\in (a,b), to funkcja f jest wypukła na tym przedziale.

Twierdzenie -- warunek wystarczający wklęsłości krzywej

Jeżeli funkcja f jest dwukrotnie różniczkowalna na przedziale (a,b) oraz f''(x) dla każdego x\in (a,b), to funkcja f jest wklęsła na tym przedziale.

Przykłady

Przykład 1

Wykażemy, że funkcja f(x)=x\ln x jest wypukła w całej dziedzinie.

Rozwiązanie

Dziedziną badanej funkcji jest zbiór D=(0,+\infty ).

Obliczamy pochodną tej funkcji f^{\prime }(x)=\ln x+x\cdot\frac{1}{x}. Zatem f^{\prime }(x)=\ln x+1, x\in (0,+\infty ).

Obliczamy teraz drugą pochodną f^{\prime \prime }(x)= \frac{1}{x}, x\in (0,+\infty).

Rozwiązujemy nierówność:

f^{\prime \prime }(x)>0 \Leftrightarrow \frac{1}{x}>0 i x\in (0,+\infty )\Leftrightarrow x\in (0,+\infty).

Ponieważ f^{\prime \prime}(x)>0 dla każdego x\in (0,+\infty ), to wnioskujemy, że funkcja f(x)=x\ln x jest wypukła w każdym punkcie swojej dziedziny.

Przykład 2

Wykażemy, że funkcja f(x)=-\frac{4}{5\sqrt{x^{5}}} jest wklęsła w całej dziedzinie.

Rozwiązanie

Dziedziną badanej funkcji jest zbiór D = (0,+\infty).

Obliczamy pochodną tej funkcji f^{\prime }(x)=(-\frac{4}{5\sqrt{x^{5}} })^{\prime }=-4\cdot \frac{1}{5}(x^{-\frac{5}{2}})^{\prime }=-\frac{4}{5} \cdot (-\frac{5}{2})x^{-\frac{7}{2}}=2x^{-\frac{7}{2}}, czyli f^{\prime}(x)=\frac{2}{\sqrt{x^{7}}}, x\in (0,+\infty ).

Obliczamy teraz drugą pochodną f^{\prime \prime }(x)=(\frac{2}{\sqrt{x^{7}}})^{\prime }=2(x^{-\frac{7}{2}})^{\prime }=-7x^{-\frac{9}{2}}. Zatem f^{\prime \prime }(x)=-\frac{7}{\sqrt{x^{9}}}, x\in (0,+\infty).

Rozwiązujemy nierówność:

f^{\prime \prime }(x) \Leftrightarrow -\frac{7}{\sqrt{x^{9}}}  \Leftrightarrow \frac{1}{\sqrt{x^{9}}}>0 \Leftrightarrow \sqrt{x^{9}}>0  \Leftrightarrow x>0 i x\in (0,+\infty )\Leftrightarrow x\in (0,+\infty ).

Ponieważ f^{\prime \prime }(x) dla każdego x\in (0,+\infty ), zatem funkcja f(x)=-\frac{4}{5\sqrt{x^{5}}} jest wklęsła w każdym punkcie swojej dziedziny.

Przykład 3

Wyznaczymy przedziały wypukłości/wklęsłości funkcji  f(x)=xe^{-x}.

Rozwiązanie

Dziedziną badanej funkcji jest zbiór D= \mathbb{R}.

Obliczamy pochodną tej funkcji f^{\prime }(x)=e^{-x}+xe^{-x}(-1), czyli f^{\prime }(x)=e^{-x}(1-x), x\in \mathbb{R}.

Obliczamy teraz drugą pochodną \ f^{\prime \prime }(x)=e^{-x}(-1)(1-x)+e^{-x}(-1). Zatem f^{\prime \prime }(x)=e^{-x}(x-2), x\in \mathbb{R}.

Rozwiązujemy nierówności:

f^{\prime \prime }(x)>0 \Leftrightarrow e^{-x}(x-2)>0 \Leftrightarrow (x-2)>0 \Leftrightarrow x>2 i x\in \mathbb{R}\Leftrightarrow x\in (2,+\infty ),

f^{\prime \prime }(x) \Leftrightarrow e^{-x}(x-2) \Leftrightarrow (x-2) \Leftrightarrow x i x\in \mathbb{R}\Leftrightarrow x\in (-\infty ,2).

Ponieważ f^{\prime \prime }(x)>0 dla każdego x\in (2,+\infty) zatem funkcja f(x)=xe^{-x} jest wypukła na przedziale (2,+\infty).

Ponieważ f^{\prime \prime }(x) dla każdego x\in (-\infty ,2) zatem funkcja f(x)=xe^{-x} jest wklęsła na przedziale (-\infty ,2).

Ćwiczenia interaktywne

Ćwiczenie 0

Dokończ poprawnie zdanie wybierając jedną z odpowiedzi.

Zobacz podpowiedź:

Ćwiczenie 1

Zastanów się, które rysunki przedstawiają wykresy funkcji wypukłej/wklęsłej na poszczególnych przedziałach dziedziny.

Ćwiczenie 2

Dokończ zdanie wybierając poprawne odpowiedzi.

Podpowiedź

Ćwiczenie 3

Uzupełnij luki.

Ćwiczenie 4

Druga pochodna funkcji f :\mathbb{R}\to\mathbb{R} dana jest wzorem f''(x)=x+3.

Ćwiczenie 4a

Dany jest wykres drugiej pochodnej funkcji f(x)=xe^{-x}. Dopasuj własności: wypukła/wklęsła do poszczególnych fragmentów wykresu.

Ćwiczenie 4b

Druga pochodna funkcji f:\mathbb{R}\setminus\{0\}\to\mathbb{R} jest dodatnia dla x\in\mathbb{R}\setminus\{0\}. Zastanów się, czy funkcja może mieć wykres przedstawiony poniżej.

Ćwiczenie 4c

Połącz w pary: wzór i własność funkcji.

Przyciągnij wzory do własności.

Ćwiczenie 4d

Połącz w pary: wykres i własność funkcji.

Ćwiczenie 4e

Druga pochodna funkcji f jest ujemna w całej dziedzinie. Zastanów się, czy funkcja może mieć wykres przedstawiony poniżej.

Ćwiczenie 5

Wiedząc, że funkcja f jest różniczkowalna w punkcie 5, uzupełnij trzeci wiersz tabeli.

Zawartość pustych pól w tabeli możesz zmienić poprzez kliknięcie.

Ćwiczenie 6

Wybrane informacje o drugiej pochodnej pewnej funkcji f:\mathbb{R}\rightarrow \mathbb{R} zawarte są w poniższej tabeli.

Wybierz rysunki mogące przedstawiać wykres funkcji f.

Przenieś wybrane rysunki do obszaru znajdującego się nad nimi.

Ćwiczenie 7

Wybrane informacje o drugiej pochodnej pewnej dwukrotnie różniczkowalnej funkcji f:\mathbb{R}\rightarrow \mathbb{R} zawarte są w poniższej tabeli. Uzupełnij trzeci wiersz tabeli.

Zawartość pustych pól w tabeli możesz zmienić poprzez kliknięcie.

5.2 Punkty przegięcia funkcji

...

Teoria

 Definicja
    Punkt P(x_0,f(x_0))  nazywamy punktem przegięcia funkcji f, jeżeli istnieje styczna do tej krzywej w punkcie P oraz funkcja ta jest
    wypukła (wklęsła) na pewnym lewostronnym oraz wklęsła (wypukła) na pewnym prawostronnym sąsiedztwie punktu x_0.
Twierdzenie -- warunek konieczny istnienia punktu przegięcia

Jeżeli funkcja f ma ciągłą pochodną drugiego rzędu w punkcie x_0 oraz (x_0, f(x_0))
    jest punktem przegięcia tej funkcji, to f''(x_0)=0.
Twierdzenie --  I warunek wystarczający istnienia punktu przegięcia
Załóżmy, że funkcja f jest ciągła w punkcie x_0 oraz dwukrotnie różniczkowalna na pewnym sąsiedztwie S_{x_0} punktu x_0. Jeżeli wykres f ma styczną w punkcie (x_0, f(x_0)) oraz
    
    (1) f''(x)>0 dla x\in S^-_{x_0} oraz f''(x) dla x\in S^+_{x_0}
    lub
    
    (2) f''(x) dla x\in S^-_{x_0} oraz f''(x)>0 dla x\in S^+_{x_0},
    to (x_0, f(x_0)) jest punktem przegięcia funkcji f.

    Twierdzenie -- II warunek wystarczający istnienia punktu przegięcia
    Jeżeli funkcja f ma pochodną trzeciego rzędu w punkcie x₀ i spełnia jednocześnie warunki:
(1) f′′(x₀)=0,
(2) f′′′(x₀)≠0,
(3) funkcja f′′′ jest ciągła w punkcie x₀, to (x₀,f(x₀)) jest punktem przegięcia funkcji f.

Przykłady

    Przykład 1
    Pokażemy, że funkcja f(x)=\frac{e^{x-2}}{x} nie posiada punktów przegięcia.
    Rozwiązanie:
    Dziedziną funkcji jest zbiór D=\mathbb{R}\backslash \left\{ 0\right\}.
    Obliczamy pierwszą i drugą pochodną funkcji f:

f^{\prime }(x)=\frac{e^{x-2}(x-1)}{x^{2}}, x\in \mathbb{R}\backslash \left\{ 0\right\},
f^{\prime \prime }(x) =\frac{e^{x-2}(x^{2}-2x+2)}{x^{3}},  x\in \mathbb{R}\backslash \left\{ 0\right\}\

i przyrównujemy drugą pochodną do zera:

f′′(x)=0 \iff \frac{e^{x-2}(x²-2x+2)}{x³}=0 \iff (e^{x-2}=0∨x²-2x+2=0)
Ponieważ e^{x-2} >0 i x^{2}-2x+2\neq0 dla każdego x\in\mathbb{R}\backslash \left\{ 0\right\}, więc powyższe równanie nie posiada rozwiązania, zatem funkcja f nie posiada punktów przegięcia.
    Przykład 2
    Pokażemy, że funkcja f(x)=4x^3+8x\ln x nie posiada punktów przegięcia.
    Rozwiązanie:

    Dziedziną funkcji jest zbiór D=(0, +\infty).
    Obliczamy pierwszą i drugą pochodną funkcji f:

f'(x) =12x^2+8\ln x+8\text{ , }x\in (0, +\infty)
f''(x)=24x+\frac 8x, x\in (0, +\infty).
Zauważmy, że dla każdego x∈(0, +\infty) pochodna rzędu drugiego jest dodatnia, zatem nie jest spełniony warunek konieczny istnienia punktu przegięcia i funkcja f nie posiada punktów przegięcia.

Ćwiczenia interaktywne

Ćwiczenie 2

Przyporządkuj podane funkcje do odpowiedniej grupy.

...

5.3 Zadania

Zadania do samodzielnego rozwiązania wypukłość/wklęsłość

Zadanie 1

Wyznacz przedziały wypukłości/wklęsłości funkcji f:

(a) f(x)=\frac{1}{3}x^{3}+2x-1,

Odpowiedź D=\mathbb{R}. Funkcja f jest wypukła na przedziale (0,+\infty ), wklęsła na przedziale (-\infty ,0).

Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności f^{\prime \prime }(x)>0, f^{\prime \prime }(x).

(b) f(x)=x-\mathrm{arctg}x,

Odpowiedź D=\mathbb{R}. Funkcja f jest wypukła na przedziale (0,+\infty ), wklęsła na przedziale (-\infty ,0).

Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności f^{\prime \prime }(x)>0, f^{\prime \prime }(x).

(c) f(x)=e^{x^{2}},

Odpowiedź D=\mathbb{R}. Funkcja f jest wypukła na przedziałach (-\infty ,-\frac{1}{4}), (0,+\infty ), wklęsła na przedziale (-\frac{1}{4} ,0).

Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności f^{\prime \prime }(x)>0, f^{\prime \prime }(x).

(d) f(x)=x^{2}\ln x.

Odpowiedź D=(0,+\infty ). Funkcja f jest wypukła na przedziale \ (e^{- \frac{3}{2}},+\infty ), wklęsła na przedziale (0,e^{-\frac{3}{2}}).

Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności f^{\prime \prime }(x)>0, f^{\prime \prime }(x).

Zadanie 2

Wyznacz przedziały wypukłości/wklęsłości funkcji f:

(a) f(x)=\frac{4x}{x^{2}+1},

Odpowiedź D=\mathbb{R}. Funkcja f jest wypukła na przedziałach (-\sqrt{3},0),  (\sqrt{3},+\infty ), wklęsła na przedziałach (-\infty ,-\sqrt{3}) , (0,\sqrt{3}).

Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności f^{\prime \prime }(x)>0, f^{\prime \prime }(x).

(b) f(x)=(x^{2}+1)e^{x},

Odpowiedź D=\mathbb{R}. Funkcja f jest wypukła na przedziałach (-\infty ,-3) , (1,+\infty ), wklęsła na przedziale (-3,1).

Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności f^{\prime \prime }(x)>0, f^{\prime \prime }(x).

(c) f(x)=\sqrt{x^{2}-1},

Odpowiedź D=\mathbb{(}-\infty ,-1]\cup \lbrack 1,+\infty ). Funkcja f jest wklęsła na przedziałach (-\infty ,-1), (1,+\infty ).

Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności f^{\prime \prime }(x)>0, f^{\prime \prime }(x).

(d) f(x)=e^{\frac{x}{x+1}}.

Odpowiedź D=\mathbb{(}-\infty ,-1)\cup (-1,+\infty ). Funkcja f jest wypukła na przedziałach (-\infty ,-1), (-1,-\frac{1}{2}), wklęsła na przedziale (-\frac{1}{2},+\infty ).

Wskazówka Wyznaczyć dziedzinę funkcji, obliczyć pochodną i drugą pochodną funkcji a następnie rozwiązać nierówności f^{\prime \prime }(x)>0, f^{\prime \prime }(x).

    Zadanie 3

Wyznacz punkty przegięcia oraz przedziały wypukłości i wklęsłości funkcji f:


    a) f(x)=x^3-3x^2


    Odpowiedź. D=R. Punkt przegięcia P=(1,-2). Funkcja jest wypukła na przedziale (1,+\infty), wklęsła na przedziale (-\infty,1).


    b) f(x)=x^2e^{-x}

    Odpowiedź. D=R. Funkcja ma dwa punkty przegięcia P_1=(2-\sqrt2,(2-\sqrt2)^2⋅e^{-2+\sqrt2}), P_2=(2+\sqrt2,(2+\sqrt2)^2⋅e^{-2-\sqrt2}). Funkcja jest wypukła na przedziałach (-\infty,2-\sqrt2), (2+\sqrt2,+\infty), wklęsła na przedziale (2-\sqrt2,2+\sqrt2).


    c) f(x)=2x+\frac{4}{x}


    Odpowiedź. D=\mathbb{R}\backslash \left\{ 0\right\} . Brak punktów przegięcia. Funkcja jest wypukła na przedziale (0,+\infty), wklęsła na przedziale (-∞,0).


    d) f(x)=\ln^2x


    Odpowiedź. D=(0,+\infty ). Funkcja ma jeden punkt przegięcia P=(e,1), jest wypukła na przedziale (0,e), wklęsła na przedziale (e,+\infty).

Zadanie 4

Wyznacz przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji f:

a) f(x)=\ln (1+x^{2})

Odpowiedź. D=R. Punkty przegięcia: P_1=(-1,\ln2), P_2=(1,\ln2). Funkcja jest wypukła na przedziale (-1,1), wklęsła na przedziałach (-\infty,-1), (1,+\infty).

b)  f(x)=\frac{x}{\sqrt{1+x^{2}}}

Odp.  D=\mathbb{R}. Punkt przegięcia:  P=(0,0). Funkcja jest wypukła na przedziale \left( -\infty,0\right), wklęsła na przedziale \left( 0,+\infty \right) .

c) f(x)=\frac{x^{2}+1}{x-3}

Odpowiedź. D=\mathbb{R}\backslash \left\{ 3\right\} .  Brak punktów przegięcia.
Funkcja jest wypukła na przedziale \left( 3,+\infty \right) , wklęsła na przedziale \left( -\infty ,3\right).

d) f(x)=x\ln (1-x)

Odpowiedź. D=\left( -\infty ,1\right) .  Brak punktów przegięcia. Funkcja jest wklęsła na na przedziale \left( -\infty ,1\right).

6. Badanie przebiegu zmienności funkcji

...

Teoria

Badanie przebiegu zmienności funkcji f jest zadaniem złożonym i obejmuje kilka etapów:

  1. wyznaczenie dziedziny funkcji,
  2. wyznaczenie asymptot wykresu funkcji,
  3. wyznaczenie przedziałów monotoniczności i ekstremów lokalnych funkcji (badanie pierwszej pochodnej funkcji: rozwiązanie równania f^\prime(x)=0 oraz nierówności f^\prime(x) i f^\prime(x)>0),
  4. wyznaczenie przedziałów wypukłości i wklęsłości oraz punktów przegięcia funkcji (badanie drugiej pochodnej funkcji: rozwiązanie równania f^{\prime\prime}(x)=0 oraz nierówności f^{\prime\prime}(x) i f^{\prime\prime}(x)>0),
  5. zestawienie uzyskanych wyników w tabeli i sporządzenie na tej podstawie wykresu funkcji.

Przykłady

1

Zbadamy przebieg zmienności funkcji f(x)=\frac{x^2}{x^2+3}.

  1. Dziedziną funkcji f jest zbiór D=\mathbb R.

  2. Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji f. Obliczamy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:

    \lim\limits_{x\to -\infty} \frac{x^2}{x^2+3}=\lim\limits_{x\to -\infty} \frac{\frac{x^2}{x^2}}{\frac{x^2}{x^2}+\frac3{x^2}}=\lim\limits_{x\to -\infty} \frac{1}{1+\frac3{x^2}}=1,

    \lim\limits_{x\to +\infty} \frac{x^2}{x^2+3}=\lim\limits_{x\to+\infty} \frac{\frac{x^2}{x^2}}{\frac{x^2}{x^2}+\frac3{x^2}}=\lim\limits_{x\to +\infty} \frac{1}{1+\frac3{x^2}}=1.

    Zatem prosta o równaniu y=1 jest asymptotą poziomą wykresu funkcji w -\infty i +\infty.

    Wykres funkcji nie ma asymptot pionowych.

  3. Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji f. Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.

    f^\prime(x)=\left(\frac{x^2}{x^2+3}\right)^\prime=\frac{\left(x^2\right)^\prime\cdot \left(x^2+3\right)+x^2\cdot\left(x^2+3\right)^\prime}{\left(x^2+3\right)^2}=\frac{2x\cdot\left(x^2+3\right)-x^2\cdot 2x}{\left(x^2+3\right)^2}=\frac{6x}{\left(x^2+3\right)^2}, \; \; x\in\mathbb R.

    Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:

    f^\prime(x)=0 \iff \frac{6x}{\left(x^2+3\right)^2}=0 \iff {6x}=0 \iff x=0.

    Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Zauważmy najpierw, że \left(x^2+3\right)^2>0 dla każdego x\in \mathbb R, zatem znak funkcji pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia 6x. Mamy więc:

    f^\prime(x)>0 \iff \frac{6x}{\left(x^2+3\right)^2}>0 \iff 6x>0 \iff x>0;0,

    f^\prime(x).

    Zatem funkcja jest malejąca na przedziale \left(-\infty, 0\right), rosnąca na przedziale \left(0, +\infty \right).

    Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie x=0 funkcja ma minimum lokalne równe 0.

  4. Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji f. Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie rozwiązujemy równanie f^{\prime\prime}(x)=0.

    f^{\prime\prime}(x)=\left(\frac{6x}{\left(x^2+3\right)^2}\right)^\prime=\frac{\left(6x\right)^\prime\cdot \left(x^2+3\right)^2-6x\cdot \left(\left(x^2+3\right)^2 \right)^\prime}{\left(x^2+3\right)^4}=\frac{6\cdot \left(x^2+3\right)^2-6x\cdot 2\left(x^2+3\right)\cdot2x }{\left(x^2+3\right)^4}=\frac{\left(x^2+3\right)\cdot \left(-18x^2+18\right)}{\left(x^2+3\right)^4}=\frac{18\left(1-x^2\right)}{\left(x^2+3\right)^3}, \; \; x\in \mathbb R.

    f^{\prime\prime}(x)=0 \iff \frac{18\left(1-x^2\right)}{\left(x^2+3\right)^3}=0 \iff 1-x^2=0 \iff \left(1-x\right)\left(1+x\right)=0 \iff \left(x=1 \vee x=-1\right).

    Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że \frac{18}{\left(x^2+3\right)^3}>0 dla każdego x\in \mathbb R, zatem znak funkcji drugiej pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia \left(1-x^2\right).

    f^{\prime\prime}(x)>0 \iff \frac{18\left(1-x^2\right)}{\left(x^2+3\right)^3}>0 \iff 1-x^2>0 \iff x\in \left(-1, 1\right),

    f^{\prime\prime}(x).

    Zatem funkcja jest wypukła na przedziale \left(-1, 1\right), wklęsła na przedziałach \left(-\infty, -1\right), \left(1,+\infty\right). Punkty \left(-1, \frac14\right), \left(1, \frac14\right) są punktami przegięcia funkcji.

  5. Tabelka przebiegu zmienności funkcji f.

    tabelka

  6. Wykres funkcji f.

    wykres

2
Zbadamy przebieg zmienności funkcji f(x)=\frac{4+\ln x}{x}.
  1. Dziedziną funkcji f jest zbiór D=(0, +\infty).
  2. Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji f. Obliczymy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:
  3. \lim\limits_{x\to 0^+} \frac{4+\ln x}{x}=\left[\frac{4+\ln 0^+}{0^+}=\frac{4-\infty}{0^+}=-\infty\cdot (+\infty)\right]=-\infty.

    Zatem funkcja ma asymptotę pionową prawostronną x=0,

    \lim\limits_{x\to+ \infty} \frac{4+\ln x}{x}=\left[\frac{+\infty}{+\infty}\right]\stackrel{[H]}{=}\lim\limits_{x\to +\infty}\frac{\frac1x}{1}=\lim\limits_{x\to +\infty}\frac{1}{x}=\left[\frac{1}{+\infty}\right]=0.

    Zatem prosta o równaniu y=0 jest asymptotą poziomą wykresu funkcji f w +\infty.

  4. Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji f. Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.

    f^\prime(x)=\left(\frac{4+\ln x}{x}\right)^\prime=\frac{\left(4+\ln x\right)^\prime\cdot x-\left(4+\ln x\right)\cdot x^\prime}{x^2}=\frac{\frac1x\cdot x-\left(4+\ln x\right)\cdot 1}{x^2}=\frac{-3-\ln x}{x^2}, \; \; x \in (0, +\infty).

    Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:

    f^\prime(x)=0 \iff \frac{-3-\ln x}{x^2}=0 \iff {-3-\ln x}=0 \iff \ln x=-3\iff x=e^{-3}.

    Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Zauważmy najpierw, że x^2>0 dla każdego x\in (0, +\infty), zatem znak funkcji pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia \left(-3-\ln x\right). Mamy więc:

    f^\prime(x)>0 \iff \frac{-3-\ln x}{x^2}>0 \iff-3-\ln x>0\iff \ln x,

    f^\prime(x).

    Zatem funkcja jest rosnąca na przedziale \left(0, e^{-3}\right), malejąca na przedziale \left(e^{-3}, +\infty\right).

    Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie x=e^{-3} funkcja ma maksimum lokalne równe e^3.

  5. Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji f. Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie rozwiązujemy równanie f^{\prime\prime}(x)=0.

    f^{\prime\prime}(x)=\left(\frac{-3-\ln x}{x^2}\right)^\prime=\frac{\left(-3-\ln x\right)^\prime\cdot x^2-\left(-3-\ln x\right)\cdot \left(x^2\right)^\prime}{x^4}=\frac{-\frac1x\cdot x^2-\left(-3-\ln x\right)\cdot 2x}{x^4}=\frac{x\left(-1+6+2\ln x\right)}{x^4}=\frac{x\left(5+2\ln x\right)}{x^4}=\frac{5+2\ln x}{x^3}, \; \; x\in (0, +\infty).

    f^{\prime\prime}(x)=0\iff \frac{5+2\ln x}{x^3}=0 \iff 5+2\ln x=0 \iff \ln x=-\frac 52\iff x=e^{-\frac 52}.

    Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że x^3>0 dla każdego x\in (0, +\infty), zatem znak drugiej pochodnej funkcji będzie taki sam jak znak wyrażenia \left(5+2\ln x\right).

    f^{\prime\prime}(x)>0 \iff \frac{5+2\ln x}{x^3}>0 \iff 5+2\ln x>0 \iff \ln x>-\frac 52\iff x\in \left(e^{-\frac 52}, +\infty\right),

    f^{\prime\prime}(x).

    Zatem funkcja f jest wklęsła na przedziale \left(0, e^{-\frac 52}\right), wypukła na przedziale \left(e^{-\frac 52}, +\infty\right), punkt \left(e^{-\frac 52}, \frac{3}2e^{\frac52}\right) jest punktem przegięcia funkcji.

  6. Tabelka przebiegu zmienności funkcji f.

  7. Wykres funkcji f.

    wykres

3

Zbadamy przebieg zmienności funkcji f(x)=3\mathrm{arctg}x-2x.

  1. Dziedziną funkcji f jest zbiór \mathbb R.
  2. Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji f. Obliczymy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:

    \lim\limits_{x\to -\infty} f(x)=\lim\limits_{x\to -\infty}\left(3\mathrm{arctg}x-2x\right)=\left[{3\mathrm{arctg}(-\infty)-2\cdot(-\infty)=\frac {-3\pi}{2}}+\infty\right]=+\infty,

    \lim\limits_{x\to+ \infty} f(x)=\lim\limits_{x\to+ \infty}\left(3\mathrm{arctg}x-2x\right)=\left[{3\mathrm{arctg}(+\infty)-2\cdot\infty=\frac {3\pi}{2}}-\infty\right]=-\infty.

    Ponieważ obie policzone powyżej granice są niewłaściwe więc wykres funkcji nie ma symptpty poziomej. Sprawdzamy istnienie asymptot ukośnych wykresu funkcji w -\infty i +\infty.

    W -\infty mamy:

    \lim\limits_{x\to -\infty}\frac{f(x)}{x}= \lim\limits_{x\to -\infty}\frac{3\mathrm{arctg}x-2x}{x}=\lim\limits_{x\to -\infty} \frac{3\mathrm{arctg}x}{x}-2=\left[\frac{3\mathrm{arctg}(-\infty)}{-\infty}-2=\frac{-\frac {3\pi}{2}}{-\infty}-2\right]=-2 \Rightarrow a=-2,

    \lim\limits_{x\to -\infty}(f(x)-ax)=\lim\limits_{x\to -\infty} \left(3\mathrm{arctg}x-2x-(-2x)\right)=\lim\limits_{x\to -\infty} 3\mathrm{arctg}x=\left[3\mathrm{arctg}(-\infty)\right]=\frac {-3\pi}{2}\Rightarrow b=\frac {-3\pi}{2}.

    Prosta o równaniu y=ax+b, czyli y=-2x-\frac{3\pi}2 jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w -\infty.

    W +\infty mamy:

    \lim\limits_{x\to +\infty}\frac{f(x)}{x}= \lim\limits_{x\to +\infty}\frac{3\mathrm{arctg}x-2x}{x}=\lim\limits_{x\to +\infty} \frac{3\mathrm{arctg}x}{x}-2=\left[\frac{3\mathrm{arctg}(+\infty)}{+\infty}-2=\frac{\frac {3\pi}{2}}{+\infty}-2\right]=-2 \Rightarrow a=-2,

    \lim\limits_{x\to+ \infty}(f(x)-ax)=\lim\limits_{x\to +\infty} \left(3\mathrm{arctg}x-2x-(-2x)\right)=\lim\limits_{x\to +\infty} 3\mathrm{arctg}x=\left[3\mathrm{arctg}(+\infty)\right]=\frac {3\pi}{2}\Rightarrow b=\frac {3\pi}{2}.

    Zatem prosta o równaniu y=-2x+\frac{3\pi}2 jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w +\infty.

    Podsumowując otrzymujemy, że prosta o równaniu y=-2x-\frac{3\pi}2 jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w -\infty, prosta prosta o równaniu y=-2x+\frac{3\pi}2 jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w +\infty. Wykres funkcji f nie ma asymptot pionowych.

  3. Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji f. Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.

    f^\prime(x)=\left(3\mathrm{arctg}x-2x\right)^\prime=\frac{3}{1+x^2}-2, \; \; x \in \mathbb R.

    Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:

    f^\prime(x)=0 \iff \frac{3}{1+x^2}-2=0 \iff \frac{3-2(1+x^2)}{1+x^2}=0 \iff\frac{1-2x^2}{1+x^2}=0 \iff 1-2x^2=0 \iff \left(x=-\frac{\sqrt2}2 \; \vee \; x=\frac{\sqrt2}2\right).

    Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne. Zauważmy najpierw, że \left(1+x^2\right)>0 dla każdego x\in\mathbb R, zatem znak pochodnej funkcji będzie taki sam jak znak wyrażenia \left(1-2x^2\right). Mamy więc:

    f^\prime(x)>0 \iff \frac{1-2x^2}{1+x^2}>0\iff {1-2x^2}>0 \iff x\in\left(-\frac{\sqrt 2} 2, \frac{\sqrt2} 2\right),

    f^\prime(x).

    Zatem funkcja jest malejąca na każdym z przedziałów \left(-\infty, -\frac{\sqrt 2}2\right), \left(\frac{\sqrt 2} 2, +\infty\right), rosnąca na przedziale \left(-\frac{\sqrt 2} 2, \frac{\sqrt2} 2\right). Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie x=-\frac{\sqrt2}2 funkcja ma minimum lokalne, równe -3\mathrm{arctg}\left(\frac{\sqrt 2}2\right)+\sqrt 2, w punkcie x=\frac{\sqrt2}2 funkcja ma maksimum lokalne równe 3\mathrm{arctg}\left(\frac{\sqrt 2}2\right)-\sqrt 2.

  4. Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji f. Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie rozwiązujemy równanie f^{\prime\prime}(x)=0.

    f^{\prime\prime}(x)=\left(\frac{1-2x^2}{1+x^2}\right)^\prime=\frac{\left(1-2x^2\right)^\prime\cdot \left(1+x^2\right)-\left(1-2x^2\right)\cdot \left(1+x^2\right)^\prime}{\left(1+x^2\right)^2}=\frac{-4x\left(1+x^2\right)-2x\left(1-2x^2\right)}{\left(1+x^2\right)^2}=-\frac{6x}{\left(1+x^2\right)^2}, \; \; x\in \mathbb R.

    f^{\prime\prime}(x)=0 \iff -\frac{6x}{\left(1+x^2\right)^2} \iff 6x=0 \iff x=0.

    Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że \left(1+x^2\right)^2>0 dla każdego x\in \mathbb R, zatem znak funkcji drugiej pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia \left(-6x\right).

    f^{\prime\prime}(x)>0 \iff -\frac{6x}{\left(1+x^2\right)^2}>0 \iff -6x>0 \iff x>0,

    f^{\prime\prime}(x).

    Zatem funkcja f jest wypukła na przedziale \left(-\infty, 0\right), wklęsła na przedziale \left(0, +\infty\right), w punkcie \left(0, 0\right) funkcja ma punkt przegięcia.

  5. Tabelka przebiegu zmienności funkcji f.

  6. Wykres funkcji f.

    wykres

Przykład 1

Zbadamy przebieg zmienności funkcji f(x)=\frac{x^2}{x^2+3}.

Rozwiązanie

1. Dziedziną funkcji f jest zbiór D=\mathbb R.

2. Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji f. Obliczamy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:

\lim\limits_{x\to -\infty} \frac{x^2}{x^2+3}=\lim\limits_{x\to -\infty} \frac{\frac{x^2}{x^2}}{\frac{x^2}{x^2}+\frac3{x^2}}=\lim\limits_{x\to -\infty} \frac{1}{1+\frac3{x^2}}=1,

\lim\limits_{x\to +\infty} \frac{x^2}{x^2+3}=\lim\limits_{x\to+\infty} \frac{\frac{x^2}{x^2}}{\frac{x^2}{x^2}+\frac3{x^2}}=\lim\limits_{x\to +\infty} \frac{1}{1+\frac3{x^2}}=1.

Zatem prosta o równaniu y=1 jest asymptotą poziomą wykresu funkcji w -\infty i +\infty.

Wykres funkcji  nie ma asymptot pionowych.

3. Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji f. Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.

f^\prime(x)=\left(\frac{x^2}{x^2+3}\right)^\prime=\frac{\left(x^2\right)^\prime\cdot \left(x^2+3\right)+x^2\cdot\left(x^2+3\right)^\prime}{\left(x^2+3\right)^2}=\frac{2x\cdot\left(x^2+3\right)-x^2\cdot 2x}{\left(x^2+3\right)^2}=\frac{6x}{\left(x^2+3\right)^2}, \; \; x\in\mathbb R.

Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:

f^\prime(x)=0 \iff \frac{6x}{\left(x^2+3\right)^2}=0 \iff {6x}=0 \iff x=0.

Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne.  Zauważmy najpierw, że \left(x^2+3\right)^2>0 dla każdego x\in \mathbb R, zatem znak funkcji pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia 6x. Mamy więc:

f^\prime(x)>0 \iff \frac{6x}{\left(x^2+3\right)^2}>0 \iff 6x>0 \iff x>0,

f^\prime(x).

Zatem funkcja jest malejąca na przedziale \left(-\infty, 0\right),  rosnąca na przedziale \left(0, +\infty \right).

Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie x=0 funkcja ma minimum lokalne równe 0.

4. Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji f. Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie  rozwiązujemy równanie f^{\prime\prime}(x)=0.

f^{\prime\prime}(x)=\left(\frac{6x}{\left(x^2+3\right)^2}\right)^\prime=\frac{\left(6x\right)^\prime\cdot \left(x^2+3\right)^2-6x\cdot \left(\left(x^2+3\right)^2 \right)^\prime}{\left(x^2+3\right)^4}=\frac{6\cdot \left(x^2+3\right)^2-6x\cdot 2\left(x^2+3\right)\cdot2x }{\left(x^2+3\right)^4}=\frac{\left(x^2+3\right)\cdot \left(-18x^2+18\right)}{\left(x^2+3\right)^4}=\frac{18\left(1-x^2\right)}{\left(x^2+3\right)^3}, \;  \; x\in \mathbb R.

f^{\prime\prime}(x)=0 \iff \frac{18\left(1-x^2\right)}{\left(x^2+3\right)^3}=0 \iff 1-x^2=0 \iff \left(1-x\right)\left(1+x\right)=0 \iff \left(x=1 \vee x=-1\right).

Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że \frac{18}{\left(x^2+3\right)^3}>0 dla każdego x\in \mathbb R, zatem znak funkcji drugiej pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia \left(1-x^2\right).

f^{\prime\prime}(x)>0 \iff \frac{18\left(1-x^2\right)}{\left(x^2+3\right)^3}>0 \iff 1-x^2>0 \iff x\in \left(-1, 1\right),

f^{\prime\prime}(x).

Zatem funkcja jest wypukła na przedziale \left(-1, 1\right), wklęsła na przedziałach \left(-\infty, -1\right), \left(1,+\infty\right). Punkty \left(-1, \frac14\right), \left(1, \frac14\right) są punktami przegięcia funkcji.

5. Tabelka przebiegu zmienności funkcji f.

6. Wykres funkcji f.

Przykład 2

Zbadamy przebieg zmienności funkcji f(x)=\frac{4+\ln x}{x}.

1.  Dziedziną funkcji f jest zbiór D=(0, +\infty).

2.Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji f. Obliczymy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:

\lim\limits_{x\to 0^+} \frac{4+\ln x}{x}=\left[\frac{4+\ln 0^+}{0^+}=\frac{4-\infty}{0^+}=-\infty\cdot (+\infty)\right]=-\infty.

Zatem funkcja ma asymptotę pionową prawostronną x=0,

\lim\limits_{x\to+ \infty} \frac{4+\ln x}{x}=\left[\frac{+\infty}{+\infty}\right]\stackrel{[H]}{=}\lim\limits_{x\to +\infty}\frac{\frac1x}{1}=\lim\limits_{x\to +\infty}\frac{1}{x}=\left[\frac{1}{+\infty}\right]=0.

Zatem prosta o równaniu y=0 jest asymptotą poziomą wykresu funkcji f w +\infty.

3.  Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji f. Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.

f^\prime(x)=\left(\frac{4+\ln x}{x}\right)^\prime=\frac{\left(4+\ln x\right)^\prime\cdot x-\left(4+\ln x\right)\cdot x^\prime}{x^2}=\frac{\frac1x\cdot x-\left(4+\ln x\right)\cdot 1}{x^2}=\frac{-3-\ln x}{x^2}, \; \; x \in (0, +\infty).

Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:

f^\prime(x)=0 \iff \frac{-3-\ln x}{x^2}=0 \iff {-3-\ln x}=0 \iff \ln x=-3\iff  x=e^{-3}.

Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne.  Zauważmy najpierw, że x^2>0 dla każdego x\in (0, +\infty), zatem znak funkcji pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia \left(-3-\ln x\right). Mamy więc:

f^\prime(x)>0 \iff \frac{-3-\ln x}{x^2}>0 \iff-3-\ln x>0\iff \ln x,

f^\prime(x).

Zatem  funkcja jest rosnąca na przedziale \left(0, e^{-3}\right), malejąca na przedziale \left(e^{-3}, +\infty\right).

Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie x=e^{-3} funkcja ma maksimum lokalne równe e^3.

4. Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji f. Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie  rozwiązujemy równanie f^{\prime\prime}(x)=0.

f^{\prime\prime}(x)=\left(\frac{-3-\ln x}{x^2}\right)^\prime=\frac{\left(-3-\ln x\right)^\prime\cdot x^2-\left(-3-\ln x\right)\cdot \left(x^2\right)^\prime}{x^4}=\frac{-\frac1x\cdot x^2-\left(-3-\ln x\right)\cdot 2x}{x^4}=\frac{x\left(-1+6+2\ln x\right)}{x^4}=\frac{x\left(5+2\ln x\right)}{x^4}=\frac{5+2\ln x}{x^3}, \; \; x\in (0, +\infty).

f^{\prime\prime}(x)=0\iff \frac{5+2\ln x}{x^3}=0 \iff 5+2\ln x=0 \iff \ln x=-\frac 52\iff x=e^{-\frac 52}.

Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że x^3>0 dla każdego x\in (0, +\infty), zatem znak  drugiej pochodnej  funkcji będzie taki sam jak znak wyrażenia \left(5+2\ln x\right).

f^{\prime\prime}(x)>0 \iff \frac{5+2\ln x}{x^3}>0 \iff 5+2\ln x>0 \iff \ln x>-\frac 52\iff x\in \left(e^{-\frac 52}, +\infty\right),

f^{\prime\prime}(x).

Zatem funkcja f jest wklęsła na przedziale \left(0, e^{-\frac 52}\right), wypukła na przedziale \left(e^{-\frac 52}, +\infty\right), punkt \left(e^{-\frac 52}, \frac{3}2e^{\frac52}\right) jest punktem przegięcia funkcji.

5. Tabelka przebiegu zmienności funkcji f.

6. Wykres funkcji f.

Przykład 3

Zbadamy przebieg zmienności funkcji f(x)=3\mathrm{arctg}x-2x.

1. Dziedziną funkcji f jest zbiór \mathbb R.

2. Wyznaczymy asymptoty wykresu funkcji f. Obliczymy w tym celu granice funkcji na krańcach jej dziedziny:

\lim\limits_{x\to -\infty} f(x)=\lim\limits_{x\to -\infty}\left(3\mathrm{arctg}x-2x\right)=\left[{3\mathrm{arctg}(-\infty)-2\cdot(-\infty)=\frac {-3\pi}{2}}+\infty\right]=+\infty,

\lim\limits_{x\to+ \infty} f(x)=\lim\limits_{x\to+ \infty}\left(3\mathrm{arctg}x-2x\right)=\left[{3\mathrm{arctg}(+\infty)-2\cdot\infty=\frac {3\pi}{2}}-\infty\right]=-\infty.

Ponieważ obie policzone powyżej granice są niewłaściwe więc wykres funkcji nie ma symptpty poziomej. Sprawdzamy istnienie asymptot ukośnych wykresu funkcji w -\infty i +\infty.

W -\infty mamy:

\lim\limits_{x\to -\infty}\frac{f(x)}{x}= \lim\limits_{x\to -\infty}\frac{3\mathrm{arctg}x-2x}{x}=\lim\limits_{x\to -\infty} \frac{3\mathrm{arctg}x}{x}-2=\left[\frac{3\mathrm{arctg}(-\infty)}{-\infty}-2=\frac{-\frac {3\pi}{2}}{-\infty}-2\right]=-2 \Rightarrow a=-2,

\lim\limits_{x\to -\infty}(f(x)-ax)=\lim\limits_{x\to -\infty} \left(3\mathrm{arctg}x-2x-(-2x)\right)=\lim\limits_{x\to -\infty} 3\mathrm{arctg}x=\left[3\mathrm{arctg}(-\infty)\right]=\frac {-3\pi}{2}\Rightarrow b=\frac {-3\pi}{2}.

Prosta o równaniu y=ax+b, czyli y=-2x-\frac{3\pi}2 jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w -\infty.

W +\infty mamy:

\lim\limits_{x\to +\infty}\frac{f(x)}{x}= \lim\limits_{x\to +\infty}\frac{3\mathrm{arctg}x-2x}{x}=\lim\limits_{x\to +\infty} \frac{3\mathrm{arctg}x}{x}-2=\left[\frac{3\mathrm{arctg}(+\infty)}{+\infty}-2=\frac{\frac {3\pi}{2}}{+\infty}-2\right]=-2 \Rightarrow a=-2,

\lim\limits_{x\to+ \infty}(f(x)-ax)=\lim\limits_{x\to +\infty} \left(3\mathrm{arctg}x-2x-(-2x)\right)=\lim\limits_{x\to +\infty} 3\mathrm{arctg}x=\left[3\mathrm{arctg}(+\infty)\right]=\frac {3\pi}{2}\Rightarrow b=\frac {3\pi}{2}.

Zatem prosta o równaniu y=-2x+\frac{3\pi}2 jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w +\infty.

Podsumowując otrzymujemy, że prosta o równaniu y=-2x-\frac{3\pi}2 jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w -\infty, prosta prosta o równaniu y=-2x+\frac{3\pi}2 jest asymptotą ukośną wykresu funkcji w +\infty. Wykres funkcji f nie ma asymptot pionowych.

3.  Wyznaczymy przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne funkcji f. Obliczamy w tym celu pochodną funkcji.

f^\prime(x)=\left(3\mathrm{arctg}x-2x\right)^\prime=\frac{3}{1+x^2}-2, \; \; x \in \mathbb R.

Wyznaczamy punkty stacjonarne funkcji:

f^\prime(x)=0 \iff \frac{3}{1+x^2}-2=0 \iff \frac{3-2(1+x^2)}{1+x^2}=0 \iff\frac{1-2x^2}{1+x^2}=0 \iff 1-2x^2=0 \iff \left(x=-\frac{\sqrt2}2 \; \vee \; x=\frac{\sqrt2}2\right).

Badamy, gdzie pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie, a gdzie ujemne.  Zauważmy najpierw, że \left(1+x^2\right)>0 dla każdego x\in\mathbb R, zatem znak  pochodnej funkcji będzie taki sam jak znak wyrażenia \left(1-2x^2\right). Mamy więc:

f^\prime(x)>0 \iff \frac{1-2x^2}{1+x^2}>0\iff {1-2x^2}>0 \iff x\in\left(-\frac{\sqrt 2} 2, \frac{\sqrt2} 2\right),

f^\prime(x).

Zatem funkcja jest malejąca na każdym z przedziałów \left(-\infty, -\frac{\sqrt 2}2\right), \left(\frac{\sqrt 2} 2, +\infty\right), rosnąca na przedziale \left(-\frac{\sqrt 2} 2, \frac{\sqrt2} 2\right). Korzystając z I warunku wystarczającego istnienia ekstremum funkcji wnioskujemy, że w punkcie x=-\frac{\sqrt2}2 funkcja ma minimum lokalne, równe -3\mathrm{arctg}\left(\frac{\sqrt 2}2\right)+\sqrt 2, w punkcie x=\frac{\sqrt2}2 funkcja ma maksimum lokalne równe 3\mathrm{arctg}\left(\frac{\sqrt 2}2\right)-\sqrt 2.

4. Wyznaczymy przedziały wypukłości i wklęsłości oraz punkty przegięcia funkcji f. Obliczamy w tym celu drugą pochodną funkcji, następnie  rozwiązujemy równanie f^{\prime\prime}(x)=0.

f^{\prime\prime}(x)=\left(\frac{1-2x^2}{1+x^2}\right)^\prime=\frac{\left(1-2x^2\right)^\prime\cdot \left(1+x^2\right)-\left(1-2x^2\right)\cdot \left(1+x^2\right)^\prime}{\left(1+x^2\right)^2}=\frac{-4x\left(1+x^2\right)-2x\left(1-2x^2\right)}{\left(1+x^2\right)^2}=-\frac{6x}{\left(1+x^2\right)^2}, \; \; x\in \mathbb R.

f^{\prime\prime}(x)=0 \iff -\frac{6x}{\left(1+x^2\right)^2} \iff 6x=0 \iff x=0.

Badamy, gdzie druga pochodna funkcji przyjmuje wartości dodatnie , a gdzie ujemne. Zauważmy, że \left(1+x^2\right)^2>0 dla każdego x\in \mathbb R, zatem znak funkcji drugiej pochodnej będzie taki sam jak znak wyrażenia \left(-6x\right).

f^{\prime\prime}(x)>0 \iff -\frac{6x}{\left(1+x^2\right)^2}>0 \iff -6x>0 \iff x,

f^{\prime\prime}(x).

Zatem funkcja f jest wypukła na przedziale \left(-\infty, 0\right), wklęsła na przedziale \left(0, +\infty\right), w punkcie \left(0, 0\right) funkcja ma punkt przegięcia.

5. Tabelka przebiegu zmienności funkcji f.

6. Wykres funkcji f.

Ćwiczenia interaktywne

Ćwiczenie 3

Niech f:\mathbb{R}\to\mathbb{R}. Informacje o pierwszej i drugiej pochodnej funkcji f zawarte są w poniższej tabeli. Uzupełnij ostatni wiersz tabeli.

Zawartość pustych pól w tabeli możesz zmienić poprzez kliknięcie.

Zadania

Zadanie 1

Zbadaj przebieg zmienności funkcji f(x)=3x^4-8x^3+6x^2.

Odpowiedź: D=\mathbb{R}. \lim\limits_{x\to -\infty}f(x)=\lim\limits_{x\to +\infty}f(x)=+\infty, brak asymptot. Funkcja jest malejąca na przedziale (-\infty, 0), rosnąca na przedziale (0, +\infty), w punkcie x=0 funkcja ma minimum lokalne równe  0. Funkcja jest wypukła na każdym z przedziałów: (-\infty, \frac13), (1, +\infty), wklęsła na przedziale (\frac13, 1), punkty \left(\frac13, \frac{11}{27}\right), \left(1, 1\right) są punktami przegięcia funkcji.

Zadanie 2

Zbadaj przebieg zmienności funkcji f(x)=\frac{x^2}{x-2}.

Odpowiedź: D=\left(-\infty, 2\right)\cup\left(2, +\infty\right). Wykres funkcji ma asymptotę pionową obustronną x=2, \lim\limits_{x\to 2^-}f(x)=-\infty, \lim\limits_{x\to {2}^+}f(x)=\inftyasymptotę ukośną o równaniu y=x+2 w -\infty i +\infty. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów: (-\infty, 0), (4, +\infty), malejąca na każdym z przedziałów (0, 2), (2, 4), w punkcie x=0 funkcja ma maksimum lokalne równe 0, w punkcie x=4 funkcja ma minimum lokalne równe 8.  Funkcja jest wklęsła na przedziale (-\infty, 2), wypukła na przedziale (2, +\infty), brak punktów przegięcia.

Zadanie 3

Zbadaj przebieg zmienności funkcji: f(x)=\frac x{2-\ln x}.

Odpowiedź: D=\left(0, e^2\right)\cup \left(e^2, +\infty\right). \lim\limits_{x\to {0}^+}f(x)=0, wykres funkcji  ma asymptotę pionową obustronną x=e^2, \lim\limits_{x\to {e^2}^-}f(x)=\infty, \lim\limits_{x\to {e^2}^+}f(x)=-\infty, \lim\limits_{x\to +\infty}f(x)=-\infty, brak asymptoty ukośnej. Funkcja jest rosnąca na każdym z przedziałów: (0, e^2), (e^2, e^3) malejąca na przedziale (e^3, +\infty), w punkcie x=e^3 funkcja ma maksimum lokalne równe -e^3. Funkcja jest wypukła na każdym z przedziałów (0, e^2), (e^4, +\infty), wklęsła na przedziale (e^2, e^4), punkt \left(e^4, -\frac{e^4}{2}\right) jest punktem przegięcia funkcji.

Zadanie 4

Zbadaj przebieg zmienności funkcji: f(x)=x-\ln \left(1+2x\right).

Odpowiedź:  D=\left(-\frac12, +\infty\right). Wykres funkcji ma asymptotę pionową prawostronną x=-\frac12, \lim\limits_{x\to {-\frac12}^+}f(x)=\infty\lim\limits_{x\to +\infty}f(x)=+\infty, brak asymptoty ukośnej. Funkcja jest malejąca na przedziale \left(-\frac12, \frac12\right)rosnąca na przedziale \left(\frac12, +\infty\right), w punkcie x=\frac12 funkcja ma minimum lokalne równe  \frac12-\ln 2. Funkcja jest wypukła w każdym punkcie swojej dziedziny.

Zadanie 5

Zbadaj przebieg zmienności funkcji: f(x)=\frac{e^x+1}{e^x-1}.

Odpowiedź: D=\left(-\infty, 0\right)\cup \left(0, +\infty\right). Wykres funkcji  ma asymptotę pionową obustronną x=0, \lim\limits_{x\to {0}^-}f(x)=-\infty, \lim\limits_{x\to {0}^+}f(x)=+\infty  oraz asymptotę poziomą y=-1 w -\infty, y=1 w +\infty.  Funkcja jest malejąca w całej swojej dziedzinie. Funkcja jest wklęsła na przedziale (-\infty, 0)wypukła na przedziale (0, +\infty), brak punktów przegięcia.

7. Pochodna w zastosowaniach praktycznych

...

Przykłady

Przykład 1
 Stacja orbitalna porusza się prostoliniowo na wysokości H=400 km nad Ziemią z prędkością v=500 km/h. Antena odbierająca sygnały znajduje się bezpośrednio pod trajektorią stacji. W każdej chwili oś anteny jest skierowana na stację, Jaka jest prędkość kątowa anteny w chwili, gdy stacja znajduje się  w odległości D=200 km od anteny?
    
    Rozwiązanie:

Jeśli współrzędna kątowa ciała określa kąt \alpha , to wartość prędkości kątowej \omega jest równa:

    \omega =\frac{d\alpha }{dt}.

    gdzie t oznacza czas. 
    RYSUNEK
    

Wyznaczamy zatem kąt \alpha . Zauważmy, że 

    \mathbb{tg} \alpha =\frac{D}{H}=\frac{vt}{H}.

Stąd

      \alpha =\mathbb{arctg} \left( \frac{vt}{H}\right).

Zatem

    \omega =\frac{d\alpha }{dt}=\frac{d}{dt}\mathbb{arctg} \left( \frac{vt}{H}\right)=\frac{1}{1+\left( \frac{vt}{H}\right)^{2}}\cdot \frac{v}{H}=\frac{vH}{H^{2}+D^{2}}.

Po podstawieniu danych otrzymujemy, że prędkość kątowa anteny w chwili, gdy stacja znajduje się w odległości D=200 km od anteny wynosi

    \omega =1\ \left[\frac{\text{rad}}{h}\right].
   

Przykład 4

Stół bilardowy ma następujący kształt (bandy są w kształcie parabol). Gracz ma
możliwość ustawienia bili w dowolnym miejscu na linii łączącej wierzchołki parabol. Jego zadanie polega na traeniu do pokazanego otworu przy wykorzystaniu dokładnie jednego odbicia od bandy. Zakładając, że ustawił bilę w konkretnym miejscu, w którym kierunku powinien uderzyć?

Przykład 5

z zerami

bez zer