Słownik pojęć

jednostka natężenia prądu elektrycznego jednostką podstawową w układzie SI oznaczaną symbolem A

utożsamiana z amplitudą drgań cząstek ośrodka, w którym fala się rozprzestrzenia

właściwość każdego materialnego ciała przejawiająca się w dążeniu do zachowania stanu ruchu tego ciała

jest to energia wewnętrzna chaotycznego ruchu cząstek przekazywana między ciałami; jeżeli nie jest przy tym wykonywana praca mechaniczna, przekaz ten powoduje zmianę temperatur tych ciał. Jednostką ciepła w układzie SI jest 1 J (dżul).

w zapisie dziesiętnym danej liczby - wszystkie cyfry z wyjątkiem początkowych zer

powierzchnia falowa najbardziej oddalona od źródła

droga pokonywana przez czoło fali (również przez każdą inną powierzchnię falową) w czasie jednego okresu; odpowiada mierzonej wzdłuż promienia falowego odległości między sąsiednimi powierzchniami falowymi o tej samej fazie drgań ich punktów (np. dla fali na wodzie, wytworzonej przez wrzucony kamyk lub rechoczącą żabę, będzie to różnica promieni dwóch sąsiednich kręgów)

patrz drgania harmoniczne

odległość pokonana podczas ruchu ciała równa długości toru

inaczej ugięcie fal, to zjawisko polegające na odstępstwie od prostoliniowego biegu fali (promienia fali)

energia mechaniczna ciała jest sumą energii kinetycznej tego ciała i energii potencjalnych

energia związana z oddziaływaniem z innymi ciałami i polami; zależy od położenia ciała

suma energii kinetycznych i potencjalnych wszystkich cząstek składających się na dane ciało

Rozchodzenie się w przestrzeni zaburzenia stanu ośrodka, czyli rozchodzenie się wszelkiego rodzaju drgań.

Ideą rozchodzenia się fali jest takie sprzężenie między sąsiadującymi punktami ośrodka, w którym rozchodzi się fala, aby zmiana stanu tego ośrodka w jednym punkcie powodowała zmianę w punkcie sąsiednim.

wytwarzana przez źródło drgające ruchem harmonicznym; cechuje ją okresowość czasowa i przestrzenna

Drgania cząsteczek rozchodzące się w ośrodku sprężystym (materialnym).

Zaburzenie rozchodzące się w ośrodku materialnym, przekazujące energię bez transportu materii..

Charakterystyczne dla fali stojącej jest to, że wszystkie punkty ośrodka drgającego wykonują jednocześnie drgania. Amplituda tych drgań nie jest jednakowa - zależy od ich położenia. W fali stojącej możemy wyróżnić punkty o zerowej amplitudzie drgań - taki punkt to węzeł, oraz punkty o maksymalnej amplitudzie - taki punkt to strzałka.

stan drgań danego punktu ośrodka, opisywany przez wychylenie z położenia równowagi, prędkość i przyspieszenie

zob. dżul

jednostka światłości źródła światła; podstawowa jednostka w układzie SI, oznaczana jako cd

jednostka temperatury w układzie SI, oznaczana K

wektora jest to prosta, na której leży wektor, np. kierunek poziomy, pionowy.

Uwaga: gdy nie mówimy o wektorach, kierunek może oznaczać również zwrot, np. "idę w kierunku drzwi".

ustalony kierunek, w którym zachodzą drgania

jednostka masy, jednostka podstawowa układu SI, oznaczana kg

skalarna cecha ciała będąca miarą jego bezwładności wyrażana w kilogramach

Metr – jednostka podstawowa długości w układach: SI, MKS, MKSA, MTS, oznaczenie m

w mechanice: szybkość wykonywania pracy

ogólniej: szybkość przekazu lub przemian energii

podstawowa w układzie SI jednostka liczności materii o symbolu mol

zjawisko pojawienia się siły napędowej po odrzuceniu części masy do tyłu

Okres drgań źródła fali. Również okres drgań cząsteczek ośrodka, w którym rozchodzi się dana fala.

ustalony kierunek w którym zachodzą drgania

płaszczyzna wyznaczona przez kierunek polaryzacji

wielkość skalarna charakteryzująca pole sił, zależna od położenia; liczbowo równa energii potencjalnej ciała o jednostkowej masie (lub ładunku) w danym miejscu tego pola

zbiór punktów przestrzeni, otaczającej źródło fali, będących w tej samej fazie drgań (fala dotarła do nich w tym samym momencie)

prędkość przemieszczania się dowolnej powierzchni falowej (jest to jednocześnie prędkość przenoszenia energii przez falę)

wychodzące ze źródła półproste wskazujące kierunki rozchodzenia się fali (są zawsze prostopadłe do powierzchni falowych)

Ruch, rozchodzenie się fali.

zmiana położenia w czasie

ruch wywołany siłą proporcjonalną do wychylenia ciała z położenia równowagi i przeciwnie do tego wychylenia skierowaną

ruch, w którym zależność wychylenia z położenia równowagi od czasu ma charakter sinusoidalny

jeśli z bryłą zwiążemy układ trzech osi współrzędnych i żadna z tych osi nie zmienia kierunku podczas ruchu, to ruch ten nazywamy postępowym

jednostka czasu, jednostka podstawowa w układzie SI, oznaczana s

miara oddziaływania ciał; wielkość wektorowa pokazująca, jak zmienia się przyspieszenie ciała o danej masie; jednostką jest niuton (1N)

siła działająca w kierunku prostopadłym do powierzchni zwrócona do tej powierzchni; siła o przeciwnym zwrocie może zmniejszać nacisk.

siła przeciwdziałająca ruchowi, gdy jedno ciało przesuwa się względem drugiego i oba ciała stykają się powierzchniami. Warunkiem pojawienia się siły tarcia jest obecność siły nacisku.

siła oddziaływania między ciałami, która nie zmienia energii mechanicznej układu ciał; praca sił zachowawczych nie zależy od drogi, tylko od punktu początkowego i końcowego

lub wielkość skalarna - wielkość fizyczna, która ma przypisaną tylko wartość i jednostkę; nie ma natomiast określonego kierunku. Przykładem wielkości skalarnej jest masa, temperatura.

W fali stojącej jest to miejsce w którym amplituda drgań cząstek ośrodka jest maksymalna.

zjawisko pojawiania się siły tarcia

linia, po której porusza się ciało

Jest to wahadło w którym punkt materialny zawieszony jest na nieważkiej i nierozciągliwej nici.

lub wielkość wektorowa w fizyce oznacza wielkość fizyczną, która oprócz wartości i jednostki ma również przypisany kierunek w przestrzeni, określony zwrot oraz punkt przyłożenia. Przykładem wektora jest prędkość, siła.

W fali stojącej jest to miejsce, w którym cząstki ośrodka nie drgają.

krótkotrwałe kontaktowe oddziaływanie ciał, w wyniku którego zmienia się stan ruchu ciał

rodzaj zderzenia, w wyniku którego ciała łączą się i poruszają się dalej razem; w zderzeniu tym ma miejsce maksymalna utrata energii kinetycznej

zderzenie, w wyniku którego zmienia się energia kinetyczna

zderzenie, w którym zachowana jest energia kinetyczna

wektora - cecha wektora, która mówi nam, w którą stronę prostej jest skierowany wektor, np. dla kierunku pionowego możliwy jest zwrot w górę lub w dół.

Ciało drgające, które przekazuje drgania cząsteczkom ośrodka.